'Kan het niet giraal', hoorde ik mezelf vragen. 'Dan is het probleem in een keer opgelost.' Aan de andere kant reutelde de verkoper dat hij dat even ging navragen. Wat eigenlijk net zoveel betekende dat hij hij niet wist en dat mijn verzoek onmogelijk was. Ik had gelijk. 'Dat kan niet meneer, kunt u niet even langskomen.'
    Hier moest ik toch maar negatief antwoorden. Nee, ik kon niet even langskomen. Wat zeg ik? Ik was net langs geweest, sterker nog: ik was  binnen geweest. Ik zat net weer lekker thuis, dus nee. Ik kom niet even langs.
    Toen ik daar binnen was heb ik me tegoed gedaan aan diverse waanzinnig dure outdoorproducten. Machtig spul hebben ze. Ik kocht onder andere een broek van ruim honderd euro. Duur zegt u? Ja klopt, maar wel mooi en goed. En dat telt, vind ik dan. Daarnaast zijn er mensen die een spijkerbroek kopen die 130 euro kost en er dan met gemak twee kopen. Dus duur is vrij relatief en subjectief.
    Maar goed, een broek en wat andere dingen. De giropas liep er warm van. Daarna weer op huis aan en de zelfde weg terug als heen, maar dan in omgekeerde richting. Kanonnen wat is Leiden druk op een zaterdagmiddag. Onlogisch dat ze dan tegelijk de markt houden. Spreiden lijkt me beter, net als de vakanties. Maar goed terug naar huis. Vechtend door Leiden naar het station, met de trein en daarna te voet naar mijn woonadres.
    Aldaar aangekomen bleek het kassabonnetje (zeg maar gerust bon) niet te kloppen. In mijn voordeel. Hebbes zou een mens denken, maar ik niet. Ik belde op om te vragen hoe ik het resterende bedrag bij de winkel kon krijgen. Niet dus. Of nou ja, alleen als ik het langs bracht. Maar mijn voeten waren moe. Ik kom een andere keer wel, zei ik. En de verkoper vertelde dat ik dan wel de bonnetjes van de broek moest bewaren. Wiens fout is het nou, dacht ik bij mezelf.
    'Kan ik het echt niet overmaken?' De aanhouder wint, toch? Nee, niet deze keer.