Fred van Rooij | woord & beeld

We zagen ze door de openstaande deuren in de aula.
    'Studenten', fluisterde ze zachtjes.
    Oud waren ze niet, student was zeer wel mogelijk. Misschien waren ze net twintig of zelfs dat niet eens. Ze droegen grijze pakken met een slip en hoed. Stemmig gekleed, zoals dat in die branche heet. Mogelijk is het een lucratief baantje voor in de meivakantie en je hoeft er je bed niet vroeg voor uit.
    Ze kwamen binnen en posteerden zich naast de donkerbruine kist, reden deze naar buiten en tilden daar de kist op hun schouders.
    Net als in dienst, dacht ik ineens. De groten voor en de kleine achter. In dienst had dat tot gevolg dat de voorsten in de groep steeds verder voorop marcheerden en de kleintjes achterin praktisch in looppas liepen. Wij zeulden alleen geen kist, maar geweren.
    Achter de kist volgde het publiek. Stapvoets de begraafplaats op richting een vers gedolven graf met ernaast een enorme berg wit zand.
    Dat zand kon alleen maar uit het graf komen.
    Buiten klonk slechts het zachte gefluister van de groep mensen die voortschuifelden en het gezang van een enkele vogel. Een kat vermaakte zich met de benen van de bezoekers.
    De dragers deden hun werk geroutineerd, zoals ze waarschijnlijk elke keer doen.
    De kist zakte langzaam het graf in. Dat vermoedden we tenminste. Zien konden we het niet.
    Toen we eenmaal bij het graf kwamen voor het afscheid keken we in een bijna peilloze diepte. Zeker drie meter lager lag de buurvrouw. De ruimte boven haar was vast tegelijk gereserveerd.
    Claustrofobie en dieptevrees kan lastig zijn als je dood bent, bedachten we ineens.
    We bogen licht. De buurvrouw ligt op haar plaats.
    Voor eeuwig.