Fred van Rooij | woord & beeld

Ik wilde een column schrijven over de gemeentelijke en vooral Alphense politiek. Het lukte niet, of eigenlijk wel, maar dan zou ik de politici de grond in schrijven. Niets mis mee, maar ik had daar even geen zijn in. Waarom ook? Ze maken er een puinhoop van en dan zou ik ze nog aandacht geven ook. Dat gaan we dus even niet doen.

Kijk ik had het kunnen hebben over het feit dat je geen politici meer ziet in de straten of dat hun weblogs opdrogen en dat ze zijn verleerd te twitteren. De verkiezingen zijn voorbij en de burger heeft zijn belangrijke functie als stemmer verloren. Een vakje rood kleuren is een dankbare taak en een paar weken voel je je als kiezer belangrijk. Maar daarna? Alle winkelstraten heb ik door gelopen, maar niets. Niemand die mijn mening wilde weten. En over vier jaar mopperen ze weer dat politiek de burger geen reet interesseert. Bij mij gaat dat vast kloppen.

Zo had ik ook kunnen verhalen hoe Nico Jonker als grootste stemmentrekker in de gemeente Nieuwkoop er mee stopte. Hij mocht of kon geen wethouder meer worden en daarnaast kon zijn CDA wel wat verjonging gebruiken: weg was hij. Dat hij bovenaan de kieslijst stond als raadslid maakte hem niets uit. Zijn verweer zoals in het AD te lezen was: 'Je kiest op een lijst.'

In Alphen heb je dan nog de vlucht van Robert Blom. Met voorkeursstemmen gekozen, maar weggestemd in zijn VVD-fractie als wethouder. De gemeenteraad? Nee, daar had Robert geen zin in. Hij vond onderdak bij de gemeente Nederlek: daar wachtte het pluche op hem. En zijn Alphense kiezers? Tja, vul zelf maar in.

Of de nieuwe politieke partij Nieuw Elan. Lekker koketteren met oud-Tweede Kamerlid Gerard van As en na het tellen van de stemmen kiest de Nieuw Elanfractie een ander als fractievoorzitter. Wilde Van As niet? Of was hij slechts lijsttrekker om stemmen te trekken. Nee, die vier jaar maakt Van As niet vol: er komt vast iets heel belangrijks voorbij. Ik gooi der een fles wijn tegen aan.

De grootste stunt was natuurlijk de SP: de partij die vindt dat je naar de burgers moet luisteren. Wat een kul. De partij verloor twee zetels en de nummer drie op de lijst, Erika Westerweel-Bleeker werd met voorkeursstemmen gekozen. Exit dus voor de tweede man van de lijst, Ronald Pleij. De kiezer heeft gekozen, toch? Maar wat gebeurde: Westerweel stond, zoals dat netjes heet, haar zetel af aan Pleij. Een besluit dat vast genomen is onder zachte drang van het bestuur (ja, ik had hier politbureau moeten zeggen, maar dat is te gemakkelijk).

En de dames en heren politici maar volhouden dat ze altijd naar de burger luisteren. Zal best, maar toch zeker niet na deze verkiezingen. Dan kan ik gewoon beter over andere, leuke dingen schrijven. Seks of zo. Maar ook dan ben je weer zo terug bij de politiek. Is het geen geile staatssecretaris, dan zijn het wel kiezers die genaaid worden.

Het kan verkeren in het leven: als je maar lang genoeg wacht hobbel je vanzelf weer met de mode mee. Lang ging ik door het leven als een ouderwetse geitenwollensok, zonder overigens die sokken te bezitten. En zie, sinds enige tijd is 'groen' en onbespoten in. Ik ben dus weer volledig modern en bij. Of eigenlijk was ik trendsetter. Maar ach, die credits heb ik niet echt nodig.
Maar wat blijkt: in dagblad Trouw was afgelopen weekend te lezen dat kamperen weer helemaal in is. Maar niet op een hier-is-van-alles-te-doen-camping, maar kamperen-terug-naar-de-basis. Iets wat wij al jaren willen en doen. Liep ik zonder het te weten weer voor de muziek uit. Kijk voor het gemak even hier, hier of hier.

Leuk detail was ook dat de Volkskrant aandacht schonk aan het Pieterpad. Een wandelingetje dat we met z'n tweeën gaan lopen dit jaar, al valt de planning weer niet mee. Maar het gaat gebeuren. Met de rugzak om en de wandelschoenen aan. Via deze website wandel je mee. Zo gauw we gaan lopen natuurlijk.

Hans Dijkstal.
Na een langdurige ziekte overleed hij. Het is nieuws, je kunt er niet omheen. Er is aandacht voor hem als politicus. Daar had ik weinig mee, ik ben geen VVD'er.
Hans Dijkstal was natuurlijk meer dan alleen politicus: echtgenoot, vader en opa bijvoorbeeld. Belangrijke taken in een mens' leven.
Maar Hans Dijkstal was nog meer: softballer bij Storks 5.

