Fred van Rooij | woord & beeld

Hoi Slimme Stappers 2008 en 2009!

Je gelooft het niet, maar we zijn bij Slimmer Stappen een beetje de weg kwijt. De weg in het doolhof van werving, reclame en marketing. En jij kan ons helpen!
Wat speelt er? We willen heel graag de cursus ook dit jaar weer draaien. Maar er moeten nog wel de nodige aanmeldingen binnen komen.

Ken jij mensen in je omgeving voor wie het wellicht wat is? Wil je zo vriendelijk zijn om hen op de cursus te wijzen en op ons plekje op internet (www.slimmerstappen.com) waar ze meer informatie kunnen vinden?  Dat zou echt geweldig zijn.
 

Alvast bedankt!


Vriendelijke groet,
 

Leen.

Alweer? Dat zouden bekenden zeggen. 'Ga je alweer weg.'
Het antwoord is simpel: 'Ja.'
Vorige week stond een bezoek aan koningin Beatrix in Lage Vuursche op het programma. Helaas versperde het metershoge en kilometers lange toegangshek ons de weg. Vandaar dat hare kapsel nog even doorregeert. We kwamen er simpelweg niet in.
Dit weekend ga ik de problemen bij onze zuiderburen oplossen. Ik kan er weer een prijsvraag van maken, maar deze keer niet. Het is kleine-tentjesweekend en ik sta hier.

De hoofdstad, de stad waar altijd verkeer is en mensen op straat. Amsterdam, de stad waar het allemaal gebeurt, vroeger en nog steeds elke dag.
    Ik ken dat soort steden. Als oud-zeeman legden we er steeds aan en verpoosden wij ons op de wal. Nooit slapende steden. We gingen tot het gaatje, kroeg in en uit en ja, veel meer. Het was het leven pur sang, het leven zoals het leven bedoeld is. Onbezorgd met veel vrouwelijke aandacht. Dagen waren te kort. En dat zijn ze eigenlijk nog steeds.
    Maar een mens wordt ouder. De behoefte aan rust en stilte neemt zienderogen toe. Alsof het leven zich volledig een andere kant op keert. Rust en stilte werken nu als een drug. Iets dat bij ouder worden hoort, misschien. In ieder geval bij mij.
    Regelmatig rijd ik naar Amsterdam. Wie het verzonnen heeft weet ik niet, maar in de hoofdstad bevindt zich een bergsportgroep van het Nivon. Ja, ik snap het ook niet. Ik spoed me daar na werk heen om alles te leren over wandelen in onherbergzame gebieden. Dat laatste is een stukje liefde dat nu alle kans krijgt te ontplooien.
    Elke keer ga ik via de drukste wegen naar Amsterdam. Al die mensen, al die auto's en al die prikkels. Praten over wandelen en hiken - slimmer stappen dus - brengt me dan tot rust. Vooral wetende dat er weer een weekend Ardennen aan komt. Dat werkt altijd beter dan een partydrug op mijn gemoedsrust.

