Mijn dorp zoekt een nieuwe burgemeester. De ouwe stopt er namelijk mee en gaat voor zichzelf klussen. Misschien werden zijn bijbanen hem teveel om alleen bijbaan te blijven. Vandaar dat zijn bijbanen nu hoofdbanen worden. Bijbanen horen natuurlijk bij bestuurders. Zonder bijbaan hoor je er niet bij. Daarnaast leveren ze een leuk zakcentje op. Maar dat even terzijde, want het gaat niet om bijbanen en ook niet over oude burgemeesters. Maar juist over een nieuwe.
    Mijn stad zoekt dus een nieuwe burgervader of -moeder. Het is de gemeenteraad om het even. Niemand wijst hier een vrouw af. Ik ook niet, al heb ik weer meer lichamelijke eisen dan bestuurlijke eisen. Bij mannen heb ik dat trouwens niet.
    Mijn oude buurvrouw zei altijd dorp tegen Alphen aan den Rijn. In feite mag je met ruim 71.000 inwoners best stad zeggen. Maar om haar in ere te houden zeg ik dorp. Klinkt ook intiemer, liever zelfs.
    Ik geef het toe. Ik draal en lul maar wat raak. Het is ook weer even geleden dat ik hier schreef en ik schaam me, dat mag u best weten. Ik weet ook niet of ik mijn leven wel ga beteren. Maar kom terug en u kunt het aanschouwen.
    Nu terug naar de actualiteit.
    Ik heb dat baantje als burgemeester wel eens van dichtbij gezien. En ja, ik denk inderdaad dat ik dat kan. Koffie met oude, getrouwde stelletjes. Hamerstukken weghameren en een nieuwjaarstoespraak houden. En geloof me: mijn toespraken zijn beter. Nou ja, anders dan. Maar wat let mij om te solliciteren. Ik weet wat het leven brengt, sta midden in de samenleving en mijn carrière kan best een boost gebruiken. Voor het gemak laat ik mijn looks dan even buiten beschouwing.
    Dus moet ik gaan lobbyen voor mezelf: Fred for burgemeester. Daar zit hem nou de kneep. Dat bekt dus niet. Fred for president! Kijk dat bekt even lekker. Want image is everything, en dat begint met de juiste slogan.
    Wat rest is een klein probleem dat ze het koningshuis noemen.