Fred van Rooij | woord & beeld

Ik draaide over de rotonde rechtdoor, langs het verlaten Koreaans restaurant op de Venneperweg op weg naar het kantoor. Vlak voordat ik het stuur naar rechts moest draaien om de rotonde te verlaten zag ik in mijn ooghoek een bruine streep uit de lucht vallen. Een valk, meende ik bijna direct, dook vanaf hoogte boven op een prooi. Hij, of zij, verdween in het gras en ik had al moeite genoeg mijn voertuig op de weg te houden. De sloot ernaast is erg diep, vandaar. 

Veel meer kreeg ik dus niet mee van de actie van de valk en de ondergang van een (vermoedelijk) knaagdier, maar mijn hart sloeg enkele slagen extra van spanning en opwinding. Leven en dood, zo vlak naast de weg op een vroege ochtend. Zo'n actie had ik nog nooit waargenomen, en een nieuwe kans erop is niet erg groot. Zeker niet als ik ook nog een voertuig op de weg moet houden. 

Wat trouwens een feit is, is dat het niet al te best gaat met de roofvogels in Nederland en daar zijn wij als mensen toch zeker ook een beetje schuldig aan. Ons geregel met land en natuur maakt dat het lastig is voor de gevleugelde rovers om wat te eten te vinden. Toch zijn er nog genoeg te zien, hoe tegenstrijdig dat dan ook weer klinkt. Wij zien de meeste vogels gewoon langs de weg, dus is er geen excuus om er niet van te genieten. Je hoeft er de auto niet voor uit.

Zeker in ons Groene Hart zijn de weilanden soms een El Dorado voor de gemiddelde roofvogel. Ik weet het, de bende van Rutte heeft op sommige wegen de maximum snelheid verhoogd. Maar doe nu eens tegendraads en laat die snelheid eens zakken en zoek een plekje op de rechterbaan. Kijk vooruit, maar ook wat schuin vooruit over het weiland en geef speciale aandacht aan de paaltjes en hekken. Oefening baart kunst, maar als je de kunst uiteindelijk beheerst zie je valken, buizerds en haviken en misschien nog wel andere rovers speuren over het weiland. Ze zitten er met een bepaalde statigheid. En elke keer huppelt mijn hart van vrolijkheid als ik er weer eens eentje zie zitten.

In het magazine Grasduinen van januari kijkt natuurfotograaf Ruben Smit terug op 2010. Hoogtepunten wisselen zich af met dieptepunten. Hieronder staat een uitsnede van de column met een oproep van Smit die voor zichzelf en ieders verbeelding spreekt. 
Het stuk spreekt voor zichzelf. Smit 'roept' op tot een burgerinitiatief en een protestactie op het Malieveld. Hij loopt mee en is zelfs eventueel bereid de actie te organiseren. Ik zal er zeker bij en en als Ruben Smit hulp nodig heeft, ben ik bereid te assisteren. Wat zou het mooi zijn: een vol Malieveld die Mark Rutte tot de natuurorde roept. 

Wat mij betreft is het 5 voor 12 voor de natuur en is het tijd om het Kabinet Rutte op dit vlak te stoppen. Natuur moet je niet proberen te sturen volgens de wetten van de economie. Wat eenmaal kapot is, valt vaak moeilijk te repareren. En geloof me, we hebben al heel veel natuur naar de klote geholpen. 

Het begon allemaal met gerommel tussen de spullen van mijn ouders die in een hoek van de trapkast staan. Ik vond twee krantenknipsels (zie het stuk hieronder) en vond nog meer. Onder andere onderstaande ets, want dat is het volgens mij. Maar als het een tekening is, wil ik dat ook wel geloven. 

Ik weet dat de ets een tijd in huis hing en later naar zolder verhuisde waar ik het na mijn moeders overlijden vond en toe-eigende. Zonder overigens te weten wat het precies was. Het verdween in de trapkast en kwam nu dus (na bijna twee jaar) weer tevoorschijn. Toen ik de ets bekeek was deze gesigneerd met Hendrik de Laat (1900-1980), een Bossche tekenaar en schilder. Het 'ding' was dus geen prul, maar wel iets 'echts', en gekocht bij de kunsthandel aan Vughterstraat 162 die dezelfde naam draagt als de tekenaar. Ik vermoed dat mijn vader het gekregen heeft via zijn werk bij de firma Broeders in Vught. Mogelijk bij een jubileum. 
Al die ontdekkingen maakte het interessanter. Het tafereel kende ik niet en het leek me leuk om hetzelfde steegje te fotograferen en dan naast elkaar in huis te hangen. Zo te zien op de ets is het tijdsbeeld van voor de oorlog. Oud en nieuw, naast elkaar. Hoe zou het er nu uit zien, het maakte me nieuwsgierig. 

