Vakantiebytes
'Zit 'ie weer met z'n telefoon te spelen.' Woorden van mijn lief die soms (vaak) (grote) moeite heeft met de liefde die ik vertoon voor mijn iPhone. Voor mij is het apparaat een uitkomst. Ik Twitter, Facebook, Foursquare, WhatsApp, LinkedIn, plan mijn treinreizen, navigeer ermee als ik rij, en zoek waar ik in de buurt het goedkoopst kan tanken. En nog veel meer. Daarnaast bel ik er mee en verstuur ook nog al eens een sms'je. Bijna altijd aan mijn liefje trouwens, maar daar hoor je haar dan niet over. Het verdomd handige apparaat voorziet mij in mijn informatiebehoefte en inderdaad, soms bij het dwangmatige af.
Naast mijn liefde voor de telefoon, heb ik ook een grote liefde voor het kamperen in een tent. Nee, geen sleurhut, want dat is een huis op wielen. Deze liefde deelt mijn lief gelukkig. Dus togen we dit jaar weer drie weken naar Drenthe om daar te genieten van het bos en alles wat erin leeft. Op de camping breng ik wat minder tijd door met de telefoon en wat meer met lief. We zitten, lezen de krant - jawel allebei onze eigen krant, wij hebben vakantiebonnen en dus kom ik nog gemakkelijk aan mijn informatie - en genieten vooral. Alle elektronische apps laat ik voor wat ze zijn. Daarnaast zaten we op die ene plek in Drenthe waar mijn provider nagenoeg geen ontvangst had. Dus de telefoonstilte was ook enigszins noodgedwongen.
Na jaren van puffen, zweten en bijna verplicht aan de plas liggen, verliep de vakantie dit jaar minstens zo nat, al kwam het water deze keer voornamelijk uit de lucht. De temperatuur was ook niet om over naar huis te schrijven. Het zonnetje op de ansichtkaart deed daarom ook belachelijk aan en de thuisblijvers wisten wel beter. Nederland zuchtte onder wateroverlast en de kou. En wij sloegen ons er dapper doorheen. Wij zijn tenslotte echte kampeerders.
Het waren soms ook van die dagen dat mijn lief belangstellend vroeg wat de Buienradar allemaal liet zien. Konden we tussen de buien door even op de fiets naar Dwingeloo, of was de auto een betere keus? Ook de site van het KNMI raakte door ons overbelast. Al was er één probleem: de ontvangst, (vaak) minimaal. Tergend langzaam stroomde de weersinformatie mijn iPhone binnen, met ons twee turend vol verwachting naar het schermpje. Maar voor eens geen gezeur over het feit dat ik met mijn telefoon zat te spelen. Ze snapte nu dat het bittere noodzaak was
'Zit 'ie weer met z'n telefoon te spelen.' Woorden van mijn lief die soms (vaak) (grote) moeite heeft met de liefde die ik vertoon voor mijn iPhone. Voor mij is het apparaat een uitkomst. Ik Twitter, Facebook, Foursquare, WhatsApp, LinkedIn, plan mijn treinreizen, navigeer ermee als ik rij, en zoek waar ik in de buurt het goedkoopst kan tanken. En nog veel meer. Daarnaast bel ik er mee en verstuur ook nog al eens een sms'je. Bijna altijd aan mijn liefje trouwens, maar daar hoor je haar dan niet over. Het verdomd handige apparaat voorziet mij in mijn informatiebehoefte en inderdaad, soms bij het dwangmatige af.
Naast mijn liefde voor de telefoon, heb ik ook een grote liefde voor het kamperen in een tent. Nee, geen sleurhut, want dat is een huis op wielen. Deze liefde deelt mijn lief gelukkig. Dus togen we dit jaar weer drie weken naar Drenthe om daar te genieten van het bos en alles wat erin leeft. Op de camping breng ik wat minder tijd door met de telefoon en wat meer met lief. We zitten, lezen de krant - jawel allebei onze eigen krant, wij hebben vakantiebonnen en dus kom ik nog gemakkelijk aan mijn informatie - en genieten vooral. Alle elektronische apps laat ik voor wat ze zijn. Daarnaast zaten we op die ene plek in Drenthe waar mijn provider nagenoeg geen ontvangst had. Dus de telefoonstilte was ook enigszins noodgedwongen.
Na jaren van puffen, zweten en bijna verplicht aan de plas liggen, verliep de vakantie dit jaar minstens zo nat, al kwam het water deze keer voornamelijk uit de lucht. De temperatuur was ook niet om over naar huis te schrijven. Het zonnetje op de ansichtkaart deed daarom ook belachelijk aan en de thuisblijvers wisten wel beter. Nederland zuchtte onder wateroverlast en de kou. En wij sloegen ons er dapper doorheen. Wij zijn tenslotte echte kampeerders.
Het waren soms ook van die dagen dat mijn lief belangstellend vroeg wat de Buienradar allemaal liet zien. Konden we tussen de buien door even op de fiets naar Dwingeloo, of was de auto een betere keus? Ook de site van het KNMI raakte door ons overbelast. Al was er één probleem: de ontvangst, (vaak) minimaal. Tergend langzaam stroomde de weersinformatie mijn iPhone binnen, met ons twee turend vol verwachting naar het schermpje. Maar voor eens geen gezeur over het feit dat ik met mijn telefoon zat te spelen. Ze snapte nu dat het bittere noodzaak was.
Na jaren van puffen, zweten en bijna verplicht aan de plas liggen, verliep de vakantie dit jaar minstens zo nat, al kwam het water deze keer voornamelijk uit de lucht. De temperatuur was ook niet om over naar huis te schrijven. Het zonnetje op de ansichtkaart deed daarom ook belachelijk aan en de thuisblijvers wisten wel beter. Nederland zuchtte onder wateroverlast en de kou. En wij sloegen ons er dapper doorheen. Wij zijn tenslotte echte kampeerders.
Het waren soms ook van die dagen dat mijn lief belangstellend vroeg wat de Buienradar allemaal liet zien. Konden we tussen de buien door even op de fiets naar Dwingeloo, of was de auto een betere keus? Ook de site van het KNMI raakte door ons overbelast. Al was er één probleem: de ontvangst, (vaak) minimaal. Tergend langzaam stroomde de weersinformatie mijn iPhone binnen, met ons twee turend vol verwachting naar het schermpje. Maar voor eens geen gezeur over het feit dat ik met mijn telefoon zat te spelen. Ze snapte nu dat het bittere noodzaak was.
