Zwemles

Het viel bijna niet op maar Maartje ging steeds langzamer lopen. Papa's arm strekte zich elke keer waarop hij inhield zodat Maartje weer bij hem kon komen.
'Niet zo treuzelen meid', mopperde hij een beetje en hij zette er weer flink de pas in.
Papa sleurde Maartje bijna het zwembad in, rende haast door de poortjes en vloog de kleedkamer in. Ongeduldig wachtte hij totdat Maartje er eindelijk ook was.
'Kom omkleden.'
Papa pakte de tas en haalde er de zwemspullen uit. Hij gaf ze aan Maartje.
Pas toen zag hij het. Traantjes drupten uit de ogen van Maartje. Papa keek wat ongemakkelijk om zich heen. Hij ging zitten op het bankje en keek Maartje aan.
'Wat is er lieverd, waarom huil je?'
Maartje haalde haar schouders op. Ze zei iets maar papa kon het niet verstaan. Hij zuchtte diep.
Papa's hand wreef over het hoofd van Maartje.
'Ben je bang dan?'
 Maartje knikte heftig.
'Het diepe', zei ze.
Papa knikte.
'Ik begrijp het', zei papa met een frons. 'Ik was vroeger ook bang in het diepe.'
Nu keek Maartje papa aan.
'Echt?'
Papa knikte.
Langzaam begon hij Maartje uit  te kleden en te helpen met het aantrekken van haar badpak. Onderwijl vertelde hij over zijn zwemangst. Maartje luisterde.
'Ik gilde en riep om hulp, maar niks. Niemand kwam me helpen. Ik moest mezelf maar zien te redden', besluit hij het verhaal.
Maartje was ondertussen gestopt met huilen en samen liepen ze naar de kusplek. Tot daar mocht papa en niet verder.
Maar langzaam kwamen de traantjes weer. Papa knielde nu naast Maartje en legde zijn arm om haar heen.  
'Vorige week was je toch ook niet bang.'
Voorzichtig veegt hij de traantjes weg.
Dan ineens beginnen alle kinderen te lopen in de richting va de douches. De zwemles begint.
Maartje schrikt en vliegt papa om zijn hals. Ze knuffelen flink en dan loopt Maartje richting de douches, zachtjes huilend nog. Snel geeft ze nog enkele handkusjes en weg is ze.