Wat mannen niet weten...
...en vrouwen vaak ook niet
'Veel vrouwen weten het ook niet hoor.' Ze liet haar stem wat zakken alsof ze een groot geheim deelde. Dat was niet nodig, want we waren alleen in haar lingeriewinkel. Om ons heen hingen de rekken vol met bh's, strings, boxers en ook mannenboxers. Toch voelde het alsof ze een groot geheim deelde. Mannen weten niets van vrouwenmaten, maar veel vrouwen dus ook niet, begreep ik.
Ik moest wat hebben want we zijn zeven jaar samen en de keuze was op een lingeriecadeau gevallen. Ludiek, leuk en spannend. Wat koopt de een voor de ander? We hadden thuis vooraf overlegd over de maten om verrassingen te voorkomen.
Slim, dachten we.
In de winkel maakte ik mijn keus en legde de maat aan de verkoopster voor. Wel vertelde mijn lief dat de omtrek iets groter mocht en de cupmaat hetzelfde moest zijn en die boodschap gaf ik ook door. Appeltje eitje, dacht ik en inpakken maar.
Fout.
Ik kreeg een lesje vrouwenmaten, bloosde en was blij dat ik de enige klant was. Het ging over omtrekken, cupmaten en de samenhang daar tussen. Ik wist het echt niet en voelde me net een puber bij de eerste les seksuele voorlichting. Afijn, het had wel tot gevolg dat ik met het juiste setje naar huis ging.
De eerlijkheid gebied me wel te zeggen dat de maat niet perfect was, ondanks al het vooroverleg. Ruilen dus, en zo kreeg mijn lief dezelfde les in vrouwenmaten.
Foute blaadjes
Of wat fout is, kan ook goed zijn
Binnenkort zijn de foute blaadjes uit de Tweede Wereldoorlog online in te zien. Het zijn ongeveer 300 duizend pagina's.
Leesvoer, denk ik dan.
Blaadjes en magazines zijn om te lezen en ik lees graag. Natuurlijk, ik ben fan van de nieuwe media, maar de oude media draag ik een warm hart toe. Ik zal dus zeker een paar blikken werpen in die foute blaadjes.
Fout of goed: eigenlijk is het maar een klein verschil. Hadden de Duitsers de oorlog gewonnen dan waren bijvoorbeeld Vrij Nederland en Trouw de foute blaadjes. Het kan verkeren en het is maar net van welke kant je het bekijkt. Hang je het nazisme aan dan zijn de foute blaadjes goed. Al schijnt de inhoud van die foute blaadjes volgens de geleerden niet goed te zijn, eerder slecht. Maar daar kunnen de meningen weer over verschillen.
Met bovenstaande heb ik natuurlijk een perfect bruggetje naar Geert Wilders en zijn Partij Voor de Vrijheid, ook wel PVV genoemd. Veel mensen stemden op die partij en vinden het dus goed wat de beste man zegt en voorstaat. Anderen roepen dat hij fout bezig is. Pas toen de Duitsers de oorlog verloren was pas officieel fout wat veel mensen al dachten dat fout was. Met de PVV weten we het niet en moet misschien de tijd het leren. Straks kan blijken dat fout goed is of juist goed fout. Maar dat geldt natuurlijk voor elke partij of beweging.
De Islam is fout, zegt Wilders, terwijl heel veel moslims roepen dat de godsdienst die zij aanhangen goed is. Het christen- en jodendom is weer goed. In ieder geval volgens – weer - Wilders. Over misbruikende paters en pastoors heb ik hem niet gehoord. Keurt hij dat dan goed? Mij boeit het weinig. Ik keur elke godsdienst af, maar noem het nog niet fout. Goed ook niet trouwens.
Terwijl ik dit schrijf is het Prinsjesdag. Op televisie zie ik veel hoeden, foute hoeden want in mijn ogen dragen alleen mannen een hoed. Wat vrouwen op hun hoofd willen dragen interesseert me niet zo, maar geen hoed, voor mijn part dragen ze een hoofddoek. Er zijn uitzonderingen trouwens: koks mogen een muts dragen. En de meeste koks zijn man en dat terwijl de vrouw meestal thuis kookt. Ook zo iets raars. Overigens krijgen vrouwen wel meer tijd voor de keuken. In de bezuinigingsplannen wordt hard gekort op de kinderopvang en dat kan betekenen dat vrouwen hun baan opgeven. Fout, denk ik bij mezelf. Goed, denkt de regering vast.
De Koninklijke Bibliotheek krijgt nu het verwijt haat te zaaien. Fout dus. Maar al die foute blaadjes zijn al in te zien. Je moet alleen even naar die Koninklijke bieb. Is het dan wel goed? En daarnaast kunnen we op een partij stemmen waarvan veel mensen zeggen dat die fout bezig is.
U vindt het vast niet erg dat ik het allemaal behoorlijk verwarrend vind.
Dus niet iedereen kent me
Via via
De naam ben ik even vergeten, maar een vrouw van de politieke partij Nieuw Elan hing aan de lijn. Ze was blij me gevonden te hebben.
Mijn werktelefoonnummer had ze via via gekregen.
Dat verbaasde me, wie weet het telefoonnummer van de redactie van het Witte Weekblad nu niet? Wel iedere politieke partij, toch? Maar nee, die vrouw van Nieuw Elan dus niet.
Ze deelde me wat mede over een bijeenkomst over het alternatieve plan van het cultuurhuis hier in Alphen aan den Rijn aan het Burgemeester Visserpark.
'Sturen jullie dan geen persbericht met een programma', vroeg ik.
'Jawel', was het antwoord en vroeg tegelijk het e-mailadres.
Dat ze al die gegevens niet wist, was bijna beledigend, vond ik dan.
Toch vreemd: ten eerste omdat we elke week gratis in de bus vallen met in het colofon alle contactgegevens. Ten tweede omdat je mag verwachten dat een politieke partij een perslijst heeft.
Maar wat me nog het meest verbaasde was het feit dat ik regelmatig persberichten van die partij krijg, van de fractie in ieder geval.
Dat leidt volgens mij tot een simpele conclusie: de fractie van Nieuw Elan werkt niet samen met het bestuur van die partij. En dat vind ik dus vreemd. Of bespeur ik een afstand tussen politieke fractie en politiek bestuur.
