Met een zucht en een als-ogen-konden-doden-blik nam ze de telefoon op die ze opdiepte uit haar tas. Hiervoor moest ze eerst haar boek dicht doen en potlood wegleggen. Heel haar lichaam en gezicht straalde tegenzin uit. Buiten schoot het landschap voorbij, terwijl de trein doordenderde.
'Ja', sprak ze kortaf.
Kort hiervoor ging haar telefoon ook, en passeerde voor mijn ogen hetzelfde ritueel. Ze voelde zich gestoord. Toen sprak ze vermoedelijk met haar partner, man of vrouw en ook toen zuchtend. Hoogstwaarschijnlijk was de zelfde persoon weer aan de lijn, zoals we dat nog steeds zeggen al is er geen lijn meer.
'Twee rollen', zuchtte ze. 'Mariakaakjes, de gewone.' Ze luisterde even en voegde toe: 'Naturel.' Na een kort moment sloot ze af: 'Tot straks.' Ze zei het met moeite.
Ze drukte de telefoon uit en gooide die terug in haar tas.
Mariakaakjes. Ik zag ze zo voor me. Een rol koekjes, niet bijzonder, maar als je eraan begint blijf je eten. Alleen dat je er over moet opbellen snapte ik even niet. De volkorenkaakjes zijn namelijk ook lekker. Tenzij naturel op het boodschappenbriefje stond, dat zou een reden zijn om te bellen. Dan zou haar partner dus een man moeten zijn.
Fred van Rooij | woord & beeld
