Speelplaatsblues
Het leven gaat altijd door
Ze hebben de kettingen en dus de zitting van de schommel over de lat van de slingerapparaat gegooid zodat het zitplankje hoog hangt. Dat levert de jongens de benodigde ruimte om een balletje te trappen op het speelplaatsje. Voetballen doen de jongens er altijd al. Alleen is de ruimte die nu beschikbaar is, minder dan vroeger. Vooral de schommel is een gruwel in het oog van de voetballer.
Veel stelt het speelplaatsje aan de Javastraat niet voor. Een ronddraaiding, rekstokken en een schommel. Eronder liggen donkerrode tegels van rubber. De rest is betegeld met inspiratieloze, grijze tegels. Twee bruine banken en twee vuilnisbakken maken het plaatje compleet. De speelplaats is ingeklemd tussen de achterzijde van de Willemstraat en de flats aan de Frederik Hendrikstraat. Oude flats en nog oudere huizen.
Speelplaatsblues
Ze hebben de kettingen en dus de zitting van de schommel over de lat van de slingerapparaat gegooid zodat het zitplankje hoog hangt. Dat levert de jongens de benodigde ruimte om een balletje te trappen op het speelplaatsje. Voetballen doen de jongens er altijd al. Alleen is de ruimte die nu beschikbaar is, minder dan vroeger. Vooral de schommel is een gruwel in het oog van de voetballer.
Veel stelt het speelplaatsje aan de Javastraat niet voor. Een ronddraaiding, rekstokken en een schommel. Eronder liggen donkerrode tegels van rubber. De rest is betegeld met inspiratieloze, grijze tegels. Twee bruine banken en twee vuilnisbakken maken het plaatje compleet. De speelplaats is ingeklemd tussen de achterzijde van de Willemstraat en de flats aan de Frederik Hendrikstraat. Oude flats en nog oudere huizen.
Als de avond valt, maken de peuters en kleuters plaats voor de pubers. Zij voetballen, hangen en versieren meisjes. Menig eerste kusje is daar gegeven. Ogen dicht, tongen. Als ook de pubers slapen, zijn het de jongeren die hangen, een pilsje drinken en ook weer weggaan. Vermoed ik tenminste, want als ik in de vroege ochtend naar mijn auto loop, is het er altijd stil. Soms staat er nog een leeg flesje bier als stille getuige. Mogelijk wordt er ook de liefde bedreven, al kan ik me dat niet voorstellen met zoveel balkons om je heen.
Vroeger zat ik ook wel eens op die banken als mijn kinderen daar speelden. Je zat (en zit) er prima, pilsje erbij, buurvrouw. Het was (en is) ook een ideale hangplek voor ouders: een praatje en een vette roddel. En ook dat is, denk ik, niet veranderd. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, want mijn kinderen hangen al jaren niet meer in de speeltuin rond en als ik sommige moeders van nu hoor praten versta ik niet alles. Maar roddelen is natuurlijk wel van alle nationaliteiten.
In de meer dan 20 jaar dat ik nu in deze buurt woon, is er weinig veranderd. Misschien is de huidskleur wat donkerder geworden en dragen meer meiden een hoofddoek. Maar de jongste kinderen zien de gewoontes van de ouderen in de speeltuin en nemen deze moeiteloos over. Het leven in de speeltuin lijkt op een eindeloze golfbeweging die nooit tot stilstand komt en elke keer weer opnieuw begint, met nieuwe, jonge kinderen en verse ouders. Kinderen spelen en al snel komt de bal erbij: voetbal, want dat is de rode draad van het speeltuintje. En met mijn kennersoog durf ik te stellen dat nationaliteit niks uitmaakt. Misschien zijn de jongens van Marokkaanse of Turkse komaf iets vaardiger met de bal dan de jonge Hollandse kaaskop. Al moet ik toegeven dat ik niet de beste voetbalkenner ben.
Cowboys en wandelaars
Stetson is een merk
Stetson is een merk
Cowboys en wandelaars
Een Stetson is een cowboyhoed, dacht ik altijd. En ik had daarin gelijk, ware het niet dat Stetson een merk is. Er zijn dus vast meer bedrijven die cowboyhoeden maken. Nu ben ik geen cowboy, ik heb niks met koeien, maar draag vanaf nu wel een echte Stetson.
A true American icon: zo omschrijft het bedrijf zich, dat het levenslicht in 1865 zag. Net zoals ik, vermoedde waarschijnlijk iedereen dat een cowboyhoed een Stetson heette, en niet dat het een merk was. Behalve de ware countryliefhebbers natuurlijk. Maar in line dancing is ook niets voor mij. Wandelen weer wel en ik loop graag met pet. Goed tegen de zon en het vangt het zweet op, mocht dat nodig zijn. Bij wat koudere omstandigheden houdt de pet mijn hoofd warm. Kortom, een ideaal wandelattribuut.
Maar die ene pet, die vond ik nooit. Ik droeg verschillende baseballcaps, maar het was het steeds niet. Tot vorig weekend bij Zwerfkei in Woerden, misschien wel de mooiste outdoorwinkel van Nederland. Tussen de enorme hoeveelheid petten hing, die ene, die Stetson die ik nu draag. Een top-pet, zit als gegoten. Ik ben er happy mee.
En mocht u denken, na het zien van onderstaande foto, liggen daar bij die pet nu wandelstokken? Correct. Vanaf nu zult u mij regelmatig met deze stokken – en pet – zien Nordic walken. Ze zeggen namelijk dat het uit de lengte of uit de breedte moet komen, maar in die breedte zit het nu juist bij mij. Dat mag wat minder, vandaar een extra wandelworkout, met deze Leki's dus.
