Er gaat niets boven Groningen, zeggen de Groningers. Ze liegen. Boven de provincie Groningen ligt het wad en op het wad zijn zeehonden.
Qua patet orbis, zo wijd de wereld strekt. En zo ziet het er ook uit als we aan het einde van Nederland staan en richting de Waddenzee blikken. De lucht is grijs en het drooggevallen land ook zodat de horizon moeilijk te onderscheiden is. De gids gaat de dijk af, de kwelder op en de groep van ongeveer dertig personen volgt.
Het zal wel de natuur van de moderne mens zijn, maar iedereen probeert krampachtig zijn voeten droog te houden. Ik ook, maar verlies bij het tweede slootje al mijn evenwicht. Mijn linkervoet glijdt weg en door het gewicht op het rechterbeen gaat mijn hele lichaam schuiven. Er is geen houden aan. Mijn handen brengen redding en zo maak ik al snel kennis met de Groningse modder. Het wadlopen is begonnen.
Een paar honderd meter verder begint het wad. Donkergrijze modder is te zien waar we ook kijken. Weer gaat de gids voorop, zijn voeten laten diepe sporen achter in de klei. De groep volgt als trouwe zeehonden en ploetert zich eveneens een weg vooruit. Iedereen sjokt op zijn eigen tempo naar de eerste zandplaat. Daar ineens is de bodem weer stevig en gaat het lopen verrassend goed.
Maar de zandplaat eindigt in een geul en die moeten we over. Ontkomen is er niet aan en wie het voor elkaar kreeg droog te blijven, moet er nu ook aan geloven. Kruisdiep waden we door het koude water. Althans voor diegenen die minstens 186 lang zijn. Bij de rest komt het water hoger. De kinderen worden geholpen. Als we verder lopen verdwijnt Groningen langzaam naar de achtergrond. De twee andere wadloopgroepen zwerven verder voor ons uit, wij gaan vanwege de kinderen niet de grote geul over, maar houden het beschaafd.
We zoeken naar vogels, die in aantallen tegenvallen en natuurlijk hoopt iedereen op zeehonden. Maar we lachen vooral en genieten van het eind van de wereld waarin we wegzakken als we niet oppassen. Het zoeken naar zeehonden wordt uiteindelijk ook beloond. Een enkele zeehondenkop kijkt ons vanuit een grote geul nieuwsgierig aan. Te ver weg voor een foto, maar toch mooi en bijzonder om te zien.
