De natuur moet zijn gang gaan
Kleine spin brengt vlieg om het leven
Het was een irritante vlieg: inderdaad, verleden tijd. De kleine bromvlieg delfde het onderspit, zoals dat vaker gaat in de natuur. In eerste instantie was meneer of mevrouw bromvlieg alleen vervelend. Hij (of zij dus) zoemde rond onze hoofden en toonde een voorliefde voor de staande schemerlamp. Zoemend en brommend bewoog hij zich, vooral spiraalvormig, rondom de lamp. Grappig om te zien dat een vlieg het licht opzocht en met het grootste gemak overal tegenaan bleef botsen. Vlieg eigen, of een blinde vlieg. Ik weet het niet.
Toen nam de vlieg een voor hem fatale beslissing. Hij daalde af richting de vloer, nog steeds bij de schemerlamp, en toog precies naar een hoek waar juist een spin zijn web gespannen had. Spin is trouwens een groot woord, spinnetje was meer dan voldoende voor dat kleine beestje. De vlieg vloog in het web, je kon er op wachten natuurlijk. Het vrolijke brommen, veranderde in een brom met ware doodsverachting. De vlieg begreep zijn enigszins precaire situatie, paniek dus. De spin had geen haast en keek rustig toe hoe zijn aanstaande hapje zich vaster en vaster worstelde in zijn web. Het hapje zat wel snor, moest zijn gedachte zijn. De spin was trouwens tienmaal kleiner dan de ook niet overdreven grote vlieg.
Maar hier tekent zich een dilemma aan. De natuur is de natuur en die moet je zijn gang laten gaan. Het leek mij logisch. De een zijn dood, betekent het leven voor een ander. Maar toch flitste even de gedachte in mijn brein om de vlieg te bevrijden, al was het alleen maar om van dat vervelende gebrom af te zijn. Het lot van de vlieg was dan trouwens niet anders geweest. Het beestje irriteerde al lang genoeg om doodgeslagen te worden.
Ik liet het dus maar zo en na twee minuten viel de onheilspellende stilte in. De vlieg was dood en de spin trok het beest naar een rustig hoekje. Iedereen tevreden: wij met onze rust en de spin met een smakelijk hapje. Alleen de vlieg zou er misschien anders over denken. We konden het hem helaas niet meer vragen.
Het was een irritante vlieg: inderdaad, verleden tijd. De kleine bromvlieg delfde het onderspit, zoals dat vaker gaat in de natuur. In eerste instantie was meneer of mevrouw bromvlieg alleen vervelend. Hij (of zij dus) zoemde rond onze hoofden en toonde een voorliefde voor de staande schemerlamp. Zoemend en brommend bewoog hij zich, vooral spiraalvormig, rondom de lamp. Grappig om te zien dat een vlieg het licht opzocht en met het grootste gemak overal tegenaan bleef botsen. Vlieg eigen, of een blinde vlieg. Ik weet het niet.
Toen nam de vlieg een voor hem fatale beslissing. Hij daalde af richting de vloer, nog steeds bij de schemerlamp, en toog precies naar een hoek waar juist een spin zijn web gespannen had. Spin is trouwens een groot woord, spinnetje was meer dan voldoende voor dat kleine beestje. De vlieg vloog in het web, je kon er op wachten natuurlijk. Het vrolijke brommen, veranderde in een brom met ware doodsverachting. De vlieg begreep zijn enigszins precaire situatie, paniek dus. De spin had geen haast en keek rustig toe hoe zijn aanstaande hapje zich vaster en vaster worstelde in zijn web. Het hapje zat wel snor, moest zijn gedachte zijn. De spin was trouwens tienmaal kleiner dan de ook niet overdreven grote vlieg.
Maar hier tekent zich een dilemma aan. De natuur is de natuur en die moet je zijn gang laten gaan. Het leek mij logisch. De een zijn dood, betekent het leven voor een ander. Maar toch flitste even de gedachte in mijn brein om de vlieg te bevrijden, al was het alleen maar om van dat vervelende gebrom af te zijn. Het lot van de vlieg was dan trouwens niet anders geweest. Het beestje irriteerde al lang genoeg om doodgeslagen te worden.
Ik liet het dus maar zo en na twee minuten viel de onheilspellende stilte in. De vlieg was dood en de spin trok het beest naar een rustig hoekje. Iedereen tevreden: wij met onze rust en de spin met een smakelijk hapje. Alleen de vlieg zou er misschien anders over denken. We konden het hem helaas niet meer vragen.