Vakantiebytes
Handig een telefoon
Vakantiebytes
'Zit 'ie weer met z'n telefoon te spelen.' Woorden van mijn lief die soms (vaak) (grote) moeite heeft met de liefde die ik vertoon voor mijn iPhone. Voor mij is het apparaat een uitkomst. Ik Twitter, Facebook, Foursquare, WhatsApp, LinkedIn, plan mijn treinreizen, navigeer ermee als ik rij, en zoek waar ik in de buurt het goedkoopst kan tanken. En nog veel meer. Daarnaast bel ik er mee en verstuur ook nog al eens een sms'je. Bijna altijd aan mijn liefje trouwens, maar daar hoor je haar dan niet over. Het verdomd handige apparaat voorziet mij in mijn informatiebehoefte en inderdaad, soms bij het dwangmatige af.
Naast mijn liefde voor de telefoon, heb ik ook een grote liefde voor het kamperen in een tent. Nee, geen sleurhut, want dat is een huis op wielen. Deze liefde deelt mijn lief gelukkig. Dus togen we dit jaar weer drie weken naar Drenthe om daar te genieten van het bos en alles wat erin leeft. Op de camping breng ik wat minder tijd door met de telefoon en wat meer met lief. We zitten, lezen de krant - jawel allebei onze eigen krant, wij hebben vakantiebonnen en dus kom ik nog gemakkelijk aan mijn informatie - en genieten vooral. Alle elektronische apps laat ik voor wat ze zijn. Daarnaast zaten we op die ene plek in Drenthe waar mijn provider nagenoeg geen ontvangst had. Dus de telefoonstilte was ook enigszins noodgedwongen.
Na jaren van puffen, zweten en bijna verplicht aan de plas liggen, verliep de vakantie dit jaar minstens zo nat, al kwam het water deze keer voornamelijk uit de lucht. De temperatuur was ook niet om over naar huis te schrijven. Het zonnetje op de ansichtkaart deed daarom ook belachelijk aan en de thuisblijvers wisten wel beter. Nederland zuchtte onder wateroverlast en de kou. En wij sloegen ons er dapper doorheen. Wij zijn tenslotte echte kampeerders.
Het waren soms ook van die dagen dat mijn lief belangstellend vroeg wat de Buienradar allemaal liet zien. Konden we tussen de buien door even op de fiets naar Dwingeloo, of was de auto een betere keus? Ook de site van het KNMI raakte door ons overbelast. Al was er één probleem: de ontvangst, (vaak) minimaal. Tergend langzaam stroomde de weersinformatie mijn iPhone binnen, met ons twee turend vol verwachting naar het schermpje. Maar voor eens geen gezeur over het feit dat ik met mijn telefoon zat te spelen. Ze snapte nu dat het bittere noodzaak was
'Zit 'ie weer met z'n telefoon te spelen.' Woorden van mijn lief die soms (vaak) (grote) moeite heeft met de liefde die ik vertoon voor mijn iPhone. Voor mij is het apparaat een uitkomst. Ik Twitter, Facebook, Foursquare, WhatsApp, LinkedIn, plan mijn treinreizen, navigeer ermee als ik rij, en zoek waar ik in de buurt het goedkoopst kan tanken. En nog veel meer. Daarnaast bel ik er mee en verstuur ook nog al eens een sms'je. Bijna altijd aan mijn liefje trouwens, maar daar hoor je haar dan niet over. Het verdomd handige apparaat voorziet mij in mijn informatiebehoefte en inderdaad, soms bij het dwangmatige af.
Naardermeer: de moeite waard
Natuur in Nederland
Natuur in Nederland
Naardermeer: de moeite waard
Nee, het was geen filelopen zondag in het natuurgebied Naardermeer, maar toen ik na het rondje weer bij mijn auto terugkeerde stond de parkeerplaats vol, zeker twintig auto's. Bij mijn vertrek, een paar uur, eerder op de ochtend, stond er slechts een andere wagen. Het is dus bekend, zeker bij de incrowd, dat het natuurgebied veel moois te bieden heeft.
Een rondje kost je een paar uur (17 kilometer) - als je geen koeien met kalfjes tegenkomt die je de weg versperren: ik moest een stuk omlopen - en en is absoluut de moeite waard. Extra cachet geeft het om dat dit gebied leidde tot de oprichting van Natuurmonumenten en je kan Jac. P. Thijsse en de zijnen alleen maar dankbaar voor zijn.
De wandeling leidt je weliswaar wel rondom het Naardermeer dat ingeklemd ligt tussen een snelweg en andere wegen, een spoorlijn en van boven door het vliegverkeer van en naar Schiphol, maar het meer is slechts zijdelings betrokken bij de tocht. Wel zijn er af en toe zijpaden naar punten die je een blik gunnen op het meer en al zijn bewoners. Maar dat maakt de wandeltocht niet minder leuk en absoluut de moeite waard. Daarbij is het paddenstoelseizoen door het natte weer echt begonnen dus die zijn er volop te zien. Op de foto volgens mij een Panteramaniet, maar ongetwijfeld zal een kenner mij verbeteren.
Nee, het was geen filelopen zondag in het natuurgebied Naardermeer, maar toen ik na het rondje weer bij mijn auto terugkeerde stond de parkeerplaats vol, zeker twintig auto's. Bij mijn vertrek, een paar uur, eerder op de ochtend, stond er slechts een andere wagen. Het is dus bekend, zeker bij de incrowd, dat het natuurgebied veel moois te bieden heeft.
