De hoofdstad, de stad waar altijd verkeer is en mensen op straat. Amsterdam, de stad waar het allemaal gebeurt, vroeger en nog steeds elke dag.
    Ik ken dat soort steden. Als oud-zeeman legden we er steeds aan en verpoosden wij ons op de wal. Nooit slapende steden. We gingen tot het gaatje, kroeg in en uit en ja, veel meer. Het was het leven pur sang, het leven zoals het leven bedoeld is. Onbezorgd met veel vrouwelijke aandacht. Dagen waren te kort. En dat zijn ze eigenlijk nog steeds.
    Maar een mens wordt ouder. De behoefte aan rust en stilte neemt zienderogen toe. Alsof het leven zich volledig een andere kant op keert. Rust en stilte werken nu als een drug. Iets dat bij ouder worden hoort, misschien. In ieder geval bij mij.
    Regelmatig rijd ik naar Amsterdam. Wie het verzonnen heeft weet ik niet, maar in de hoofdstad bevindt zich een bergsportgroep van het Nivon. Ja, ik snap het ook niet. Ik spoed me daar na werk heen om alles te leren over wandelen in onherbergzame gebieden. Dat laatste is een stukje liefde dat nu alle kans krijgt te ontplooien.
    Elke keer ga ik via de drukste wegen naar Amsterdam. Al die mensen, al die auto's en al die prikkels. Praten over wandelen en hiken - slimmer stappen dus - brengt me dan tot rust. Vooral wetende dat er weer een weekend Ardennen aan komt. Dat werkt altijd beter dan een partydrug op mijn gemoedsrust.