Vrijdag, ik heb er dagen over gepiekerd hoe ik mijn probleem het meest no impact kon aanpakken. Twee dingen speelden me parten. Ik breng in de ochtend de zoon van mijn vriendin naar school. Dus rond 8.30 uur loop ik op een schoolplein. Dan zou ik daarna naar het station moeten gaan en kan dan tegen 9 uur pas de trein hebben. Aankomst is dan 9.30 en een kwartier later kan ik dan werken. Bijna anderhalf uur later dan normaal. Daarbij komt dat ik vroeger weg moest, ik zou een kijkje nemen bij Centrum Umai in het kader van de Dag van de Duurzaamheid. De effectieve werktijd zou dus kort zijn en mijn conclusie was dan ook dat de beste oplossing – en niet de meest duurzame dus – de auto zou zijn. Fout dus in de No Impact Week. Maar ik verontschuldig me met de omstandigheden.
Lees meer hier.
In de avond koos Manon Brugman en het publiek collega-strijder Myreille uit toto winnaar van deze strijd. Terecht, vind ik ook dus. Zij heeft er veel voor gedaan en gelaten, en het mooie is dat ze er het nut van inzag. Hetzelfde geldt voor Richard, hij zat voor het eerst sinds jaren weer op de fiets. En ik dan? Ik heb het grootste deel van de film No Impact Man gezien en war ideetjes opgedaan. Ik zal er een delen: navullen van schoonmaakproducten. Dat moet toch mogelijk zijn en het scheelt veel plastic afval en wat mij betreft mag het in een plastic pot.