Maar het probleem is dat ik de weg niet meer weet in de hoofdstad van Brabant en kon ik me de kerk en straat niet vinden in mijn geheugen. Buiten dat, woon ik er niet dus er even heen lopen was geen optie. Maar gelukkig is er Twitter en van mijn volgers, en ik volg hen, zijn de mensen achter de Bossche Koek, die er- even terzijde - lekker uitziet. Ik mailde de foto en zij gooiden die op Twitter. Gieljan de Backer dook op internet en begon te zoeken. Al snel kwam er van verschillende mensen een reactie. Het leidde in eerste instantie naar de Gasselstraat en de Schilderstraat. Maar beide waren fout. Gieljan kwam met het verlossende antwoord. Het is de straat met de naam Achter de Tolbrug met op de achtergrond de Pieterskerk. Hij kwam op de proppen met de foto die je hieronder ziet. Dat kan niet missen. 

Alleen kwam er nog een mededeling. De kerk is gesloopt in 1983 en het straatje is het straatje niet meer. Op de plek van de kerk staat nu (een deel) van het Groot Zieken Gasthuis en er is een parkeergarage bijgekomen. Vanaf de parkeergarage aan de Burgemeester Loefplein kan ik wel de foto maken, de steeg in. Maar dat is natuurlijk wel vanuit een ander gezichtspunt dan toen Hendrik de Laat er tekende. Tijd schrijdt voort, alleen soms niet ten goede. Overigens gaat ook het ziekenhuis op termijn plat. 

Dan is er natuurlijk de Tussen-kunst-en-kitsch-vraag: wat is de waarde van de ets? Geen flauw idee, ik vermoed niet veel. Maar misschien loop ik eens de kunsthandel binnen en vraag het gewoon. Dit wordt dus een vervolgverhaal, ook wat de foto betreft natuurlijk. 

En wie de mensen achter de Bossche Koek wil volgen moet hier klikken.

Mijn moeder was niet zo van het bewaren. Nou ja en daarom staat een flinke hoek van mijn  trapkast vol met spullen waarvan ik denk: wat moet ik er mee. Weggooien? Nee nooit. Maar ze was geen verzamelaar. Daarom was iedereen verbaasd dat we – toen we haar huis leeg ruimden en ook dat lijkt al eeuwen geleden –  twee oude krantenknipsels uit het Brabants Dagblad (mijn ouders lazen geen andere krant) vonden. Over mijn vader, haar man en natuurlijk had het betrekking over de fiere voetbalclub Emplina, uit Empel. De beste man is daar heel zijn leven bij betrokken geweest. Elke zondag door weer en wind langs de lijn. Dat zijn nog eens fans. 

Hieronder de twee knipsels. Sorry, slechte kwaliteit. Op de bovenste foto leunt mijn – nog jonge - vader op de man die op zijn hurken zit. Op de onderste zit hij rechtsonder en ja, ik geef het toe. Het is bijna niet te zien.

Wat mijn moeder trouwens ook bewaard heeft... heel veel telegrammen (ja, zoek dat maar eens op) van haar trouwen. Maar daarover ooit eens meer.

Tja... Dat denk ik als ik weer eens in de buurt kom van de plek waar ik zo'n 17 jaar versleet. Als we niet op detachering waren tenminste. Tja, en meestal volgt er dan een grote stilte. 

Marine Vliegkamp Valkenburg, Wassenaarseweg 75, Katwijk om precies te zijn. Ooit de thuisbasis van bijvoorbeeld de Neptune, de Atlantic en voorheen de Orion, P3C. Allemaal marine patrouillevliegtuigen. Vergane glorie want in januari 2005 ging de stekker er definitief uit. Ik werkte op dat moment daar al niet meer, maar het maakte de pijn en woede niet minder. Overigens mag de dank hiervoor uitgaan naar de VVD, die de laatste nekslag gaf. Tachtig jaar geschiedenis sneuvelde die dag.

Maar goed, ook na de MLD gaat het leven door. Foto's herinneren aan een belangrijk marinetijdperk en die zijn nu ook online te zien. Met dank aan Rob van Zeist.

Klik hier en geniet. En ja, neem de tijd: het zijn er enkele honderden.

Het lag op de route en dus stuurden we natuurgebied Het Twiske in, net voorbij Amsterdam. Even een kijkje nemen en een frisse neus halen tijdens een wandeling, alvorens we ons gingen verpozen op een verjaardag. Voor de wandeling namen we een kijkje in het bezoekerscentrum waarin een werkelijk mooie expositie – paddenstoelen – te zien was van Sterre Delemarre. Het omrijden waard. 

Daarna een kleine wandeling met de kleine man voorop, kriskras door de omgeving. Door bos, over open velden en langs enkele strandjes. 

Conclusie: een verrassend leuk gebied, goed onderhouden en schoon. We gaan dus nog eens terug en nemen zeker van de zomer een kijkje op een van de stranden.