Natuurlijk ben ik te vroeg, dat ben ik namelijk altijd. Het is druk deze vrijdagmorgen op het station Amsterdam Amstel. In de stationshal bestel ik de allerkleinste koffie die me nog te groot overkomt. Weer constateer ik dat de zwarte prut niet lekker is. Ik weet het, maar laat me elke keer weer verleiden. Gedachteloos drink ik en bestudeer de muurschilderingen boven me. Ergens komen ze communistisch over. Ik weet niet waarom, mooi zijn ze wel.
    Ik drink de koffie op en vouw van de beker een klein pakje. Ik verdeel m'n tijd tussen de wandschilderingen bekijken en een blik op mijn horloge. Naast me op de grond staan mijn spullen voor het Ardennenweekend verdeeld over een tas en een rugzak.
    Na de zoveelste blik op mijn horloge slenter ik naar de prullenbak. In tegenstelling tot veel mensen gooi ik mijn zooi nog weg. Als ik terugloop in de langzaamste pas die ik ken zie ik een NS-medewerker spiedend kijken naar mijn tassen. Ik kijk ook en zie de twee tassen in eenzaamheid staan naast de pizzaboer die nog gesloten is. Ik denk meteen wat hij ook denkt. Een bom?
    Na de blik op mijn tassen zoeken  zijn ogen rond. Na een moment vang ik zijn blik en wuif naar hem. Het zijn mijn tassen, zegt mijn gebaar. Hij knikt en ik antwoord hetzelfde. Ik sjok terug en parkeer mijn lijf weer naast de tassen. Ik kijk naar de muurschilderingen en dan weer op mijn horloge. Tijd vliegt niet.
    'Nederland tegen terrorisme'. De reclamecampagne waarom ik altijd hartelijk moest lachen. Wie kent het nog? 'Meer dan 200.000 professionals werken in Nederland samen om de kans op een terroristische aanslag zo klein mogelijk te maken.' Yeah right, dacht ik altijd.