Ze hebben de kettingen en dus de zitting van de schommel over de lat van de slingerapparaat gegooid zodat het zitplankje hoog hangt. Dat levert de jongens de benodigde ruimte om een balletje te trappen op het speelplaatsje. Voetballen doen de jongens er altijd al. Alleen is de ruimte die nu beschikbaar is, minder dan vroeger. Vooral de schommel is een gruwel in het oog van de voetballer.
Veel stelt het speelplaatsje aan de Javastraat niet voor. Een ronddraaiding, rekstokken en een schommel. Eronder liggen donkerrode tegels van rubber. De rest is betegeld met inspiratieloze, grijze tegels. Twee bruine banken en twee vuilnisbakken maken het plaatje compleet. De speelplaats is ingeklemd tussen de achterzijde van de Willemstraat en de flats aan de Frederik Hendrikstraat. Oude flats en nog oudere huizen.
Speelplaatsblues
Ze hebben de kettingen en dus de zitting van de schommel over de lat van de slingerapparaat gegooid zodat het zitplankje hoog hangt. Dat levert de jongens de benodigde ruimte om een balletje te trappen op het speelplaatsje. Voetballen doen de jongens er altijd al. Alleen is de ruimte die nu beschikbaar is, minder dan vroeger. Vooral de schommel is een gruwel in het oog van de voetballer.
Veel stelt het speelplaatsje aan de Javastraat niet voor. Een ronddraaiding, rekstokken en een schommel. Eronder liggen donkerrode tegels van rubber. De rest is betegeld met inspiratieloze, grijze tegels. Twee bruine banken en twee vuilnisbakken maken het plaatje compleet. De speelplaats is ingeklemd tussen de achterzijde van de Willemstraat en de flats aan de Frederik Hendrikstraat. Oude flats en nog oudere huizen.
Als de avond valt, maken de peuters en kleuters plaats voor de pubers. Zij voetballen, hangen en versieren meisjes. Menig eerste kusje is daar gegeven. Ogen dicht, tongen. Als ook de pubers slapen, zijn het de jongeren die hangen, een pilsje drinken en ook weer weggaan. Vermoed ik tenminste, want als ik in de vroege ochtend naar mijn auto loop, is het er altijd stil. Soms staat er nog een leeg flesje bier als stille getuige. Mogelijk wordt er ook de liefde bedreven, al kan ik me dat niet voorstellen met zoveel balkons om je heen.
Vroeger zat ik ook wel eens op die banken als mijn kinderen daar speelden. Je zat (en zit) er prima, pilsje erbij, buurvrouw. Het was (en is) ook een ideale hangplek voor ouders: een praatje en een vette roddel. En ook dat is, denk ik, niet veranderd. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, want mijn kinderen hangen al jaren niet meer in de speeltuin rond en als ik sommige moeders van nu hoor praten versta ik niet alles. Maar roddelen is natuurlijk wel van alle nationaliteiten.
In de meer dan 20 jaar dat ik nu in deze buurt woon, is er weinig veranderd. Misschien is de huidskleur wat donkerder geworden en dragen meer meiden een hoofddoek. Maar de jongste kinderen zien de gewoontes van de ouderen in de speeltuin en nemen deze moeiteloos over. Het leven in de speeltuin lijkt op een eindeloze golfbeweging die nooit tot stilstand komt en elke keer weer opnieuw begint, met nieuwe, jonge kinderen en verse ouders. Kinderen spelen en al snel komt de bal erbij: voetbal, want dat is de rode draad van het speeltuintje. En met mijn kennersoog durf ik te stellen dat nationaliteit niks uitmaakt. Misschien zijn de jongens van Marokkaanse of Turkse komaf iets vaardiger met de bal dan de jonge Hollandse kaaskop. Al moet ik toegeven dat ik niet de beste voetbalkenner ben.
Als de avond valt, maken de peuters en kleuters plaats voor de pubers. Zij voetballen, hangen en versieren meisjes. Menig eerste kusje is daar gegeven. Ogen dicht, tongen. Als ook de pubers slapen, zijn het de jongeren die hangen, een pilsje drinken en ook weer weggaan. Vermoed ik tenminste, want als ik in de vroege ochtend naar mijn auto loop, is het er altijd stil. Soms staat er nog een leeg flesje bier als stille getuige. Mogelijk wordt er ook de liefde bedreven, al kan ik me dat niet voorstellen met zoveel balkons om je heen.
Vroeger zat ik ook wel eens op die banken als mijn kinderen daar speelden. Je zat (en zit) er prima, pilsje erbij, buurvrouw. Het was (en is) ook een ideale hangplek voor ouders: een praatje en een vette roddel. En ook dat is, denk ik, niet veranderd. Ik kan het niet met zekerheid zeggen, want mijn kinderen hangen al jaren niet meer in de speeltuin rond en als ik sommige moeders van nu hoor praten versta ik niet alles. Maar roddelen is natuurlijk wel van alle nationaliteiten.
In de meer dan 20 jaar dat ik nu in deze buurt woon, is er weinig veranderd. Misschien is de huidskleur wat donkerder geworden en dragen meer meiden een hoofddoek. Maar de jongste kinderen zien de gewoontes van de ouderen in de speeltuin en nemen deze moeiteloos over. Het leven in de speeltuin lijkt op een eindeloze golfbeweging die nooit tot stilstand komt en elke keer weer opnieuw begint, met nieuwe, jonge kinderen en verse ouders. Kinderen spelen en al snel komt de bal erbij: voetbal, want dat is de rode draad van het speeltuintje. En met mijn kennersoog durf ik te stellen dat nationaliteit niks uitmaakt. Misschien zijn de jongens van Marokkaanse of Turkse komaf iets vaardiger met de bal dan de jonge Hollandse kaaskop. Al moet ik toegeven dat ik niet de beste voetbalkenner ben.
