Als muren toch eens konden praten, welke verhalen zouden we dan wel niet horen. Zeker als die muren stammen uit, laten we zeggen, 1924. Precies zo oud als de oude hbs aan het Burgemeester Visserpark in Alphen aan den Rijn. Meer dan tachtig jaar staan de muren er al van het beeldbepalende gebouw in het oude centrum van de Hoge Zijde. Jarenlang leerden jongeren daar hun lessen. Hoe ging dat in 1924? Waren de meesters en juffen streng? Vast wel in die tijd. Hoe ging het er toe in de jaren tachtig?
    Maar bedenk eens wat die muren zoal zagen. Liefdes opbloeien? Misschien wel, maar ook verkeringen die verbroken werden, vriendschappen die gesloten werden. Ach, verzin wat en het is er gebeurt. En de muren zagen en hoorden alles aan. Zonder oordeel.
    Maar goed wat bazel ik, zou een argeloze lezer denken. Ik zal het uitleggen. De laatste bewoner van dit gebouw, het Scala College, heeft zich teruggetrokken in een nieuw, maar misschien wel net zo beeldbepalend, gebouw. Sindsdien is het oude pand bewoond, tijdelijk dan. Anti-kraak noemen ze het ook wel. Een woord dat de laatste weken weer eens prominent in het nieuws staat, kraken dan. Maar het gebouw is ook ten prooi gevallen aan een projectontwikkelaar. Is dat erg dan? Nu, ik vind van wel. De school, want dat is het en zo zal het altijd bekend staan, is altijd open en toegankelijk geweest voor de inwoners van de stad. Velen gingen er naar school, een aantal werkte er. Veel Alphenaren zijn wel eens binnen geweest, als was het maar voor een open dag.
    Die toegankelijkheid is voorbij, voorgoed. De deur die voorheen open stond voor iedereen, is straks gesloten. Naast de deur komen zeven deurbellen van evenzoveel appartementen. En alleen die bewoners bepalen wie erin mag, en voor wie de deur gesloten blijft. Het pand wordt luxe verbouwd. Wie meer dan acht ton aan euro's meeneemt mag erin. In mijn optiek is het gebouw verkwanseld aan de hoogste bieder. De gemiddelde burger mag zich straks vergapen aan de buitenkant. Maar wel verboden toegang. Scala Park gaat het geheel heten met op het oude schoolplein wat extra appartementen omdat het geheel natuurlijk wel economisch haalbaar moet zijn. Bidden maar dat de oude bomen - wat zouden die al die jaren gehoord hebben? - bewaard blijven. Al is daar een risico, omdat onder het nieuw te bouwen deel een parkeergarage moet komen. Daarvoor moet de aannemer graven en raad eens waar de wortels van de bomen zitten.
    Nee, het hele idee staat me niks aan. Het gebouw verdient een openbare functie. Daar heeft de oude school recht op, het is gewend aan veel mensen in zich. Dat is nu voorgoed voorbij. En al die verhalen dan, die de muren ons nog moeten vertellen. Die worden botweg het zwijgen opgelegd. Opnieuw bepleisterd en zo de mond gesnoerd of erger, gesloopt. Voorgoed verloren. Al die jaren, al die voetstappen van jongens en meisjes. Al die verhalen. Over en uit.