Fred van Rooij | woord & beeld

'Het zit er weer op?', vroeg ik belangstellend.
    Degene aan wie ik het vroeg was net klaar met douchen en omkleden. Het sluiten van zijn kledingkastje was zijn laatste handeling.  
    'Het zit er helemaal op', zei hij beheerst opgelucht maar vooral ook ingetogen uitgelaten. Zijn ogen zeiden veel meer dan de woorden die hij sprak. Op zijn wangen glom nog de blos van inspanning.
    'Fietsproef gehad', klonk het.
    Ja, en dat is het einde van elke hartrevalidant. De fietsproef. Het examen dat je aflegt en laat zien hoe je conditie is verbeterd ten opzichte van je binnenkomst. Ten minste, er wordt uitgegaan van een verbetering. De meting is gebaseerd op de gemiddelde Nederlander met de zelfde kenmerken als ras, lengte en bijvoorbeeld gewicht. Een plausibele meting dus.
    'Goed 120 procent', zei hij blij. 'Nu moet ik het bijhouden.'
    Hij draaide zich om en met een welgemeend 'succes' beende hij de kleedkamer uit.
    'Succes verder', zei ik ook.
    Niet lang meer en ik mag ook op voor de proef.  Ergens werd ik er weemoedig van.