'Weet u misschien een pastoor waar wij onze tent in de tuin kunnen opzetten?' De Belgische tongval was niet te missen. Van een afstandje vielen ze al op. Niet omdat het Belgen waren, maar omdat ze op een tandem reden met aanhangwagen. Dat op zich is ook niet zo gek, ware het niet dat we een van de koudste en winterse paasdagen meemaakten. Niet direct het weer voor een fietsvakantie met je vriendin. Maar ze deden het wel. En dat sierde ze, vond ik.
    'We hebben niet genoeg geld om elke keer een camping te betalen.' Ja, dat kan natuurlijk en schijnbaar kun je in België nog kamperen bij de pastoor. Nu wist ik in dit gereformeerde westen een katholieke kerk en verwees ze er heen. Helaas, in Nederland wonen de pastoors niet altijd meer bij de kerk. Ze waren er al geweest, vruchteloos. En ik had geen flauw idee of een dominee ook zo gastvrij kon zijn.
    Nu vroegen ze aan mij de oplossing. Hun eerste doel na Alphen was Woerden. Die route kende ik wel, alleen te voet, maar daar schoten die twee niets mee op. Wat restte was ze te verwijzen naar de eindeloze polders net buiten de gemeentegrens. Grasland genoeg. En als hun tentje windvast was, moest dat toch lukken. Wildkamperen dus. Ik wist niets beters te verzinnen.
    De twee Belgen waren trouwens via Woerden op weg naar Roemenië. Nu ik er zo achteraf over nadenk, en de topografie laat opborrelen klopt er iets niet. Hoe kom je terecht in het westen van Nederland als je vanuit België naar het oosten moet. Een geheimzinnig raadsel dus. Tenzij ze een vaste route fietsen die toevallig (of niet natuurlijk) in Nederland begint.