'Kan het niet giraal', hoorde ik mezelf vragen. 'Dan is het probleem in een keer opgelost.' Aan de andere kant reutelde de verkoper dat hij dat even ging navragen. Wat eigenlijk net zoveel betekende dat hij hij niet wist en dat mijn verzoek onmogelijk was. Ik had gelijk. 'Dat kan niet meneer, kunt u niet even langskomen.'
    Hier moest ik toch maar negatief antwoorden. Nee, ik kon niet even langskomen. Wat zeg ik? Ik was net langs geweest, sterker nog: ik was  binnen geweest. Ik zat net weer lekker thuis, dus nee. Ik kom niet even langs.
    Toen ik daar binnen was heb ik me tegoed gedaan aan diverse waanzinnig dure outdoorproducten. Machtig spul hebben ze. Ik kocht onder andere een broek van ruim honderd euro. Duur zegt u? Ja klopt, maar wel mooi en goed. En dat telt, vind ik dan. Daarnaast zijn er mensen die een spijkerbroek kopen die 130 euro kost en er dan met gemak twee kopen. Dus duur is vrij relatief en subjectief.
    Maar goed, een broek en wat andere dingen. De giropas liep er warm van. Daarna weer op huis aan en de zelfde weg terug als heen, maar dan in omgekeerde richting. Kanonnen wat is Leiden druk op een zaterdagmiddag. Onlogisch dat ze dan tegelijk de markt houden. Spreiden lijkt me beter, net als de vakanties. Maar goed terug naar huis. Vechtend door Leiden naar het station, met de trein en daarna te voet naar mijn woonadres.
    Aldaar aangekomen bleek het kassabonnetje (zeg maar gerust bon) niet te kloppen. In mijn voordeel. Hebbes zou een mens denken, maar ik niet. Ik belde op om te vragen hoe ik het resterende bedrag bij de winkel kon krijgen. Niet dus. Of nou ja, alleen als ik het langs bracht. Maar mijn voeten waren moe. Ik kom een andere keer wel, zei ik. En de verkoper vertelde dat ik dan wel de bonnetjes van de broek moest bewaren. Wiens fout is het nou, dacht ik bij mezelf.
    'Kan ik het echt niet overmaken?' De aanhouder wint, toch? Nee, niet deze keer.

Natuurlijk mag je zelf indelen hoe je de route wilt lopen. Ik heb een voorkeur voor de aangegeven delen, of gebieden, in een keer te lopen en dat mondt soms uit tot wat langere stukken. Etappe 2 was voor mij van Zoetermeer naar Alphen aan den Rijn en is alweer een week of wat geleden. Het woei windje 7 tot 8, en da?s een straffe wind. Maar ik had de zucht mee en dat scheelde veel, heel veel zelfs. Het tegen de wind in beuken, wat toch moest op sommige kleine stukken, was zwaar. Maar met de meewind gleden de ruim 31 kilmeter onder de voetjes vandaan.
    Zoetermeer, je moet er van houden denk ik. Uitgegroeid van klein dorpje tot een flinke stad, met moderne architectuur. Deel 1 leidde me om de stad heen, zeg maar door het buitengebied van de stad, naar de noordkant. Met de trein 3 minuten, om te wandelen buitenom ruim acht kilometer. Interessant? Nee, niet echt. Maar beter als dwars door de stad heen. Ten noorden van de stad ligt de Zoetermeerse Plas en de Noord Aa. Daar werd het eindelijk wat leuker, weliswaar ingericht landschap maar dat is het hele Groene Hart. Konijnen en boterbloemen waren typisch voor dat gebied. Konijnen huppelden frank en vrij rond in het lege natuurgebied. Van mij schrokken ze wel maar de vlucht was vaak beperkt. En boterbloemen, heel veel boterbloemen die het weiland geel kleurde. Nee, geen foto?s deze keer. Vanwege het weer en de continu dreigende regen bleef de camera als ballast in de rugzak.
    Na Zoetermeer ging het richting Weipoort, een buurtschap dichtbij Zoeterwoude-Dorp. Een langgerekte polderweg met tegenwoordig ruime en vooral dure woningen en soms nog een monumentale boerderij. Uiteraard kom je langs boerderij Geertje, prima voor een koffiestop.
    Dan gaan de voeten richting de Westvaart, bij Hazerswoude. Een vaart waar vroeger vele molens de polders droog hielden en waarvan nu niks meer over is. Aan de Westvaart ligt ook de ingang van natuurgebied en vogelreservaat De Wilck. Voor vogelaars top of the bill! De route loopt er een kleinstukje doorheen. Helaas hielden broedende zwanen mij tegen, zodat ik mocht omlopen wat goed was voor een paar extra kilometers. Maar geloof me: voorbij broedende zwanen kom je niet.
    Het gebied hier is mij zo bekend dat routetekens of paaltjes overbodig zijn. Ik ken de weg. Bij de Rode Wip oversteken en de Galgweg op. En zo eindelijk door naar Alphen aan den Rijn, via het Rietveld natuurlijk. Bijzonder? Ik denk het wel, maar ook saai voor wie niet van polders houdt of niet oog heeft voor de echte schoonheid.
    Ruim in de dertig kilometer die dag, en eerlijk gezegd vond ik het een kolere eind. Het zij zo, dan moet ik maar andere keuzes maken. Maar langzaam aan worden de wegen rechter en de routebeschrijvingen korter en voor wandelaars saaier. Denk ik tenminste.

