Zij lopen aan de rechterkant de brug op. Ik aan de linkerkant. Het grappige is dat we ook zo zijn. Ik links, zij rechts. Leuk detail is dat we elkaar ontmoeten midden op de brug.
Zij zijn gekleed in bomberjacks, dragen soldatenkistjes en de meeste koppen zijn kaal geschoren. Ik draag een simpele jeans en sandalen, zonder geitenwollen sokken  dat dan weer wel. Aan mijn schouder hangt een milieuvriendelijke boodschappentas die vol zit met onbespoten groenten. Ik kom net uit de reformwinkel.
Het verschil tussen de groep demonstranten die agressief en zwaaiend met nazi-achtige vlaggen de brug oploopt en mijn persoontje kan eigenlijk niet groter zijn. Zij extreem-rechts, ik zwaar leunend op links.
Voorop loopt een blondine die het haar gelukkig niet heeft afgeschoren. Bij elke beweging hupte dat haar steeds voor haar vrolijke maar gepiercete gezicht. Ze maakt foto's en filmt de groep. Ze mag er best wezen. Afgezien van haar overtuigingen ziet ze er uit als een leuke meid. Ik vraag me af hoe het zou zijn als ze je dochter was. Zou ze dit soort zaken thuis leren, of ergens opgedaan hebben. Maar hoe ga je ermee om? Ongelukkig ziet ze er niet uit en als ik in haar ogen kijk staan die vrolijk. Dit in tegenstelling met de rest van de groep mannen/jongens. De neonazi's stralen weinig tot niks uit. Ze roepen wat over Rudolf Hes en fuck the police. Maar dat is het. Ze sukkelen verder, de brug af, het nazi-meisje huppelend voorop.
Ik kijk ze na en vooral de politie, die wel massaal is opgekomen. In tegenstelling tot de demonstranten. Als Hitler hier de oorlog mee moest winnen...