Klein Orkest: geweldige linkse muziek in een rechtse tijd

Ze kwamen allemaal langs, de oude hits van Klein Orkest. De band die vroeger bekend stond als links en het nu misschien nog wel is. Al stroomt het geld natuurlijk binnen. De band speelt iedere keer voor een uitverkocht huis. Nu speelde ze dus in Theater Castellum, een subsidieslurpende organisatie. Volgens veel mensen moet daar geen cent meer heen. Grote kans dat die in het publiek zaten. Ergens best hypocriet. Maar subsidie is een vies woord geworden.

Ik ken ieder nummer van de band, kan het meezingen en het was geweldig om de band weer eens te zien. De laatste (en eerste) keer was ergens begin jaren 80 van de vorige eeuw. Popwerk op de Markt in Den Bosch. Een echt links festival. Toen waren die er nog. Maar links is deaud. Links mag niet meer. Wie tegenwoordig nog links is, hoort er niet meer bij. Dan ben je een activist, een Volkert of een gut mensch. Ja, ik ken het allemaal, ik ben links en dat blijft zo. Rechts is tegenwoordig de norm.

Misschien was het daarom raar het Klein Orkest te zien in de intieme setting van een theater. De band hoort daar eigenlijk niet. Geen bier, geen gelal en gebral, geen woeste baarden. Zo netjes. Ieder nummer van het Klein Orkest klinkt zo raar in deze tijd van individualisering. De vakbond is uit, net als samen strijden voor elkaars rechten. De nummers waren goed, net als toen, maar niet meer passend bij deze tijd. Toch gaf het Klein Orkest het publiek waarvoor het kwam. Linkse protestmuziek met passie. Iedere zaal gaat plat.

De muziek van het Klein Orkest kwam niet binnen bij me zoals het zou moeten. In de jaren 80 sloot de muziek, en vooral de teksten, beter aan, aan de tijd. Die tijd die er al jaren niet meer is. Veel van die theaterbezoekers waren ooit links, maar wie zou het nu nog zijn? Welke protestactie trekt nog een Malieveld vol? Veel nummers van het Klein Orkest maken veel los bij me, maar ergens niet zoals ik had gehoopt.

Ingehaald door de tijdsgeest.