Ik had er echt even zin in zo aan het begin van de verkiezingstijd. Gewoon even de programma's van de politieke partijen doornemen en er proppen voor het kampvuur van maken.
Verbranden dus.
Gewoon even lekker dwars zijn tegen die opgeblazen lijsttrekkers die eens in de vier jaar werkelijk alles beter weten. Ik weet het: ik klink nu zoals iedereen, maar misschien heeft iedereen wel gelijk.
Alleen zullen de politici wat anders beweren.
Zoals altijd.
Zij tegen wij.
Maar ik denk dat ik gelijk heb: ga maar de stad in en je struikelt over de plaatselijke politieke kopstukken die je allemaal een folder in de hand duwen en zeggen je belangen te willen vertegenwoordigen. Een stem op hen is geen verloren stem. Op die van een ander wel.
Ga zelf maar luisteren in de stad.
Maar tussen de verkiezingsperiodes door zie je ze nooit. Ik kan het weten want ik ken ze allemaal. Hooguit zie je er een bij de Hema, maar die moet dan gewoon wat kopen. Een ander deel zit in de kerk – of in een van de vele kerken die Alphen aan den Rijn rijk is -, maar dat weet ik dus niet. Ik kerk niet.
Kortom: ik had zin om brandhout te maken van alles wat ook maar riekte naar plaatselijke politiek. Want oh oh, wat zijn ze verschillend. Nou geloof me: de plaatselijke partijen lijken meer op elkaar dan ze u en mij doen geloven. Maar dat even terzijde.
Maar daar had ik dus zin in. Even onbereisd dwars en grof zijn en zo tegelijk het bezoekersaantal van de website omhoog krikken.
Twee vliegen in één klap.
En soms is het ook gewoon heerlijk om anderen de waarheid te zeggen: mijn waarheid dan.
Maar goed, ik zat een beetje te broeden en te verzinnen, zoals ik vaak doe. Welke woorden te gebruiken en te bepalen hoe grof ik deze keer eens zou typen. M'n cursor was vlijmscherp geslepen om al het gif via het toetsenbord op het scherm te krijgen.
Ik had er zin in.
Het was zo'n beetje op dat moment dat God zijn wenkbrauwen fronste en daardoor de aarde in Haïti even ongelooflijk beefde. De resultaten worden langzaamaan bekend. Tienduizenden doden en bijna de hele stad is verwoest. Ik kreeg weer even dat tsunamiegevoel. Totale verbijstering sloeg toe en een machteloos gevoel golfde door mijn lijf. Met zeven op de schaal van Richter stond ik weer op de grond.
Alles wat ik wilde, gebeurde niet meer. Geen vlammend betoog meer tegen de lokale politici. Mijn stem verstomde. Stilte in mijn hoofd had de overhand gekregen. Daarna begon het piekeren: was ik niet ooit in die stad geweest.
Nee, kwam ik na enig denkwerk achter. Wel in het buurland de Dominicaanse republiek. Hemelsbreed niet ver van Port au Prince.
Daarna dacht ik verder: aan de verkiezingen, Geert Wilders passeerde even in mijn hoofd net zoals de belachelijke waanzin waarin dit land momenteel verkeert.
Het stelt allemaal niks voor.
Ik telde mijn zegeningen, mijn leven en degenen met wie ik dit leven deel. Laat ik me daar maar mee bezig houden.
Voor je het weet, beeft het in Nederland ook.
Je weet namelijk nooit wanneer God weer zijn wenkbrauwen fronst.
Fred van Rooij | woord & beeld
