Fred van Rooij | woord & beeld

De wandelstokhond

Papa keek op de klok. 'Zes uur Maartje, je moet de hond uitlaten', en hij knikte naar de wandelstok die eenzaam tegen de keukentafel stond.
Maartje zei niets. Ze keek slechts naar buiten waar de regen afgewisseld met hagel de ramen geselde. Het stormde en soms leek het wel of de regen horizontaal over hun tuin joeg.
'Straks papa', zei ze timide. 'Hij houdt het nog wel even uit hoor.'

Papa trommelde even met zijn vingers op tafel. 'Wat hadden we nu afgesproken?'
'Ik weet het', zuchtte Maartje. 'Maar kijk eens buiten, het is rotweer.' Ze schudde bokkig haar hoofd. 'Nu ga ik niet hoor.'
Het trommelen van papa's vingers stopte.
'Kijk me eens aan Maartje', zei hij bozig. 'Als jij naar de wc moet ga je ook, of het regent of niet. De hond is afhankelijk van ons en het is jouw beurt. Zo hadden we het afgesproken.'
Heel even aaide hij de houten wandelstok.
'Toe papa', zei Maartje met een poeslief stemmetje. 'Hij kan best even wachten.' Buiten leek het wel of het alleen maar erger werd. Harde roffels klonken soms op de ramen. Maartje keek ook naar de wandelstok. 'En het is geen echte hond, dus hoef ik nu even niet. Toch?'

Papa schudde zijn hoofd. 'Kom eens hier', zei hij en knikte naar de stoel naast hem. Maartje ging stilletjes zitten, haar ogen keken naar de grond. 'Je weet wat ik wil zeggen hè?, begon papa. Maartje knikte in stilte. 'Als we een echte hond nemen moet het beestje er zeker van zijn dat we hem goed verzorgen. We hebben geen hondentoilet in huis en jij wilt vast niet alle poep opruimen.'
'We zouden het een hele maand proberen voor we een echte hond gaan kopen.'
Maartje knikte. Zij wilde graag een hond. Alleen nu even niet.

Papa stond op en liep naar de hal. Hij kwam terug met twee paar laarzen en twee regenjassen. 'Weet je wat we doen', zei hij. 'We gaan gewoon samen de hond uitlaten.' Hij gaf Maartje haar laarzen en jas en trok zijn spullen aan.
'Hier pak jij Fikkie maar', en gaf de wandelstok aan Maartje die het opeens wel weer leuk vond. 'Kom op hond', zei ze en trok de achterdeur open. De regen sloeg haar in het gezicht.