Bruin gebrand waren we in 1984. We tuften met de Hr Ms Van Speijk onze heen-en-weertjes tussen de Caraïbische eilanden. Veel tijd waren we op Curaçao, maar ook de andere eilanden kregen een bezoek. Ik heb ze allemaal gezien. De Nederlandse Antillen natuurlijk, maar net zo goed de Franse. Een goede cuba libre smaakte toen goed. Rum en cola was de drank van de tropen, liefst met lokale rum die ze daar in de buurt altijd wel ergens stookten. Het Yuppenbier (al bestond het woord yuppen toen niet) was Heineken import, in de groene fles. En de Curaçaose Amstelbrouwerij maakte ook een prima pilsje met behulp van gefilterd zeewater. Hoogtepunten tijdens de zeven maandenlange reis waren toch wel Kingston in Jamaica en Key West in de States.
Het was ook de tijd dat de video in opmars was. Ook de marine maakte daar dankbaar - en ik vermoed illegaal - gebruik van. Ter vermaak stuurde de dienst Ontwikkeling Sport en Ontspanning (OS&O) naar alle schepen die buitengaats waren films. Op die manier hadden we enkele keren per week een filmavond. De video veranderde erg veel. We waren niet meer afhankelijk van een ruimte om de projector op te zetten. Een telefoontje naar de monteur van de wacht zorgde ervoor dat we beeld op de televisie hadden. In de avond volgens een vast schema, maar na de eerste wacht of hondenwacht konden we zelf bepalen wat we wilden zien. Je bent jong en je wilt wat, dus vroegen we vaak een Toppop aan. Muziek, soms een bakkie soep of anders erg oude koffie. We vermaakten ons nog wel een uurtje alvorens we het bed in doken om weg te dommelen op de slome bewegingen van het schip.
In het voorjaar van 2004 had ene Paul Young met zijn rauwe stem een hit met het nummer Love of the common people. Vrij populair bij ons, niet in het minst door de twee achtergrond zangeressen die toen behoorlijk in smaak vielen. En elke keer als dit nummer weer eens voorbij komt denk ik terug aan die nachten in het cafetaria, in kaki, en liggend op de smalle, rode eetbanken. En maar Toppop kijken.
Fred van Rooij | woord & beeld
