Fred van Rooij | woord & beeld

Ik draaide over de rotonde rechtdoor, langs het verlaten Koreaans restaurant op de Venneperweg op weg naar het kantoor. Vlak voordat ik het stuur naar rechts moest draaien om de rotonde te verlaten zag ik in mijn ooghoek een bruine streep uit de lucht vallen. Een valk, meende ik bijna direct, dook vanaf hoogte boven op een prooi. Hij, of zij, verdween in het gras en ik had al moeite genoeg mijn voertuig op de weg te houden. De sloot ernaast is erg diep, vandaar. 

Veel meer kreeg ik dus niet mee van de actie van de valk en de ondergang van een (vermoedelijk) knaagdier, maar mijn hart sloeg enkele slagen extra van spanning en opwinding. Leven en dood, zo vlak naast de weg op een vroege ochtend. Zo'n actie had ik nog nooit waargenomen, en een nieuwe kans erop is niet erg groot. Zeker niet als ik ook nog een voertuig op de weg moet houden. 

Wat trouwens een feit is, is dat het niet al te best gaat met de roofvogels in Nederland en daar zijn wij als mensen toch zeker ook een beetje schuldig aan. Ons geregel met land en natuur maakt dat het lastig is voor de gevleugelde rovers om wat te eten te vinden. Toch zijn er nog genoeg te zien, hoe tegenstrijdig dat dan ook weer klinkt. Wij zien de meeste vogels gewoon langs de weg, dus is er geen excuus om er niet van te genieten. Je hoeft er de auto niet voor uit.

Zeker in ons Groene Hart zijn de weilanden soms een El Dorado voor de gemiddelde roofvogel. Ik weet het, de bende van Rutte heeft op sommige wegen de maximum snelheid verhoogd. Maar doe nu eens tegendraads en laat die snelheid eens zakken en zoek een plekje op de rechterbaan. Kijk vooruit, maar ook wat schuin vooruit over het weiland en geef speciale aandacht aan de paaltjes en hekken. Oefening baart kunst, maar als je de kunst uiteindelijk beheerst zie je valken, buizerds en haviken en misschien nog wel andere rovers speuren over het weiland. Ze zitten er met een bepaalde statigheid. En elke keer huppelt mijn hart van vrolijkheid als ik er weer eens eentje zie zitten.

De voorzitter van de Alphense ondernemingsvereniging VOA, John Vermeer, en ik hebben weinig tot niets gemeen. Hij is een groot ondernemer en ik maar een kleintje. Hij moet rechts georiënteerd zijn en ik volgens de geldende normen voor journalisten links. Ik weet niet of mijn geitenwollensokken daar iets aan toevoegen. Maar goed, verschillen moeten er zijn, anders zou het maar een saai wereldje worden.

Maar laatst las ik wat tweets van John Vermeer op Twitter naar aanleiding van het debatcafé Op het Dorp, waar ik had verzuimd om naar toe te gaan. Ik was het helemaal met hem eens. Het onderwerp was het al jaren troosteloze Thorbeckeplein, want volgens mij is het daar nog nooit gezellig geweest. Het plein en de omgeving ondergaan de komende jaren een grondige verbouwing. Zo moet er een Cultuurhuis komen waarin de bibliotheek, de muziekschool en het altijd bruisende streekarchief een plekje kunnen vinden. Dure grond, voor die clubs, vindt Vermeer en misschien heeft hij een punt. Dus op dat vlak zouden onze meningen eender kunnen zijn. Maar er was meer. 

Nu was ook Ank de groot, fractievoorzitter van de politieke partij Alphen Een, bij het debatcafé. Zij ziet ook niets in een duur Cultuurhuis, maar zou wel graag een oudheidskamer zien in het oude nutsgebouw dat straks vrij staat op het plein. Toegeven, het is een prachtig gebouw waarin een publieke functie prima zou passen. Maar een oudheidskamer? In dat geval is het misschien slim om de omliggende straten strak te asfalteren zodat de rollatorrijders straks veilig die oude meuk kunnen aanschouwen. Ik zie het nu al bruisen op het Thorbeckeplein. 

Gelukkig is de VOA-voorzitter het hier grondig met me eens, zeker getuige zijn tweets die geen spaan heel lieten van het plan van de politicus. Hij vergeleek het optreden van De groot met een optreden in het aloude leutprogramma Koffietijd. Op dat moment was ik blij dat ik niet gegaan was. Gekscherend stelde hij voor om op het plein een hoelahoepveldje aan te leggen. Ik zie het al voor me. De bijdrage van De Groot werd door hem afgedaan als heel veel onzin in korte tijd. Kortom, de oudheidskamer is niet de oplossing voor een bruisend centrum. Ik was het volledig eens met een groot ondernemer, en dat mag best uniek genoemd worden. 

Nu zie ik ook niets in de plannen van veel ondernemers en reclamemakers om de boel maar vol te plempen met winkels en elke zondag koopzondag te houden. Want heren, winkelen is niet gezellig en zal het nooit worden. Ik zie jullie trouwens vaak genoeg achter vrouwlief aan strompelen, shopje in en winkeltje uit. Tasje links en rechts hangt ook wat en als je maar lief achter haar aan blijft huppelen, krijg je misschien ergens een pilsje. En dat wordt met nog meer winkels dus nog erger. 

Maar goed er is een oplossing en die heb ik nog nergens gehoord. Drank, zuipen, feesten: kroegen dus. Een heel Thorbeckeplein vol met kleine kroegjes, muziekcafés, restaurantjes (ja liefst ook enkele vegetarische) en natuurlijk staat het plein vol met terrassen, zonder terrasverwarmer, want ik ben natuurlijk wel links. Daar kan de Alphenaar zich laven aan het waarlijk goede leven dat we hier in Alphen aan den Rijn hebben. We kunnen van dat plein het echte hart van de stad maken. En weet je, misschien wordt het dan met dat carnaval in Alphen ook eens wat. 

Overigens is Ank de Groot nu boos op John Vermeer en heeft daarover een stukje geschreven op haar weblog. Misschien wijdt ze aan mij ook nog een stukje. Wie weet.