Zaterdag was het klusdag: allereerst het wegtakelen van het brugdeel van de Julianabrug en daarna de start van de herinrichting van de Joodse begraafplaats aan de Aarkade. Beiden bijzondere en unieke momenten.
Het zit er op, de No Impact week. Een leuke week met als resultaat dat ik mezelf deze zondag een wandelingetje gunde in het Zaanse Rietveld. En dankzij deze week, pakte ik de fiets er heen. Normaal had ik de auto genomen. Winst dus.
Daar is 'ie dan: de boodschappendag. Speciaal voor deze week uitgesteld tot de vrije zaterdag. Ik ben allang blij dat ik geen grote koper ben en het af kan met een tas bij Appie en een kleinere tas bij de Groene Winkel. En de fiets was dit keer ook nodig om naar de Groene Winkel te gaan, de Julianabrug is kaduuk. En dat heeft in Alphen behoorlijk wat impact. Normaal hobbel ik die brug over en duik dan de Hooftstraat in. Voorlopig niet meer dus. Omfietsen maar. Dat ik dus bescheiden koop, man alleen hè, is een vreselijk belangrijk, bijkomend voordeel.
Kortom, de truc met de fiets en de tas. Heen, met een lege tas, is simpel. Ik heb een soort van mountainbike met een soort van gek stuur en dat blijkt niet handig. De volle tas had ik rechts vast en gezet op de achterdrager. Geen comfortabele houding, kan ik u vertellen. Dan natuurlijk ook nog manoeuvreren tussen al die winkelende mensen door. Niks voor mij, kramp had ik, in elk deel van arm, rug en nek. Lopen zou dan handiger zijn en dat geeft je de mogelijkheid om twee tassen te sjouwen, handig voor het evenwicht, maar ook als je gewoonweg meer boodschappen nodig hebt. Maar handig? Nope.
Rit twee was voor de biologische groente en fruit. Vlees eet ik niet en hoef ik ook niet te versjouwen. Gelukkig kan dat allemaal in een kleinere tas, maar het blijft onhandig fietsen. Had ik maar zo'n echte oude bakfiets met drie wielen. Idee voor de fietsenhandelaars.
Daar is 'ie dan: de boodschappendag. Speciaal voor deze week uitgesteld tot de vrije zaterdag. Ik ben allang blij dat ik geen grote koper ben en het af kan met een tas bij Appie en een kleinere tas bij de Groene Winkel. En de fiets was dit keer ook nodig om naar de Groene Winkel te gaan, de Julianabrug is kaduuk. En dat heeft in Alphen behoorlijk wat impact. Normaal hobbel ik die brug over en duik dan de Hooftstraat in. Voorlopig niet meer dus. Omfietsen maar. Dat ik dus bescheiden koop, man alleen hè, is een vreselijk belangrijk, bijkomend voordeel.
Vrijdag, ik heb er dagen over gepiekerd hoe ik mijn probleem het meest no impact kon aanpakken. Twee dingen speelden me parten. Ik breng in de ochtend de zoon van mijn vriendin naar school. Dus rond 8.30 uur loop ik op een schoolplein. Dan zou ik daarna naar het station moeten gaan en kan dan tegen 9 uur pas de trein hebben. Aankomst is dan 9.30 en een kwartier later kan ik dan werken. Bijna anderhalf uur later dan normaal. Daarbij komt dat ik vroeger weg moest, ik zou een kijkje nemen bij Centrum Umai in het kader van de Dag van de Duurzaamheid. De effectieve werktijd zou dus kort zijn en mijn conclusie was dan ook dat de beste oplossing – en niet de meest duurzame dus – de auto zou zijn. Fout dus in de No Impact Week. Maar ik verontschuldig me met de omstandigheden.
In de avond koos Manon Brugman en het publiek collega-strijder Myreille uit toto winnaar van deze strijd. Terecht, vind ik ook dus. Zij heeft er veel voor gedaan en gelaten, en het mooie is dat ze er het nut van inzag. Hetzelfde geldt voor Richard, hij zat voor het eerst sinds jaren weer op de fiets. En ik dan? Ik heb het grootste deel van de film No Impact Man gezien en war ideetjes opgedaan. Ik zal er een delen: navullen van schoonmaakproducten. Dat moet toch mogelijk zijn en het scheelt veel plastic afval en wat mij betreft mag het in een plastic pot.
