... dat als je in Vrij Nederland een artikel leest over R.E.M. Je de cd-kast induikt om daar een mooie cd van deze band te zoeken en dat terwijl je het artikel leest de rauwe klanken van de band door het huis schallen. Everybody hurts, dat werk dus. Mooi!
Je weet ook dat als je Vrij Nederland leest je iets goeds in handen hebt, dat je als journalist vreselijk jaloers maakt. 'Mijn' blaadje Stadsmagazine Alphen ligt weer overal - behalve bij mij natuurlijk -  in de bus, gratis en dat heeft dat oude verzetsblad nou weer niet. Toch heeft het Alphense magazine ook wel wat. Ik werd net nog hartelijk begroet in de supermarkt door een geïnterviewde die nog steeds blij was met zijn artikel over de Streekmuziekschool. Doe ik het daarvoor? Nee, maar het was wel een leuk compliment. Op een eerlijke en positief-kritische manier iemands verhaal vertellen. Ik teken ervoor.
Ik weet trouwens ook dat ik stinkend jaloers ben op de journalisten van Vrij Nederland. Misschien zitten we ooit eens aan de koffie in een redactievergadering. En dat is wat mij betreft geen droom.