Afgelopen weekend zag ik in een krant een foto van Brigitte Bardot. Naast het blonde haar zag ik vooral haar borsten prominent vooruit steken. Zij, en vast haar impresario, wist precies wat haar kwaliteiten waren. Tegenwoordig houdt ze zich vooral bezig met het wel en wee van zeehondjes. Grappig detail in deze situatie is de marine-uitdrukking 'zeehondensnuitjes kijken', synoniem voor het kijken naar blote borsten op de stranden. Dus hoe je van zeehonden weer razendsnel terugkeert naar borsten.
Het wordt een andere verhaal als borsten problemen gaan geven. Oktober is de borstkankermaand en op veel plaatsen zijn (en waren) acties om geld in te zamelen voor onderzoek om deze aandoening te bestrijden. Borstkanker is bij vrouwen de meest voorkomende kanker en in Nederland krijgt een op de negen vrouwen borstkanker. Niet iedereen overleeft borstkanker, ondanks de voortschrijdende technieken. En de weg naar genezing is lang en zwaar.
Een van die acties tijdens de borstkankermaand kwam van een luxe lingeriewinkel in Alphen aan den Rijn. Deze maand hadden ze twee speciale pasavonden voor (ex)borstkankerpatiënten. Het initiatief kwam trouwens van lingerieontwerpster Marlies Dekkers. Zij kreeg regelmatig het verzoek om speciale kleding te ontwerpen voor deze specifieke groep vrouwen. Schijnbaar vinden vrouwen lingerie na – of misschien wel tijdens – zo'n ziekte erg belangrijk. Waarschijnlijk omdat het de vrouwelijkheid bevordert. Zeker weet ik het niet, want ik ben een man. In ieder geval zijn de pasavonden een succes.
Het leek ons goed om als Witte Weekblad op een van die avonden aanwezig te zijn. Gewoon omdat wij midden in de samenleving staan en het leven uit meer bestaat dan alleen leuke dingen. Juist de ervaringen van vrouwen die getroffen zijn door deze ziekte, leken ons goed te publiceren in de borstkankermaand. Om zo ook ons steentje bij te dragen aan de bewustwording van borstkanker en alles wat daarmee samenvalt. Vreugde, veel verdriet, verminking en niet zelden de dood.
De bedoeling was om op de achtergrond te opereren en de zaken op te tekenen die de aanwezige vrouwen eventueel kwijt wilden. Het zou een artikel worden met heel veel respect voor vrouwen die lijden aan deze ziekte. Pure ervaringsverhalen, precies zoals de werkelijkheid is. Juist bij een pasavond voor (ex)borstkankerpatiënten in een lingeriewinkel liggen verminking, dood en schoonheid zo dicht bij elkaar.
Het mocht niet baten. Het personeel van de Alphense vestiging durfde geen beslissing te nemen en het hoofdkantoor serveerde ons voorstel af. Privacy voor de vrouwen was hun belangrijkste argument. Jammer, want juist die privacy wilden wij ook respecteren. Geen woord zou in de krant verschijnen wat de vrouwen niet wilden. Balen voor de redactie, wij wilden juist met deze verhalen van binnenuit aandacht vragen voor borstkanker. Borstkanker moet de wereld uit en als medium kunnen wij daar een steentje aan bijdragen. Het mocht niet baten.
Deze column is ook verschenen op de website van het Witte Weekblad.