Daar stond ik dan. In de bosjes een beetje stiekem te doen. Want ja, opvallen was nou niet echt de bedoeling, dat hoorde er nu eenmaal bij. Dus dat doe je dan. Onschuldig doen in een bosje vlakbij de Zegersloot. Alsof je elke dag zo staat tussen een paar bomen. Ik voelde me ongemakkelijk. Volwassen en stiekem doen.
    Aan de ene kant was het wandelpad en aan de andere kant van het bos een ruiterpad met daarnaast een sloot en aan de andere kant van de sloot voetbalvelden. Ik stond nu wel daar, maar of ik op de goeie plek was wist ik niet zeker. Ik vermoedde van wel, maar er was twijfel. En nu, dacht ik bij mezelf. Ergens hier moet het liggen. Ik keek rond, maar zag niks. Was ik wel goed?
    Ik had net een rondje meer gelopen en tien vragen beantwoord over bomen. Er zijn veel dingen in het leven waarvan ik niets weet. Bomen zijn zoiets. Een boom is een boom, maar welke soort of type? Dus had ik ? slim als ik ben ? van te voren een bomenboekje aangeschaft. Dat hielp, geloof me. De tien vragen leverden me tien antwoorden op die me uiteindelijk de oplossing van de schat zouden bieden.
    Ik was aan het geocaching. Schatzoeken voor volwassenen, zeg maar. Het principe is simpel. Iemand verstopt een doos met wat goodies erin en verstopt deze. Hij leest de positie van de cache af op een GPS en publiceert deze op de site van geocaching. Een ander zoekt de schat en haalt er wat uit en stopt er tegelijk weer wat anders in. Zo verandert steeds de inhoud van de cache. De vondst wordt in een logboek opgetekend en gemeld op de site, en klaar is Kees. Men kan op de site direct de positie bekend maken of er een vraag en antwoordspel van maken. Zoals deze bomencache.
    Als ik alle vragen goed had, moest mijn positie dus kloppen. Hier ergens moest de schat zijn. Kwestie van zoeken dus, maar waar. Plotseling zag ik hem liggen. Een kleine munitiekist onder een paar takken. Ik stond op de goede plek, gelukkig. Mijn eerste cache!

                                                                            Hebbes

                                                                            Een officiële cache

                                                                            De inhoud

                                                                            Logboek tekenen

                                                                            Klompjes erin, konijntje eruit

Delft moet je eigenlijk uitspreken met een aardappel in je keel, een warme natuurlijk. Delft, ik was er nog nooit en nu ineens wel. Oké, zo ineens was dat trouwens niet. Ik moest in de stad van Oranje zijn omdat daar officieel het Groene Hartpad begint. En omdat ik principieel ben, wil ik aan het begin beginnen. Delft dus.
Het Groene Hartpad is een 191 kilometer lange wandeltocht door ? inderdaad ? het Groene Hart en staat ook bekend als streekpad 12. Meer hierover bij Nivon, onder het kopje wandelen. De tocht dateert van 2002, pas kort dus.
    Het Groene Hart, een nationaal landschap, maar ook een bedreigd landschap. Denk maar aan de herinrichting van de Oude Rijnzone tussen Leiden en Bodegraven, of bijvoorbeeld aan de Gnephoek in Alphen aan den Rijn, een stuk polder dat gepland staat voor woningbouw en bedrijventerrein. Langzaam wordt er steeds meer van het landschap afgesnoept. Een mooi moment om deze wandeling te lopen nu het er nog groen is. De vraag is: hoelang nog?
    Want waar hebben we het eigenlijk over. Weilanden en nog eens weilanden. Misschien wel ja, maar besef dat elke sloot stamt uit een tijd dat er nog geen machines waren en deze met de hand gegraven werd. Het is dus voor alle duidelijkheid geen natuurlandschap maar een cultuurlandschap. Vanaf de 11e/12e eeuw werd het landschap achter de duinen ingericht voor de mens. Elke sloot, hard nodig voor de ontwatering, is door de kolonisten zelf gegraven met bloed, zweet, tranen en misschien wel bekocht met de dood. Er ligt op de natte veengrond dus een hele geschiedenis en ook dat hoort bij het Groene Hart.

