Bloggen over een Brabants feestje? Kom nou.

‘Is dit wat voor je blog?’, vroeg mijn broer na de slowdance waarbij hij mijn meisje inpikte en ik ineens met mijn schoonzus schuifelde. Ik ben geen danser, sterker nog: ik wil geen danser zijn ook. Maar heel soms moet je je over je gebreken heen zetten en iets doen wat je niet wil of kan. Buiten dat was ik nog broodnuchter ook en dat op een Brabants feestje waar het bier rijkelijk vloeide en het bedienend personeel iedereen van een natje voorzag. Met grote regelmaat. 50 jaar waren ze getrouwd en dat is best lang. Op het feest was ik dan ook zeker niet een van de oudste, ik hing qua leeftijd aan de ondergrens. Best eens leuk tegenwoordig.

Schuren voor oudjes
Wat me wel opviel dat al die oudjes de foxtrot en quickstep goed beheersten. Ik zag die voeten in een regelmaat pasjes maken waarbij ik allang de tel of het ritme zou zijn kwijtgeraakt. Maar hoeveel bier er ook in ging, hoe onzeker de wandeling naar de dansvloer ook werd: die danspasjes zaten er ingegoten, als in beton. Toegeven, heel even dacht ik dat het misschien goed zou zijn als ik op dansles zou gaan. Heel even. Maar de kans dat ik ooit 50 jaar getrouwd zou zijn, is onmogelijk. Momenteel redden we het al bijna twaalf en een half jaar zonder boterbriefje en dat bevalt goed. Dus waarom dansen leren? Goed, skatje houdt van dansen, maar ik ben iemand die nog over een kiezelsteen struikel. Kijk, een slowdance kan ik hebben. Schuren voor oudjes en daar is weinig beweging van de voeten voor nodig.

Tijdrijden
‘Het is geen prestatie’, zei ome Henk in zijn speech waarin hij zijn lange huwelijk met tante Corrie spiegelde aan de Tour de France. Een huwelijk met bergetappes, tijdritten, rustdagen en lastige etappes. Ja, en ook veel goede, makkelijke etappes. Maar ze deden het goed in die huwelijkse tour. Parijs hebben ze nog niet bereikt, want hun tour gaat nog wel even door, hoop ik. Maar ergens vind ik het wel een prestatie. Een jaar na mijn geboorte trouwden ze, en dat voelt als heel lang geleden. 51 jaar leven met mezelf voelt al als een zware klimtijdrit, kun je nagaan als je die etappe met iemand samen moet rijden. Da’s best een prestatie. Maar of dat nou iets is voor een blog? Ik weet het niet.