Vrijdag, ik heb er dagen over gepiekerd hoe ik mijn probleem het meest no impact kon aanpakken. Twee dingen speelden me parten. Ik breng in de ochtend de zoon van mijn vriendin naar school. Dus rond 8.30 uur loop ik op een schoolplein. Dan zou ik daarna naar het station moeten gaan en kan dan tegen 9 uur pas de trein hebben. Aankomst is dan 9.30 en een kwartier later kan ik dan werken. Bijna anderhalf uur later dan normaal. Daarbij komt dat ik vroeger weg moest, ik zou een kijkje nemen bij Centrum Umai in het kader van de Dag van de Duurzaamheid. De effectieve werktijd zou dus kort zijn en mijn conclusie was dan ook dat de beste oplossing – en niet de meest duurzame dus – de auto zou zijn. Fout dus in de No Impact Week. Maar ik verontschuldig me met de omstandigheden.
Het reizen met de trein gaat goed. Hoewel ik het al eerder een flinke tijd gedaan heb, vraagt het toch wat inspanning, dacht ik. Een trein wacht namelijk niet op mij, dus dat betekent dat ik mijn ochtendroutine moest aanpassen. De wekker staat dus vroeger afgesteld, en ik moet om iets over 7 uur de benenwagen nemen. En dat lukt prima, het ochtendwandelingetje bevalt ook goed, de treinen rijden op tijd. Geen klagen hier dus. Ik zit er zelfs over te denken om wat vaker met de trein te gaan. Pure winst voor het milieu en mijn gezondheid. Beweeg ik tenminste ook nog eens.
Vanavond was er dus ook weer biologisch voer. Normaal is donderdag frietdag, maar die is opgeschoven. Net als het boodschappen doen, dat doe ik nu zaterdag op de fiets. Er waren aardappelen afkomstig van de Woudse Dijk, daar staat een kar met heerlijke buurtproducten en perfecte zonnebloemen. Die laatste niet meer denk ik. Als ik dus met de auto ben, rijd ik daar langs en laat lekkers in dat ik nodig heb. Geld in een bakkie en klaar. De wortelen en pastinaken waren uit de Groene Winkel en van Hollandse afkomst. Een goed maaltje dus voor deze week.
Het reizen met de trein gaat goed. Hoewel ik het al eerder een flinke tijd gedaan heb, vraagt het toch wat inspanning, dacht ik. Een trein wacht namelijk niet op mij, dus dat betekent dat ik mijn ochtendroutine moest aanpassen. De wekker staat dus vroeger afgesteld, en ik moet om iets over 7 uur de benenwagen nemen. En dat lukt prima, het ochtendwandelingetje bevalt ook goed, de treinen rijden op tijd. Geen klagen hier dus. Ik zit er zelfs over te denken om wat vaker met de trein te gaan. Pure winst voor het milieu en mijn gezondheid. Beweeg ik tenminste ook nog eens.
Er zijn dingen die je niet in de hand hebt, ook niet tijdens de No Impact Week. Ik woon alleen met mijn dochter, maar heb wel een LAT-relatie, Living Apart Together betekent dat voor degene die er onbekend mee is. Dus op gezette tijden verblijf ik niet in mijn eigen huis. Ook niet vandaag dus. Na werk vertrek ik naar het huis van lief. Gezellig.
Alleen lief is niet zo bezig met no impactdingen. Dus de kachel brandt gewoon en al het eten is niet biologisch. Daar had ik natuurlijk van te voren aan moeten denken. Niet gedaan dus. Dus dat zijn best wat overtredingen op een dag. Jammer, maar zoals ik al zei, je hebt niet alles in je eigen hand.
Wat wel positief is dat ik nu werk aan mijn nieuwe, hele oude, secretaire, gekregen van mijn schoonouders. Een prachtig ding dat nog heel veel jaren mee kan. Positief is ook dat mijn twee oude bureaus waarschijnlijk een toekomst krijgen bij iemand anders. Hergebruiken dus, en zo hoort het ook. We gooien al genoeg weg. Daarbij komt dat ik de beslissing genomen heb het grootste deel (vier verhuisdozen boordevol) van mijn boeken weg ga doen. Hetzij via Marktplaats en anders naar de kringloopwinkel. Ook die boeken verdienen het om weer gelezen te worden.
