Ik weet het: het mag niet en je kunt er zo vreselijk mee in de problemen komen. Ik doel even op doodwensen, vervloeken en de ongelooflijke neiging die ik heb om op verschillende plekken binnen het bedrijf bommen te leggen. Bommen die de boel eens goed wakker schudden op een werkelijk explosieve manier.
Vroeger was het allemaal makkelijker. Toen waren de boten van hout en de mannen nog van keihard staal. Van vrouwen aan boord had je ook geen last, en er was geen politicus die erom vroeg. Functioneerde je niet dan was kielhalen je deel. Op de mast, touw eromheen, springen en met een beetje geluk werd je aan de andere kant van het schip weer levend uit het water getrokken. Of niet natuurlijk. Dan restte slechts het zeemansgraf: een, twee, drie, in Godsnaam, en plons, daar ging je. Haaienvoer.
Daar hadden ze geen vinger-aan-de-pols-gesprekken voor nodig en beoordelen moest men nog uitvinden. Maakten ze een foutje, ach pech. Ook toen was werk een groot goed: voor jou tien anderen. Het leven was simpel. Men gebruikte liever de botte bijl, dan helemaal geen bijl. Bot of niet, je kunt er mee hakken. Jammer van de spaanders, maar meer ook niet. Klinkt het alsof ik boos ben? Of op z'n minst geïrriteerd? Goed zo, want ik ben boos, woest eigenlijk. Zo woest dat moordneigingen opborrelen. Maar laat ik me inhouden en niet het bovenstaande driemaal in het kwadraat te herhalen.
Wij hebben op de zaak een netwerk. Ja, u voelt het vast al. Het lijkt wel of de netwerkuitvinders van die jongetjes zijn geweest die vroeger tot op het bot gepest zijn en nu wraak nemen op de hele wereld. Mijn baas heeft zich dus zo'n netwerk laten aansmeren. Het voordeel van ons netwerk is, dat waar je ook bent je kunt inloggen op je account. Wie meer voordelen verwacht te horen, kan nu stoppen met lezen. Dat was het namelijk. Het systeem is traag, dat als eerste negatieve punt. Overigens zie ik daar weer een voordeel. Na een half uur typen richt ik altijd even mijn hoofd op om te kijken wat ik allemaal heb verzonnen. Normaal stond alles al op het beeldscherm. Nu zie ik het letter voor letter verschijnen door de traagheid van het systeem en kan ik dus rustig meelezen. Of zou het zomaar kunnen dat de computer langzamer is dan mijn persoontje? En ik dus sneller.
Het meest geweldige van dit systeem is dat je er regelmatig uitgedonderd wordt. All systems black en maar weer opnieuw het netwerk starten. Daar heb je echt zin in als je loeidruk bent. Het mooiste is wel dat je dan soms niet meer kunt inloggen. Het systeem vertelt dan doodleuk dat alle licenties zijn vergeven. Als je dan de ICT'er belt weet die niets meer te melden dan afwachten en hopen dat iemand uitlogt. Yeah right. Dus een netwerk met te weinig licenties. Beter kan ik het niet verzinnen.
U begrijpt nu ook dat ik allang klaar ben met typen en geduldig wacht, terwijl het stoom uit mijn oren komt, totdat alle letters op het beeldscherm staan. Geduld is een schone zaak. Zeker achter onze computers.
Ook verschenen op de website van het Witte Weekblad
