Fred van Rooij | woord & beeld

... dat het lastig poepen wordt op het moment dat je de wc-deur opent en je ziet geen pleepapier hangen. Daarentegen weet je ook dat je een rugzak vol vellen hebt omdat je altijd weer een kleine rol in je rugzak stopt, waarvan je allang weet dat het nutteloos is omdat je onderweg nooit poept. Tot je dus ineens op die Belgische camping staat en die deur opendoet. Dan ben je blij met al die kleine rollen.
    Al met al weet je dus dat je de laatste jaren op Nederlandse campings verwend bent, terwijl je zo graag teruggaat naar de basis van het kamperen. Daar hoort dan het over de camping-lopen-met-een-rol-wc-papier ook bij. De plee zelf mag echter ook ter discussie staan wat mij betreft. Vormt dat een basisvoorziening? Nu zit ik graag om mezelf te ruiken, dus ik zeg ja. Maar ik kan me goed voorstellen dat voor sommige mensen poepen in het bos ook wat heeft. Noem het een extreme vorm van romantiek. Buiten urineren is meer mijn ding.
    Kortom, de paklijst moet aangevuld worden zodat de basic needs er ook op komen te staan.
    Overigens is ook tot uiting gekomen dat het bij vorst frisjes is, zeg maar koud. Zeker zonder een lijf naast je om aan te warmen. Het vroor dus in de Ardennen, correctie, in het gebied Condroz. Dit zijn de uitlopers van de Ardennen, maar het gebied wordt ook wel tot het Ardense gebied gerekend. Je weet dan ook dat het tijd wordt voor een nieuwe, maar vooral goede slaapzak. Een mummie zodat het kalende hoofd minder warmte verliest. Maar wel ritsbaar met een andere slaapzak, zodat je je kunt laven aan je medeslaper.
    Uiteindelijk komt het er op neer dat je tijdens het wandel- en kampeerweekend weer enkele dingen hebt geleerd. En je weet dat pleepapier terug is op de kampeeragenda.

Alweer? Dat zouden bekenden zeggen. 'Ga je alweer weg.'
Het antwoord is simpel: 'Ja.'
Vorige week stond een bezoek aan koningin Beatrix in Lage Vuursche op het programma. Helaas versperde het metershoge en kilometers lange toegangshek ons de weg. Vandaar dat hare kapsel nog even doorregeert. We kwamen er simpelweg niet in.
Dit weekend ga ik de problemen bij onze zuiderburen oplossen. Ik kan er weer een prijsvraag van maken, maar deze keer niet. Het is kleine-tentjesweekend en ik sta hier.

'Een jaar geleden stond je leven stil.'
    Ik lees het kaartje op een terras met een fantastisch uitzicht de bossen in van Lage Vuursche.
    Een jaar geleden en alles herinner ik me goed. Behalve die ene minuut dan. Even was ik weg, maar weer snel terug.
    Een jaar geleden alweer: tijd vliegt. Als je leeft tenminste. Dood schijnt oneindig te zijn.

Met een zucht en een als-ogen-konden-doden-blik nam ze de telefoon op die ze opdiepte uit haar tas. Hiervoor moest ze eerst haar boek dicht doen en potlood wegleggen. Heel haar lichaam en gezicht straalde tegenzin uit. Buiten schoot het landschap voorbij, terwijl de trein doordenderde.
    'Ja', sprak ze kortaf.
    Kort hiervoor ging haar telefoon ook, en passeerde voor mijn ogen hetzelfde ritueel. Ze voelde zich gestoord. Toen sprak ze vermoedelijk met haar partner, man of vrouw en ook toen zuchtend. Hoogstwaarschijnlijk was de zelfde persoon weer aan de lijn, zoals we dat nog steeds zeggen al is er geen lijn meer.
    'Twee rollen', zuchtte ze. 'Mariakaakjes, de gewone.' Ze luisterde even en voegde toe: 'Naturel.' Na een kort moment sloot ze af: 'Tot straks.' Ze zei het met moeite.
    Ze drukte de telefoon uit en gooide die terug in haar tas.
    Mariakaakjes. Ik zag ze zo voor me. Een rol koekjes, niet bijzonder, maar als je eraan begint blijf je eten. Alleen dat je er over moet opbellen snapte ik even niet. De volkorenkaakjes zijn namelijk ook lekker. Tenzij naturel op het boodschappenbriefje stond, dat zou een reden zijn om te bellen. Dan zou haar partner dus een man moeten zijn.