Er zijn dingen die je niet in de hand hebt, ook niet tijdens de No Impact Week. Ik woon alleen met mijn dochter, maar heb wel een LAT-relatie, Living Apart Together betekent dat voor degene die er onbekend mee is. Dus op gezette tijden verblijf ik niet in mijn eigen huis. Ook niet vandaag dus. Na werk vertrek ik naar het huis van lief. Gezellig.
Er is wel iets wat ik kan verbeteren, natuurlijk. Ik ben slecht in het naar de groene bak brengen van het groenafval. Daar valt een slag te maken. En de compostbak die Myreille kocht is natuurlijk een superidee. Die zet ik op de lijst. Papier, plastic en glas gaan altijd al apart.
Over plastic gesproken. Vandaag maakte ik twee onvergeeflijke fouten. Vanwege een op handen zijnde reorganisatie was er vanmiddag een bijeenkomst in het hoofdkantoor in Amsterdam. Dus eerst even in Nieuw-Vennep gewerkt om daarna naar de hoofdstad te treinen om de krant daar te laten opmaken en door te gaan naar de bijeenkomst. Tijdens de opmaak liep ik naar de koffieautomaat en nam koffie, in een bekertje dus. Fout. Op mijn kantoor heb ik een mok, ik gebruik een broodtrommel en beker voor de lunch. Maar dat bekertje was een baalmoment. Net als het flesje water dat ik dronk tijdens de bijeenkomst. En dat terwijl ik een Dopper, een hervulbare fles, heb.
Schoonmaken is trouwens ook funest voor het milieu met al die bussen superschoonmaakspul. Ook dat gebruik ik allang niet meer. Het ecologische spul van Ecover werkt prima en net zo goed. Net als vloeibare zeep. Waspoeder is ook ecologisch. Goed bezig denk ik dan. Dan stond dit weekend in Trouw ook nog een groot artikel over de schoonmaaktrucs van oma. Ook die werken nog goed en net zo makkelijk. Doen dus.
Er is wel iets wat ik kan verbeteren, natuurlijk. Ik ben slecht in het naar de groene bak brengen van het groenafval. Daar valt een slag te maken. En de compostbak die Myreille kocht is natuurlijk een superidee. Die zet ik op de lijst. Papier, plastic en glas gaan altijd al apart.
Het is leuk om te lezen hoe mijn medestrijders vooraf deze No Impact Week zich suf kochten aan biologische producten. Iets waar ze voorheen nooit mee bezig waren, of zichzelf de vraag stelden: wat koop ik eigenlijk? Ik begrijp ze wel, maar ergens vind ik het raar. Maar goed, ook ik ben ooit begonnen. Maar beginnen is geen kunst, volhouden wel.
Ik denk dat het iets van 10 jaar geleden is begonnen met een zeurende dochter die waarschijnlijk op school iets had gehoord over het milieu. En zo kwam dus wekelijks een fruit- en groententas van Odin in huis. Het begin van mijn groene leven en voor het eerst dat ik in de Groene Winkel kwam. Een winkel die mijn dochter nu gemakkelijk binnen loopt, geen vrees. Ze weet dat biologisch beter is voor mens en milieu. En, ze is er grotendeels mee opgevoed. Dat gegeven maakt volgens mij ook dat een betere wereld bij de opvoeding van kinderen ligt.
Eenmaal per week doe ik boodschappen, bij de Groene Winkel en bij Appie en bij die laatste koop ik ook zoveel biologisch spul. In al die jaren is dat een gewoonte geworden en erger ik me mateloos aan de weinige hoeveelheid goede producten in de winkel. Waarom niet een wet die elke supermarkt verplicht om voor ieder product minstens een biologische tegenhanger te verkopen. Geef een mens in ieder geval een keus. En, wat mij betreft, zet al die biologische producten bij elkaar in een hoek dan hoef ik ook niet door die hele winkel te crossen. Naar Appie ga ik trouwens met de auto, dat wordt dus deze week Hoogvliet. Te lopen.
De No Impact Week is dus lastig voor me, wat moet ik nog meer doen? Ik ben een man en douche al niet erg lang. Oké, geen tandenpoetsen meer onder de douche. Dat helpt iets. Die ene kachel in huis iets lager, en niet te veel lampen aan. De was moet ik gewoon doen, maar die droger? Dat zou een flinke slok op een borrel schelen. Ware het niet dat ik geen wasrekje heb. Drogen doe ik wel in de goedkope-stroom-periode, maar dat bespaart natuurlijk niets. Wel is mijn elektriciteit groen, net als mijn gas, Greenchoice dus.