Het is al wat jaren terug: Alphians 1 (meer teams hadden we niet, dus ik speelde in het eerste herensoftbalteam) tegen Storks 5. Ik rondde het eerste honk en vloog naar het tweede. De handschoen, ja met bal want anders telt het niet, schampte mijn rug. Even keken we elkaar aan: hij lachte, ik niet.
'You're out', riep de scheidsrechter vast. Het tweede honk haalde ik niet. Uitgetikt door een VVD'er, het kan verkeren.

De softbalwereld verliest een echte liefhebber.

Een half jaar gelden kreeg ik een telefoontje. Ik stond op het plein in Wijk aan Zee, de zon scheen en het was fris, maar zeker niet onaangenaam. Het najaar gaf een mooie dag weg. Ik was op reis en wachtte op mijn medereiziger. Op het pleintje staat een ronde bushalte. Er was ook een friettent. Net aan de rand van het plein lag nog een restaurant en een winkel met erin de plaatselijke VVV.
Uiteraard was er een kerk, met eromheen een kerkhof met heel oude graven, maar ook met nieuwe. Een klein kerkhof: gingen er in Wijk aan Zee weinig mensen dood, of zou er ergens anders nog een begraafplaats zijn. Wel een vraag die je bezighoudt als je aan het wachten bent.
Er is niets in Wijk aan Zee, maar juist daarom trekt het ons. Er is zee, we pikken er een hotelletje of slaan ergens de haringen in de grond. Nee, het is geen moderne badplaats. Wijk aan Zee: het is een mond vol voor weinig.
'Met de Hogeschool van Utrecht', klonk het in mijn oor en waar ik bang voor was, geschiedde. Er waren te weinig deelnemers aan de cursus Het reisverhaal.
Je hebt namelijk snel genoeg door of een cursus doorgaat, of niet. Je moet namelijk vooraf het lesgeld betalen. En mijn brievenbus liet genoeg rekeningen door, maar niet die ene waar ik naar snakte. Bij wijze van spreken dan, want aan betalen heb ik een broertje dood.
'Of ik in mei nog wilde', vroeg de stem.
Ik vroeg garanties, kreeg die niet, zei 'ja' en de stem wees me meteen op de algemene voorwaarden als ik besloot de cursus alsnog af te zeggen.
In stilte vervloekte ik haar. Ik zeg niet af, dacht ik nog.
Coulance nihil.
Maar goed. De rekening viel deze keer wel in de bus. En dat betekent dat ik enkele woensdagen in mei en juni bezig ben me te laven aan Het reisverhaal. Luisteren, leren en vooral schrijven: mijn liefde.
Docente is Arita Baaijens. En wie even de moeite neemt haar website te bekijken, moet net als ik denken: wat een interessante vrouw. Dus die cursus zit wel snor.

Behalve het beheren van bossen, wat dat ook in mag houden, kun je op terreinen van Staatsbosbeheer 'avontuurlijk' kamperen. Er zijn de (vrij populaire) kleinschalige (76 in totaal) kampeerplaatsen. Voor de ware liefhebber is er de paalkampeerplaats. Een paal, een pomp (geen drinkwater) en een stukje gras waar maximaal drie tenten mogen staan? Poepen of piesen? Zoek een boom en geniet ervan in de vrije natuur.

In de buurt van Alphen aan den Rijn liggen drie van die paalkampeerplaatsen: Kruiskade, Weipoortse Vliet en Leidschendammerhout. Ooit stond ik voor het Leidsch Dagblad bij de Kruiskade een nachtje. Leuk, maar echt rustig is het daar niet met dat fietspad ernaast waar ook brommers over scheuren. De enige plek die mijn goedkeuring kan dragen is bij Weipoort, maar daar lig je weer honderd meter van de N11 af, maar de plek is prima. De enige keer dat ik bij  Leidschendammerhout keek, vond ik het een enge plek. Resoluut afgekeurd.

Elk seizoen ga ik wel eens bij de Kruiskade kijken, nooit zag ik er trouwens iemand kamperen. Niet echt in-de-vrije-natuur daar natuurlijk, weet ik uit ervaring. Van de week ging ik ook. Gebruikt was de plek zeker: alleen niet door de doelgroep. Een grote verbrande plek met veel (natuurlijk lege) bierblikken markeerden de kampeerplaats. De pek was ingenomen door (waarschijnlijk) jongeren die daar een feestje vierden. En dat maakt het allemaal minder aantrekkelijk voor de avontuurlijke kampeerder.

Jammer? Jazeker. Je mag wel wat meer respect verwachten voor een kampeerplaats. Wat blijft er nog over, vraag ik me wel eens af. Logisch dat jongeren ook het avontuur zoeken, maar liever ergens anders en trouwens die kampeerplek kan wel wat verder het bos is en wat moeilijker bereikbaar worden. Maar toch, je moet er niet aan denken: lig je net in je tentje duikt een groep jongeren op...