Fred van Rooij | woord & beeld

Ik weet het; ik ben mijn ziel aan het verkopen aan meneer Google. Ik heb Flickr de wacht aangezegd en mijn foto's op de Piacasa-parkeerplaats gezet. Voor het gemak van de bezoeker heb ik de links aangepast.
Was er een specifieke reden voor?
De enige die ik kan bedenken is dat het een e-mailadres en wachtwoord scheelt.
Maakt het wat uit?
Dat antwoord is kortweg: nee.
Dus gewoon genieten van de foto's.

Ik weet het: het mag niet en je kunt er zo vreselijk mee in de problemen komen. Ik doel even op doodwensen, vervloeken en de ongelooflijke neiging die ik heb om op verschillende plekken binnen het bedrijf bommen te leggen. Bommen die de boel eens goed wakker schudden op een werkelijk explosieve manier.

Vroeger was het allemaal makkelijker. Toen waren de boten van hout en de mannen nog van keihard staal. Van vrouwen aan boord had je ook geen last, en er was geen politicus die erom vroeg. Functioneerde je niet dan was kielhalen je deel. Op de mast, touw eromheen, springen en met een beetje geluk werd je aan de andere kant van het schip weer levend uit het water getrokken. Of niet natuurlijk. Dan restte slechts het zeemansgraf: een, twee, drie, in Godsnaam, en plons, daar ging je. Haaienvoer.
Daar hadden ze geen vinger-aan-de-pols-gesprekken voor nodig en beoordelen moest men nog uitvinden. Maakten ze een foutje, ach pech. Ook toen was werk een groot goed: voor jou tien anderen. Het leven was simpel. Men gebruikte liever de botte bijl, dan helemaal geen bijl. Bot of niet, je kunt er mee hakken. Jammer van de spaanders, maar meer ook niet. Klinkt het alsof ik boos ben? Of op z'n minst geïrriteerd? Goed zo, want ik ben boos, woest eigenlijk. Zo woest dat moordneigingen opborrelen. Maar laat ik me inhouden en niet het bovenstaande driemaal in het kwadraat te herhalen.

Wij hebben op de zaak een netwerk. Ja, u voelt het vast al. Het lijkt wel of de netwerkuitvinders van die jongetjes zijn geweest die vroeger tot op het bot gepest zijn en nu wraak nemen op de hele wereld. Mijn baas heeft zich dus zo'n netwerk laten aansmeren. Het voordeel van ons netwerk is, dat waar je ook bent je kunt inloggen op je account. Wie meer voordelen verwacht te horen, kan nu stoppen met lezen. Dat was het namelijk. Het systeem is traag, dat als eerste negatieve punt. Overigens zie ik daar weer een voordeel. Na een half uur typen richt ik altijd even mijn hoofd op om te kijken wat ik allemaal heb verzonnen. Normaal stond alles al op het beeldscherm. Nu zie ik het letter voor letter verschijnen door de traagheid van het systeem en kan ik dus rustig meelezen. Of zou het zomaar kunnen dat de computer langzamer is dan mijn persoontje? En ik dus sneller.

Het meest geweldige van dit systeem is dat je er regelmatig uitgedonderd wordt. All systems black en maar weer opnieuw het netwerk starten. Daar heb je echt zin in als je loeidruk bent. Het mooiste is wel dat je dan soms niet meer kunt inloggen. Het systeem vertelt dan doodleuk dat alle licenties zijn vergeven. Als je dan de ICT'er belt weet die niets meer te melden dan afwachten en hopen dat iemand uitlogt. Yeah right. Dus een netwerk met te weinig licenties. Beter kan ik het niet verzinnen.
U begrijpt nu ook dat ik allang klaar ben met typen en geduldig wacht, terwijl het stoom uit mijn oren komt, totdat alle letters op het beeldscherm staan. Geduld is een schone zaak. Zeker achter onze computers.

Ook verschenen op de website van het Witte Weekblad

Bruin gebrand waren we in 1984. We tuften met de Hr Ms Van Speijk onze heen-en-weertjes tussen de Caraïbische eilanden. Veel tijd waren we op Curaçao, maar ook de andere eilanden kregen een bezoek. Ik heb ze allemaal gezien. De Nederlandse Antillen natuurlijk, maar net zo goed de Franse. Een goede cuba libre smaakte toen goed. Rum en cola was de drank van de tropen, liefst met lokale rum die ze daar in de buurt altijd wel ergens stookten.  Het Yuppenbier (al bestond het woord yuppen toen niet) was Heineken import, in de groene fles. En de Curaçaose  Amstelbrouwerij maakte ook een prima pilsje met behulp van gefilterd zeewater. Hoogtepunten tijdens de zeven maandenlange reis waren toch wel Kingston in Jamaica en Key West in de States.

Het was ook de tijd dat de video in opmars was. Ook de marine maakte daar dankbaar - en ik vermoed illegaal - gebruik van. Ter vermaak stuurde de dienst Ontwikkeling Sport en Ontspanning (OS&O) naar alle schepen die buitengaats waren films. Op die manier hadden we enkele keren per week een filmavond. De video veranderde erg veel. We waren niet meer afhankelijk van een ruimte om de projector op te zetten. Een telefoontje naar de monteur van de wacht zorgde ervoor dat we beeld op de televisie hadden. In de avond volgens een vast schema, maar na de eerste wacht of hondenwacht konden we zelf bepalen wat we wilden zien. Je bent jong en je wilt wat, dus vroegen we vaak een Toppop aan. Muziek, soms een bakkie soep of anders erg oude koffie. We vermaakten ons nog wel een uurtje alvorens we het bed in doken om weg te dommelen op de slome bewegingen van het schip.

In het voorjaar van 2004 had ene Paul Young met zijn rauwe stem een hit met het nummer Love of the common people. Vrij populair bij ons, niet in het minst door de twee achtergrond zangeressen die toen behoorlijk in smaak vielen. En elke keer als dit nummer weer eens voorbij komt denk ik terug aan die nachten in het cafetaria, in kaki, en liggend op de smalle, rode eetbanken. En maar Toppop kijken.

Het is zover. Op de laatste gemeenteraadsvergadering kwam het geld over de brug. Dankzij de verkoop van de Nuonaandelen, dat dan weer wel.
Nieuwsgierig?
Oké, ga zitten en houd je stevig vast.
Stevig, zei ik.
Alphen krijgt een Cultuurhuis. Ja, dat had je niet gedacht hè van de meest gemiddelde stad van Nederland. Alphen gaat bruisen, ik voel het in mijn onderbuik.
Breaking news: Alphen ontstijgt het gemiddelde.
It's about time!