Raapstelen at ik vanavond. Mijn idee van het-voorjaar-komt-eraan. Raapsteel is vaak de eerste groente van het voorjaar. Als je even voor het gemak vergeet dat er kassen zijn. Deze raapstelen komen uit de koude kas, en zijn natuurlijk biologisch. Deze zijn dus voorjaarsgroenten, denk ik, al is het wat vroeg nog.
Buiten lijkt het in het minst op het voorjaar. Koud en guur, blauwbekken op het station ondanks het feit dat ik me goed aangekleed heb. Maar de langste nacht is geweest, net als alle feestdagen. Dat betekent dat de dagen weer lengen. Elke dag komen er twee minuten bij.
Zo langzaamaan komt er weer een lente.
Nog even mogen de wintergasten genieten, maar dan moet de baan van de aarde rap richting zon, richting warmte.
Ik snak naar de tijd dat de ochtenden weer licht zijn, de vogels in het Burgemeester Visserspark me weer fluitend en zingend begroeten en overdag de zon me warmt.
Misschien dat met het voorjaar in het vooruitzicht de creativiteit in mij ook weer losbarst. Het is tijd om dit weblog weer tot leven te roepen.
Koning Winter is dood, leve koning Zomer.
Overigens kunt u natuurlijk elke week genieten van een verse column op de site van het Witte Weekblad. Want daar ben ik wel trouw met schrijven, behalve tijdens feestdagen en vakanties.

De wandelstokhond

Papa keek op de klok. 'Zes uur Maartje, je moet de hond uitlaten', en hij knikte naar de wandelstok die eenzaam tegen de keukentafel stond.
Maartje zei niets. Ze keek slechts naar buiten waar de regen afgewisseld met hagel de ramen geselde. Het stormde en soms leek het wel of de regen horizontaal over hun tuin joeg.
'Straks papa', zei ze timide. 'Hij houdt het nog wel even uit hoor.'

Papa trommelde even met zijn vingers op tafel. 'Wat hadden we nu afgesproken?'
'Ik weet het', zuchtte Maartje. 'Maar kijk eens buiten, het is rotweer.' Ze schudde bokkig haar hoofd. 'Nu ga ik niet hoor.'
Het trommelen van papa's vingers stopte.
'Kijk me eens aan Maartje', zei hij bozig. 'Als jij naar de wc moet ga je ook, of het regent of niet. De hond is afhankelijk van ons en het is jouw beurt. Zo hadden we het afgesproken.'
Heel even aaide hij de houten wandelstok.
'Toe papa', zei Maartje met een poeslief stemmetje. 'Hij kan best even wachten.' Buiten leek het wel of het alleen maar erger werd. Harde roffels klonken soms op de ramen. Maartje keek ook naar de wandelstok. 'En het is geen echte hond, dus hoef ik nu even niet. Toch?'

Papa schudde zijn hoofd. 'Kom eens hier', zei hij en knikte naar de stoel naast hem. Maartje ging stilletjes zitten, haar ogen keken naar de grond. 'Je weet wat ik wil zeggen hè?, begon papa. Maartje knikte in stilte. 'Als we een echte hond nemen moet het beestje er zeker van zijn dat we hem goed verzorgen. We hebben geen hondentoilet in huis en jij wilt vast niet alle poep opruimen.'
'We zouden het een hele maand proberen voor we een echte hond gaan kopen.'
Maartje knikte. Zij wilde graag een hond. Alleen nu even niet.

Papa stond op en liep naar de hal. Hij kwam terug met twee paar laarzen en twee regenjassen. 'Weet je wat we doen', zei hij. 'We gaan gewoon samen de hond uitlaten.' Hij gaf Maartje haar laarzen en jas en trok zijn spullen aan.
'Hier pak jij Fikkie maar', en gaf de wandelstok aan Maartje die het opeens wel weer leuk vond. 'Kom op hond', zei ze en trok de achterdeur open. De regen sloeg haar in het gezicht.

All man are created equal.
De verkiezing van Barack Obama bewijst dit, eindelijk. Historisch, is het enige, passende woord.

PS de geiser is allang gemaakt...

Warm water.
Het lijkt overbodig. Totdat je het moet missen. Zoals De Dijk als eens zong: 'Een man weet pas wat hij mist, als er geen warm water is.'
Overigens ben ik niet helemaal zeker van de tekst.
Ik weet nu trouwens ook waarom ze koud water koud noemen...

1 oktober 2008: de sandalen zijn weer vervangen door sokken en schoenen. Nee, geen geitenwollen al zijn die wel warm. Maar al met al is de herfst wel begonnen nu.

... dat het lastig poepen wordt op het moment dat je de wc-deur opent en je ziet geen pleepapier hangen. Daarentegen weet je ook dat je een rugzak vol vellen hebt omdat je altijd weer een kleine rol in je rugzak stopt, waarvan je allang weet dat het nutteloos is omdat je onderweg nooit poept. Tot je dus ineens op die Belgische camping staat en die deur opendoet. Dan ben je blij met al die kleine rollen.
    Al met al weet je dus dat je de laatste jaren op Nederlandse campings verwend bent, terwijl je zo graag teruggaat naar de basis van het kamperen. Daar hoort dan het over de camping-lopen-met-een-rol-wc-papier ook bij. De plee zelf mag echter ook ter discussie staan wat mij betreft. Vormt dat een basisvoorziening? Nu zit ik graag om mezelf te ruiken, dus ik zeg ja. Maar ik kan me goed voorstellen dat voor sommige mensen poepen in het bos ook wat heeft. Noem het een extreme vorm van romantiek. Buiten urineren is meer mijn ding.
    Kortom, de paklijst moet aangevuld worden zodat de basic needs er ook op komen te staan.
    Overigens is ook tot uiting gekomen dat het bij vorst frisjes is, zeg maar koud. Zeker zonder een lijf naast je om aan te warmen. Het vroor dus in de Ardennen, correctie, in het gebied Condroz. Dit zijn de uitlopers van de Ardennen, maar het gebied wordt ook wel tot het Ardense gebied gerekend. Je weet dan ook dat het tijd wordt voor een nieuwe, maar vooral goede slaapzak. Een mummie zodat het kalende hoofd minder warmte verliest. Maar wel ritsbaar met een andere slaapzak, zodat je je kunt laven aan je medeslaper.
    Uiteindelijk komt het er op neer dat je tijdens het wandel- en kampeerweekend weer enkele dingen hebt geleerd. En je weet dat pleepapier terug is op de kampeeragenda.

Alweer? Dat zouden bekenden zeggen. 'Ga je alweer weg.'
Het antwoord is simpel: 'Ja.'
Vorige week stond een bezoek aan koningin Beatrix in Lage Vuursche op het programma. Helaas versperde het metershoge en kilometers lange toegangshek ons de weg. Vandaar dat hare kapsel nog even doorregeert. We kwamen er simpelweg niet in.
Dit weekend ga ik de problemen bij onze zuiderburen oplossen. Ik kan er weer een prijsvraag van maken, maar deze keer niet. Het is kleine-tentjesweekend en ik sta hier.