Een heel ander verhaal
Ooit weer genieten
Dit had een heel ander verhaal moeten worden. Een verhaal over vergezichten met op de horizon kuddes paarden, edelherten en runderen. Over een zon die de lucht liet trillen en over een landschap dat je eeuwen terug zet in de tijd. Ik zou graag verhalen over een stuk natte grond dat door indijking langzaam verandert in een uniek en on-Nederlands landschap. Met zoveel plezier zou ik u alles willen vertellen hoe mooi het in de Oostvaardersplassen is, hoe onwerkelijk de natuur daar is en over de duizenden vogels die je er ziet. Hoe lang duurde het voor ik me realiseerde dat ik door mijn verrekijker al een paar minuten keek naar twee ijsvogels? Ik genoot, zag ze van tak tot tak gaan en realiseerde me ineens dat het niet makkelijk is deze vogels te spotten.
Misschien had ik u dan ook moeten vertellen over de avond op de camping. Dat het ons verbaasde dat het toch zo snel afkoelde terwijl de zon toch de hele dag de aarde verwarmde. En hoe die zon vrijblijvend zijn plaats afstond aan de maan en hoe we zomaar met een Zuid-Afrikaan aan een kampvuur zaten en we keken naar de vonken die rondvlogen. Ik had u kunnen vertellen over een jongen die weigerde naar bed te gaan, die niet bij het vuur was weg te slaan en de hele avond zorgde voor hout voor op het kampvuur. Wat heeft het nog voor nut te vertellen over hoe het voelt als de nacht valt en over het genot je moede lichaam te vlijen op een te dun matje in een heerlijke slaapzak terwijl je de onverwarmde lucht inademt en de donkere nacht je slaapzak omklemd.
Zo'n verhaal om mijn lezers mee naar buiten te nemen zevert al twee weken in mijn hoofd en vaak denk ik het uit, van begin tot eind. Wat nog rest is het even uitwerken en klaar. Maar het komt er niet van. Hoe kun je in deze tijd nog praten over genieten, hoe kun je nu nog lachen. Mijn hart wil het wel, maar mijn verstand zegt 'doe maar eens normaal'. Genieten ligt achter ons na die ene dramatische, zonnige zaterdag in Alphen aan den Rijn. Die dramatische 9 april ging aan mij voorbij terwijl ik genoot van wat de natuur ons biedt. Ook mijn naasten kwamen met de schrik vrij. Ik behoor tot de gelukkigen.
Ach, ik kan echt wel weer genieten, over een poosje. Echt genieten dan. Maakt u zich daar niet ongerust over. Binnenkort vliegt er weer een buizerd voorbij die mij afleidt van de soms bizarre werkelijkheid. Maar zoveel mensen in Alphen aan den Rijn hebben een keiharde knauw gekregen waarvan ik me afvraag of je daar wel overheen kunt komen. Ik wens ze alle sterkte, kracht en ook de moed die nodig is om weer een stap in deze wereld te maken. Misschien vergeten ze ooit even het verschrikkelijke verdriet dat hun is aangedaan en neemt genieten de overhand. Ik hoop het echt.