De gemeente Alphen aan den Rijn zorgt goed voor haar raads- en commissieleden. Maar ook de journalisten hebben niets te klagen. Dit dacht ik zomaar ineens terwijl ik de journalistentafel - gewoon wit hoor - in de commissiekamer bestudeerde.
    Tegelijkertijd teisterden acht commissieleden, een voorzitter, een wethouder, een ambtenaar en een griffie mijn oren: boekhoudkundige kwestie, hoorde ik. Maar ook het meerjarenbeleid en transparante inzicht kwamen voorbij. Net zo goed als lange termijn, financiële reserve, activeren, een lange reeks van jaren weggezet, egalisatiereserve (mooi woord hoor), boekhoudkundige truc, escapemogelijkheid, kleine bypass, effectueren, maatschappelijke heffingen, gevevepe (Gemeentelijk Verkeer en Vervoer Plan) en exercitie.
    Het was een een discussie wel. M'n oren deden pijn, maar mijn tafel verblijdde me. Ik hoopte op een lange discussie.
    De tafel waaraan ik zat boeide me. Voorheen stond er naast een lege kop voor koffie of thee slechts water. Ook niet eens altijd. Het warme vocht wordt trouwens rondgebracht, blijft super. Maar wat er tegenwoordig op tafel staat: twee glazen, twee kopjes, een wijnglas vol suikerzakjes, melkzakjes en zoetjeszakjes, Twee flesjes Minute Maid jus d'orange, een Spa rood, twee Coca Cola light en een Hero appelsap. Voorwaar geen Aldispul, toch?
    Jammer dat de kroketten pas echt laat in het vet gaan. Maar op zo'n lange discussie hoopte ik ook weer niet. O ja, natuurlijk lag er ook een flesopener.

... dat je geen flauw benul hebt wat er gebeurt als de trein - met zo'n twintig staanders op het 'balkon' - een noodstop maakt. Je vermoedt dat de aanstaande lijken zich, alvorens te sterven, vliegend door het treinstel zullen begeven. Tijdens die, hoogstwaarschijnlijk, korte vlucht begrijp je dat het eigenlijk te druk was in de trein. In ieder geval te druk om te zitten, op een stoel welteverstaan. Maar druk is het altijd op het traject van Leiden naar Nieuw-Vennep. Onverantwoord druk dus. Je weet trouwens ook dat het probleem de aandacht heeft van de NS. En als je dat weet, weet je ook dat er niets zal gebeuren. Zwijgen en je tussen de andere passagiers dringen. Je weet trouwens ook ineens weer dat je een hekel had aan zweetlucht.

Als muren toch eens konden praten, welke verhalen zouden we dan wel niet horen. Zeker als die muren stammen uit, laten we zeggen, 1924. Precies zo oud als de oude hbs aan het Burgemeester Visserpark in Alphen aan den Rijn. Meer dan tachtig jaar staan de muren er al van het beeldbepalende gebouw in het oude centrum van de Hoge Zijde. Jarenlang leerden jongeren daar hun lessen. Hoe ging dat in 1924? Waren de meesters en juffen streng? Vast wel in die tijd. Hoe ging het er toe in de jaren tachtig?
    Maar bedenk eens wat die muren zoal zagen. Liefdes opbloeien? Misschien wel, maar ook verkeringen die verbroken werden, vriendschappen die gesloten werden. Ach, verzin wat en het is er gebeurt. En de muren zagen en hoorden alles aan. Zonder oordeel.
    Maar goed wat bazel ik, zou een argeloze lezer denken. Ik zal het uitleggen. De laatste bewoner van dit gebouw, het Scala College, heeft zich teruggetrokken in een nieuw, maar misschien wel net zo beeldbepalend, gebouw. Sindsdien is het oude pand bewoond, tijdelijk dan. Anti-kraak noemen ze het ook wel. Een woord dat de laatste weken weer eens prominent in het nieuws staat, kraken dan. Maar het gebouw is ook ten prooi gevallen aan een projectontwikkelaar. Is dat erg dan? Nu, ik vind van wel. De school, want dat is het en zo zal het altijd bekend staan, is altijd open en toegankelijk geweest voor de inwoners van de stad. Velen gingen er naar school, een aantal werkte er. Veel Alphenaren zijn wel eens binnen geweest, als was het maar voor een open dag.
    Die toegankelijkheid is voorbij, voorgoed. De deur die voorheen open stond voor iedereen, is straks gesloten. Naast de deur komen zeven deurbellen van evenzoveel appartementen. En alleen die bewoners bepalen wie erin mag, en voor wie de deur gesloten blijft. Het pand wordt luxe verbouwd. Wie meer dan acht ton aan euro's meeneemt mag erin. In mijn optiek is het gebouw verkwanseld aan de hoogste bieder. De gemiddelde burger mag zich straks vergapen aan de buitenkant. Maar wel verboden toegang. Scala Park gaat het geheel heten met op het oude schoolplein wat extra appartementen omdat het geheel natuurlijk wel economisch haalbaar moet zijn. Bidden maar dat de oude bomen - wat zouden die al die jaren gehoord hebben? - bewaard blijven. Al is daar een risico, omdat onder het nieuw te bouwen deel een parkeergarage moet komen. Daarvoor moet de aannemer graven en raad eens waar de wortels van de bomen zitten.
    Nee, het hele idee staat me niks aan. Het gebouw verdient een openbare functie. Daar heeft de oude school recht op, het is gewend aan veel mensen in zich. Dat is nu voorgoed voorbij. En al die verhalen dan, die de muren ons nog moeten vertellen. Die worden botweg het zwijgen opgelegd. Opnieuw bepleisterd en zo de mond gesnoerd of erger, gesloopt. Voorgoed verloren. Al die jaren, al die voetstappen van jongens en meisjes. Al die verhalen. Over en uit.