... dat het lastig poepen wordt op het moment dat je de wc-deur opent en je ziet geen pleepapier hangen. Daarentegen weet je ook dat je een rugzak vol vellen hebt omdat je altijd weer een kleine rol in je rugzak stopt, waarvan je allang weet dat het nutteloos is omdat je onderweg nooit poept. Tot je dus ineens op die Belgische camping staat en die deur opendoet. Dan ben je blij met al die kleine rollen.
Al met al weet je dus dat je de laatste jaren op Nederlandse campings verwend bent, terwijl je zo graag teruggaat naar de basis van het kamperen. Daar hoort dan het over de camping-lopen-met-een-rol-wc-papier ook bij. De plee zelf mag echter ook ter discussie staan wat mij betreft. Vormt dat een basisvoorziening? Nu zit ik graag om mezelf te ruiken, dus ik zeg ja. Maar ik kan me goed voorstellen dat voor sommige mensen poepen in het bos ook wat heeft. Noem het een extreme vorm van romantiek. Buiten urineren is meer mijn ding.
Kortom, de paklijst moet aangevuld worden zodat de basic needs er ook op komen te staan.
Overigens is ook tot uiting gekomen dat het bij vorst frisjes is, zeg maar koud. Zeker zonder een lijf naast je om aan te warmen. Het vroor dus in de Ardennen, correctie, in het gebied Condroz. Dit zijn de uitlopers van de Ardennen, maar het gebied wordt ook wel tot het Ardense gebied gerekend. Je weet dan ook dat het tijd wordt voor een nieuwe, maar vooral goede slaapzak. Een mummie zodat het kalende hoofd minder warmte verliest. Maar wel ritsbaar met een andere slaapzak, zodat je je kunt laven aan je medeslaper.
Uiteindelijk komt het er op neer dat je tijdens het wandel- en kampeerweekend weer enkele dingen hebt geleerd. En je weet dat pleepapier terug is op de kampeeragenda.
Fred van Rooij | woord & beeld
