Fred van Rooij | woord & beeld

Afgelopen weekend zag ik in een krant een foto van Brigitte Bardot. Naast het blonde haar zag ik vooral haar borsten prominent vooruit steken. Zij, en vast haar impresario, wist precies wat haar kwaliteiten waren. Tegenwoordig houdt ze zich vooral bezig met het wel en wee van zeehondjes. Grappig detail in deze situatie is de marine-uitdrukking 'zeehondensnuitjes kijken', synoniem voor het kijken naar blote borsten op de stranden. Dus hoe je van zeehonden weer razendsnel terugkeert naar borsten.

Zaterdag (24 oktober) stond Renee van Bavel in de kleine zaal van ons onvolprezen theater aan het Rijnplein. Tja, druk was het niet. Honderd mensen? Misschien wel iets meer. Maar veel? Nee, zeker niet. Alphen aan den Rijn kent haar dus (nog) niet.
Zonde dus, voor de zangeres. Maar zeker zonde van al diegene die nu een prachtig concert met warme en ingetogen momenten misten.
Hieronder een van de meer uptempo nummers, Jouw storm.
Overigens is er in Castellum, dat trouwens weinig gastvrij was, ook een filmpje gemaakt. Alleen is dat door Van Bavel nog niet op Youtube geplaatst.

Floris de V, wie kent hem niet. Hij bouwde het Muiderslot - althans dat wordt gezegd-, dat nu nog steeds in volle glorie te bewonderen is. Nog net zo echt als in lang vervlogen dagen. Een levend stukje Nederlandse geschiedenis. Het slot heeft een rijke historie, en veel bloed werd vergoten. Maar dat was in die tijd normaal.

Wij waren er en voelden ons even ridder in de Republiek der zeven verenigde Nederlanden. We pakten onze zwaarden en vochten ons het kasteel binnen, beklommen de kantelen en dronken thee in de taveerne. Toch vertellen de gidsen niet over die tijd, maar over de periode dat Pieter Corneliszoon Hooft het slot bewoonde. Hij was een van de grondleggers van de serieuze literaire cultuur in het Nederlandse taalgebied. Geen verkeerde plek voor een journalist, dunkt me. Maar ook daarover is er weinig te vinden. Wat je binnen in het kasteel ziet is dan ook van hem, als je het hebt over de meubels tenminste. Boeken zijn er helaas niet te vinden.

Maar het slot ademt geschiedenis, in alle facetten. Het is gemakkelijk om weg te dromen naar het leven van die dagen, of van nog vroeger. Voor kinderen een prima plek om te genieten. Maar voor volwassenen net zo. De moestuin, ook een plek om even te bekijken. Je ruikt er nog de geuren van de kruidentuin die ernaast ligt. Al zijn de meeste kruiden uitgebloeid. Tenslotte is er de valkenier, met valken - natuurlijk - maar ook uilen.

Zomaar ineens kom je het tegen op het Rijnplein. Een nieuw kunstvoorwerp? Of toch wat anders. Je kunt er alle kanten mee op. Een fiets aangeboden ter recycling, zou ook kunnen. Net als vandalisme.
Kortom, oordeel zelf.

Even kijken of ik de nieuwe AOW-regeling van dit kabinet goed begrijp. Ik doe dit aan de hand van een fictief voorbeeld.

Stel: je hebt geen zin in school en besluit te gaan werken op je 16de jaar. Positief voor het rijk, want je kost geen stuiver overheidsgeld meer. Sterker nog: je kiepert elke maand keurig wat geld in de belastingpot.
Je mocht voorheen op je 65ste van je vrije tijd gaan genieten. Even rekenen: 65-16=49. Zolang heb je dus bijgedragen aan het algemeen belang. Als ik het goed begrijp moet je nu twee jaar langer werken: 51 jaar belasting betalen dus.
Maar (want er is altijd een maar), Jan-Peter en Wouter hebben bepaald dat het na 42 jaar werken genoeg is. Weer even rekenen: 16+42=58. Dan mag je dus met pensioen. Correct?
Mis!
Nee, je moet dan doorwerken tot je 65 bent. Dus nog zeven jaar langer en dat maakt dan weer de al eerder genoemde 49 jaar werken. Tot zover niks nieuws onder de zon.
En dan komt maar nummer 2: als je dan eenmaal 65 bent mag je voorgoed stoppen met werken en fulltime met je treintjes gaan spelen. Als beloning voor 49 jaar inzet - en 49 jaar lang belasting betalen - krijg je als beloning een korting op je AOW-uitkering.
Ik snap het. In volkstermen heet dit dat het kabinet je naait tot de derde macht.

Tegenwoordig leven mensen alleen voor het rondpompen van geld in de wereldeconomie. Een ding vergeten we. We leven om te leven, want dat leven is al kort genoeg. En juist leven mag niet, want de economie heeft ons nodig. We zitten dus zo klem als maar kan in een wereld die we zelf gecreëerd hebben. En maar volhouden dat de mens het meest intelligente wezen is op aarde.

Kijk eens rond hier. Plaatje erboven, een auteursrechtennotitie rechtsonder. Het begint er allemaal een beetje op te lijken. Het volgende doel is de About-me-pagina vullen. Oh ja, klik rechts eens op het Flickr-ding. Zie je ook wat foto's. En laat ik er nou net een paar extra opgezet hebben. Dus klik hier (of voor mijn part daar rechts) en kijk eens rond. Ik hoor graag wat je er van vindt.

Het mag dus nog steeds.

Dit nummer is geweldig en de naam van de band nog meer: Crash test dummies. Mmmmmmmmm

Mijn mooie Renault staat keurig geparkeerd in de straat. Dat weet ik zeker. Ik heb het karretje daar zelf namelijk neergezet. Ik vraag me alleen af hoelang de autosleutel nog veilig op het plekje ligt waar het altijd ligt. Steeds vaker namelijk, vind ik mijn browser een een website die me zorgen baart. Grote zorgen over mijn voiture. Gisteren klikte ze zo maar Heidi in. Een andere keer Rijnland en soms surft ze naar M&M. En dat baart een vader zorgen.

Kleine meisjes worden groot, te groot kun je zeggen. Maar in ieder geval groot genoeg om zich mentaal voor te bereiden op het behalen van het felbegeerde, roze papiertje, dat trouwens tegenwoordig geen papiertje meer is. Het lijkt meer lijkt een roze bankkaart.

Op de genoemde websites worden de prijzen vergeleken en over een jaar weet ik niet meer of mijn dierbare Renault nog wel op de plek staat waar ik hem heb neerzet. Of dat het mobiel stad en land afreist zonder mijn persoon aan het stuur.

Ik heb er geen problemen mee dat kleine meisjes groot worden. Maar wel als ze schalks naar mijn auto kijken en zich al onderweg wanen naar verre oorden. Wat rest is mijn fiets, da's wel gezonder, maar toch anders.

Ik heb niks met voetbal. Zo, dat is er maar eens uit. Ik maak er overigens geen geheim van, maar zo en plein public is het toch een behoorlijke bekentenis. Nederland houdt namelijk zoveel van voetbal dat elke positie die ons nationale elftal behaalt tijdens een toernooi, een toppositie is. Terwijl ik altijd leerde dat alleen de eerste plaats telt. En zeggen en schrijven, hebben we die eenmaal behaald. Tegenwoordig is een plek in de halve finale voldoende om het land in een nationale juichstemming te krijgen. Zum kotsen, is mijn mening.

Zie je wel. Het wachten wordt beloond. Een ander, wat strakker jasje. Er moet nog aan gewerkt worden, maar de basis is er.

Tips over de lay-out, let me know.