Fred van Rooij | woord & beeld

Ik twitter. Ja.
Dom? Hoezo? Kom op zeg, waarom lach je?
Ik ben er tenminste bij. Eindelijk eens een hype waarbij ik niet achteraan sta.
Dus ja, ik twitter.
Sterker nog: ik heb inmiddels al 255 updates verstuurd. Een beginnetje, dat wel. Daarnaast heb ik vijftien followers die allemaal willen weten wat ik doe en volg ik er 25, waarvan ik juist wil weten wat ze doen.
Twitter dom? Misschien, maar dan kan het nog wel leuk zijn.
Het principe is simpel: 140 tekens, net als een sms, en vertel waar je bent en wat je doet.
Jij twittert nog niet? Aanmelden dan, anders mis je de boot.
Dus follow me here!

Nu ik nog leef

Op de dag van mijn begrafenis
als het gat gegraven is
wil ik liever geen bezoek aan huis
blijf die dag maar lekker thuis
maar kom maar langs, kom maar langs
kom maar langs nu ik nog leef

Op mijn grafsteen aan het eind
in mijn advertentie, zwart omlijnd
wil ik geen woorden als diergeliefd
geen innig bemind
ik wil geen rust in vrede op mijn lint
Hee, noem me lief, nu ik nog leef
noem me lief nu ik nog leef

Nu ik nog leef, hee, laat nu de glazen zingen
tot ze barsten in duizend scherven van geluk
nu ik nog leef, hee, laat nu de liefde zingen
want nu ik nog leef wil ik sterven van geluk
nu ik nog leef

Maar op die dag, hee, zonder keus
met het deksel op mijn neus

Als ik straks lig opgebaard
door nabestaanden aangestaard
laat dan achter wat aan het bederven is
verdeel meteen de erfenis
als ik dood ben, hee, of kapot
niet op de valreep "nog even god"

Ik wil geen toespraak, geen preken
niet van priesters, niet van leken
geloof in mij, hee, nu ik nog leef
geloof in mij nu ik nog leef

refrein

Hee, maar ik ben nog niet aan doodgaan toe
dat is wel het laatste wat ik doe
nu ik nog leef, nu ik nog leef
noem me lief nu ik nog leef
nu ik nog leef, nu ik nog leef
hee, kom maar langs nu ik nog leef
kom maar langs, kom maar langs
nu ik nog leef

Harrie Jekkers

We zagen ze door de openstaande deuren in de aula.
    'Studenten', fluisterde ze zachtjes.
    Oud waren ze niet, student was zeer wel mogelijk. Misschien waren ze net twintig of zelfs dat niet eens. Ze droegen grijze pakken met een slip en hoed. Stemmig gekleed, zoals dat in die branche heet. Mogelijk is het een lucratief baantje voor in de meivakantie en je hoeft er je bed niet vroeg voor uit.
    Ze kwamen binnen en posteerden zich naast de donkerbruine kist, reden deze naar buiten en tilden daar de kist op hun schouders.
    Net als in dienst, dacht ik ineens. De groten voor en de kleine achter. In dienst had dat tot gevolg dat de voorsten in de groep steeds verder voorop marcheerden en de kleintjes achterin praktisch in looppas liepen. Wij zeulden alleen geen kist, maar geweren.
    Achter de kist volgde het publiek. Stapvoets de begraafplaats op richting een vers gedolven graf met ernaast een enorme berg wit zand.
    Dat zand kon alleen maar uit het graf komen.
    Buiten klonk slechts het zachte gefluister van de groep mensen die voortschuifelden en het gezang van een enkele vogel. Een kat vermaakte zich met de benen van de bezoekers.
    De dragers deden hun werk geroutineerd, zoals ze waarschijnlijk elke keer doen.
    De kist zakte langzaam het graf in. Dat vermoedden we tenminste. Zien konden we het niet.
    Toen we eenmaal bij het graf kwamen voor het afscheid keken we in een bijna peilloze diepte. Zeker drie meter lager lag de buurvrouw. De ruimte boven haar was vast tegelijk gereserveerd.
    Claustrofobie en dieptevrees kan lastig zijn als je dood bent, bedachten we ineens.
    We bogen licht. De buurvrouw ligt op haar plaats.
    Voor eeuwig.