Fred van Rooij | woord & beeld

Vet cool, stoer, gewoon gaaf joh!
Allemaal kwalificaties die op mij van toepassing zijn. Nou ja, sinds vandaag dan. Maar ik stond er wel. Oordopjes in mijn oor en swingen op de muziek, in de trein. Jawel, deze jongeman (ahum) gaat met zijn tijd mee. Sinds mij nieuwe telefoon, sinds vandaag dus, heb ik de mogelijkheid om muziek te luisteren, mp3's of gewoon de radio en ik kan er foto's meemaken. In een klap in het jaar 2008, ik dan. Voor een gemiddelde tiener is dit allemaal gewoon. Maar aan de andere kant kun je je ook afvragen hoe gewoon een tiener tegenwoordig nog is. Maar dat is een heel andere discussie.
Ik stond er met trots terwijl de rails onder me langs joeg. Mijn hoofd mee bewegend op de muziek van Metallica. En dat is dan niet mijn muziek, maar van mijn jongste. Wat hoe die mp3 erop komt moet ik nog even uitvogelen.
Welkom in 2008.

... dat als je in Vrij Nederland een artikel leest over R.E.M. Je de cd-kast induikt om daar een mooie cd van deze band te zoeken en dat terwijl je het artikel leest de rauwe klanken van de band door het huis schallen. Everybody hurts, dat werk dus. Mooi!
Je weet ook dat als je Vrij Nederland leest je iets goeds in handen hebt, dat je als journalist vreselijk jaloers maakt. 'Mijn' blaadje Stadsmagazine Alphen ligt weer overal - behalve bij mij natuurlijk -  in de bus, gratis en dat heeft dat oude verzetsblad nou weer niet. Toch heeft het Alphense magazine ook wel wat. Ik werd net nog hartelijk begroet in de supermarkt door een geïnterviewde die nog steeds blij was met zijn artikel over de Streekmuziekschool. Doe ik het daarvoor? Nee, maar het was wel een leuk compliment. Op een eerlijke en positief-kritische manier iemands verhaal vertellen. Ik teken ervoor.
Ik weet trouwens ook dat ik stinkend jaloers ben op de journalisten van Vrij Nederland. Misschien zitten we ooit eens aan de koffie in een redactievergadering. En dat is wat mij betreft geen droom.

Natuurlijk ben ik te vroeg, dat ben ik namelijk altijd. Het is druk deze vrijdagmorgen op het station Amsterdam Amstel. In de stationshal bestel ik de allerkleinste koffie die me nog te groot overkomt. Weer constateer ik dat de zwarte prut niet lekker is. Ik weet het, maar laat me elke keer weer verleiden. Gedachteloos drink ik en bestudeer de muurschilderingen boven me. Ergens komen ze communistisch over. Ik weet niet waarom, mooi zijn ze wel.
    Ik drink de koffie op en vouw van de beker een klein pakje. Ik verdeel m'n tijd tussen de wandschilderingen bekijken en een blik op mijn horloge. Naast me op de grond staan mijn spullen voor het Ardennenweekend verdeeld over een tas en een rugzak.
    Na de zoveelste blik op mijn horloge slenter ik naar de prullenbak. In tegenstelling tot veel mensen gooi ik mijn zooi nog weg. Als ik terugloop in de langzaamste pas die ik ken zie ik een NS-medewerker spiedend kijken naar mijn tassen. Ik kijk ook en zie de twee tassen in eenzaamheid staan naast de pizzaboer die nog gesloten is. Ik denk meteen wat hij ook denkt. Een bom?
    Na de blik op mijn tassen zoeken  zijn ogen rond. Na een moment vang ik zijn blik en wuif naar hem. Het zijn mijn tassen, zegt mijn gebaar. Hij knikt en ik antwoord hetzelfde. Ik sjok terug en parkeer mijn lijf weer naast de tassen. Ik kijk naar de muurschilderingen en dan weer op mijn horloge. Tijd vliegt niet.
    'Nederland tegen terrorisme'. De reclamecampagne waarom ik altijd hartelijk moest lachen. Wie kent het nog? 'Meer dan 200.000 professionals werken in Nederland samen om de kans op een terroristische aanslag zo klein mogelijk te maken.' Yeah right, dacht ik altijd.

... dat als de beveiliging van Rita Verdonk is opgeheven het weer leuker wordt in Nederland. Op dit moment is er zelfs geen extreme moslim meer te vinden die op haar jaagt. Je weet ook dat als Verdonk niet meer de aandacht heeft die ze wilt, ze het opzoekt. Be aware voor extreme uitspraken dus.