Wat ik wel kan doen en doe, is mijn auto laten staan. Als ik de Kangoo neem kan ik later vertrekken naar werk en ben er ook vroeger. Nu stap ik rond 7 uur de deur uit en sjok naar het station, vandaar naar Leiden en Nieuw-Vennep waar het kantoor staat. Ook daar weer even 10 à 15 minuten lopen. Heeft een voordeel, zo kom ik ook in de buurt van de 10 duizend stappen om te voldoen aan de bewegingseis. Nadeel is het ritme. Even omdraaien in bed kan niet meer. Maar met dit weer prima te doen.
Het is leuk om te lezen hoe mijn medestrijders vooraf deze No Impact Week zich suf kochten aan biologische producten. Iets waar ze voorheen nooit mee bezig waren, of zichzelf de vraag stelden: wat koop ik eigenlijk? Ik begrijp ze wel, maar ergens vind ik het raar. Maar goed, ook ik ben ooit begonnen. Maar beginnen is geen kunst, volhouden wel.
De eerste dag van mij No Impact Week stond in het teken van vervoer. De auto is een no go item dus wat rest is het openbaar vervoer en daar is over het algemeen niets mis mee. Ik moest naar Den Bosch voor een diner met familie in een goed Bosch restaurant, ook niets mis mee. De trein dus terwijl de kinderen met aanhang in twee auto's naar het zuiden trokken.
Zondag betekende dat dus met de bus naar Bodegraven omdat er gewerkt werd aan het spoor en verder met de trein. Prima, tot Utrecht Centraal dan. Een wisselstoring hield alle treinen vast en ik zag mijn maaltijd aan mijn neus voorbijgaan. En dat whatsappte ik naar dochterlief die subiet haar vriend op de snelweg liet keren. En zo stond er, na een half uur wachten, een Ford Ka voor me en was ik op tijd aan tafel. Als het gaat om de spelregels van deze week, een vreselijke fout natuurlijk. Maar mijn excuus is: wat kon ik anders?
Ik kan niet anders zeggen dat de tomatensoep, papardelle uitstekend smaakte. Biologisch? Geen flauw idee eigenlijk. Maar smakelijk was het in ieder geval wel. Zelfgemaakte pasta smaakt namelijk honderdmaal beter dan die zooi in zakjes uit de supermarkt. Die gebruik ik overigens wel thuis, want een pastamaker ben ik niet.
Terwijl ik dit nu type, brand er een spaarlamp en een bureaulamp in huis en voor de rest snort de kachel en de computer. Eigenlijk zoals altijd. Nee, niet helemaal waar: ik heb een grote zonde en dat is mijn waterbed dat uiteraard te veel stroom verbruikt. Maar die zet ik maar niet uit, te koud dan in bed. Wat wel weer positief is de secretaire die hier nu binnen staat en al een leven oud is en mijn leven ook nog mee kan. En hopelijk daarna nog bij iemand anders in huis dienst kan doen.
De eerste dag van mij No Impact Week stond in het teken van vervoer. De auto is een no go item dus wat rest is het openbaar vervoer en daar is over het algemeen niets mis mee. Ik moest naar Den Bosch voor een diner met familie in een goed Bosch restaurant, ook niets mis mee. De trein dus terwijl de kinderen met aanhang in twee auto's naar het zuiden trokken.
Bijzonder is het wel denk ik. Dat je een puntgave Vliegenzwam (Amanita muscaria) vindt langs een geasfalteerd wandelpad, waar behoorlijk wat wandelaars met kinderen lopen. Normaliter redden die paddenstoelen het niet. Deze wel en dat is dan leuk wandelen.
Op de onderste foto staan Witte weidetrechterzwammen, ook puntgaaf en gewoon mooi. En altijd leuk als je er tegenaan loopt, terwijl je niet aan het speuren bent.
Bijzonder is het wel denk ik. Dat je een puntgave Vliegenzwam (Amanita muscaria) vindt langs een geasfalteerd wandelpad, waar behoorlijk wat wandelaars met kinderen lopen. Normaliter redden die paddenstoelen het niet. Deze wel en dat is dan leuk wandelen.
Op de onderste foto staan Witte weidetrechterzwammen, ook puntgaaf en gewoon mooi. En altijd leuk als je er tegenaan loopt, terwijl je niet aan het speuren bent.