Etappe één liep van Delft naar Zoetermeer en is 14 kilometer lang, beginnend bij het station eindigend ook. Voordat je eindelijk ?buiten? loopt moet je je eerst door de binnenstad van Delft werken. Geel/rode vlakjes, paaltjes geeft de route aan. Langs de Nieuwe Kerk, natuurlijk. Een belangrijk gebouw in de geschiedenis van het huis van Oranje. Ik ben er al voorbij voordat ik het door heb. Toch maar even terug voor een foto. Eigenlijk wil ik niet in de stad zijn, de zon is warm, de korte broek aan. Ik wil in het groen lopen en niet door de stenen stad. Bijna drie kilometer lang steen en gebouwen om me heen. Mooie stad hoor, Delft, maar nu even niet.

                                                                                Nieuwe Kerk, Delft
    Via een singel loop je de stad uit en vervolgt je weg langs een vaart, richting Delftse Hout. Bos, wandel- en fietspaden en een grote zwemplas, dicht tegen de stad aan. Ideaal voor de stadse recreant, waterplezier vlakbij. Toch is niet alles ingericht. Voorbij de plas ligt een stukje onontgonnen gebied (in de Noordpolder). Uiteraard is dit idyllische plekje beschermd door een hek. In eigendom van Staatsbosbeheer en voor mensen verboden. Een ideaal broedgebied, enkele ganzen steken hun kopje boven het gras uit. Meer vogels zijn zichtbaar, alleen te ver weg.

                                                                Noorderpolder broedplaats
    Dan gaat het verder door de polders, richting Pijnacker. Daar is het snel richting het Balijbos. Gelukkig verdwijnt er niet alleen groen uit het Groene Hart, er kom ook groen bij. Het Balijbos is daar een voorbeeld van. Sommige stukken worden aangepland, en andere stukken grond moeten het zelf doen zonder ingrijpen van de mens. Een eigen plekje voor de natuur. Verwarrende route trouwens door het Balijbos, ik vermoedde dat ik hier aan het zwerven was geslagen en vond de route steeds moeizaam terug. Sommige stukken zijn hier slecht aangegeven, andere stukken trouwens heel goed. Maar nee, echt senang voelde ik me daar niet. Maar uiteindelijk, na veel zoeken, toch gered. Zoetermeer kwam in zicht en al snel loop je dan weer in de bebouwde kom en voor je het weet vertrekt de trein naar huis. Leuk stuk, dit deel 1, vooral het Delftse Hout is de moeite waard om eens langer te wandelen.

                                                                                Balijbos

Klinkt heftig, is het ook denk ik.
Zeg maar een rondje Noordzee wandelen en af en toe een stukje met de boot. Heftig ja.
Uiteraard maakt de Nederlandse kust ook deel uit van deze wandelroute. Eerlijkheidshalve kon je hier al de kust bewandelen. Het is gewoon de LAW 5, maar dan aan elkaar gekoppeld. Bij elkaar toch zo?n 725 kilometer, onderverdeeld in 40 etappes. Mooie route om eens te lopen, langs de hele Nederlandse kust. Maar zo staan er meer wensen op het lijstje. Laat ik binnenkort maar eens beginnen met het Groene Hart pad. Goeie warming-up.
Meer weten over het rondje Noordzee?
Klik dan hier.