Even als een herdershond

‘Als de schapen niet vooruit willen, geef je ze maar een knietje’, zegt Lex Thoen, schaapherder in Vockestaert-kudde in de Zoutenveense polder (tussen Schipluiden en Vlaardingen). De bewuste schapen hadden er niet echt zin in, zacht uitgedrukt. Het gras was sappig dus waarom je voort te laten drijven door een stelletje mensen die zonodig aan teambuilding moeten doen? Normaal neem ik met enige reserves deel aan  teambuildinguitjes, maar dit was een superdagje met als toetje, spelen voor herdershond. 

Wat Lex Thoen doet met schapen, is in mijn dromen mijn droombaan. Spelen (understatement) met honden en schapen terwijl de wereld als een razende doordraait. Targets moeten worden behaald, de omzet moet omhoog. Zijn zorgen: de schapen en dat het gras kort moet. Gewoon buiten, want dat is zijn kantoor: geen computer nodig. Voor iemand die ook schrijft over buiten zijn, zit ik veel binnen.

De conclusie van de dag: ik ben niet in de wieg gelegd om te functioneren als herdershond. Misschien wij allemaal niet, maar wat een lol met een vijftal schapen, wat pionnen en een kraal. Dan is het ook niet erg om te dromen, van een andere baan met wat honden en honderden schapen. Ook best een verantwoordelijkheid.