Fred van Rooij | woord & beeld

Majesteit. Ik heb u al vele jaren verguisd, belachelijk gemaakt en diverse malen getracht een revolutie te ontketenen tegen het koningshuis. Daar heb ik overigens geen spijt van, maar u bent de enige tot wie ik mij op dit moment kan en moet richten. Majesteit, ik heb problemen met mijn Nederlanderschap. Sterker nog: ik wil er vanaf en wel per direct. Majesteit, u bent de enige die voor mij een lans kan breken (graag spreekwoordelijk) bij onze eerste minister Jan Peter Balkenende, u ondertussen wel bekend. Majesteit, hoe ik ook tegen u ben, nu heb ik een gunst van u nodig. Help mij.
    De dubbele paspoorten gate zit mij namelijk dwars. Ik ben het met Geert Wilders eens dat een dubbel paspoort uit den boze is. Begrijp me goed, ik heb er geen twee, slechts het Nederlanderschap is mijn deel. Maar mijn hart majesteit, mijn hart behoort niet aan Nederland toe. Dat is de reden dat ik u mijn paspoort wil overhandigen. Ik ben Brabander, in hart en nieren en al woon ik er al jaren niet meer, bij elk deuntje hoempapamuziek spring ik volledig automatisch in de polonaise en sla een vat bier aan. Dat heb ik u nog niet zien doen. Maar u bent dan ook van protestantse huize, en die vieren geen carnaval. Geeft trouwens niet hoor. Iedere gek zijn gebrek, zeggen ze bij ons.
    Denkt u wel eens terug aan al die goede jaren in het Nederlandse voetbal? Wat waren we goed hè? Maar we winnen niks meer, na een paar rondjes Europees voetballen liggen we eruit. Kijkt u nog wel eens? Of bent u ook afgehaakt toen het voetbal naar Talpa ging. Dat heet trouwens nu Tien. Whats in a name. Zelfs de reservebankjes zijn niet meer hetzelfde als toen. Kijk maar eens goed. Overal liggen nu islamitische gebedskleden. Als moslim moet je vaak bidden en als je toch reserve bent heb je mooi de mogelijkheid. Je zou verwachten dat het geld het wint van de loyaliteit aan je geboorteland, maar ik heb zo mijn twijfels. U snapt dat natuurlijk wel. Ook u bent maar voor een klein deel van Neerlands bloed. Je gevoelens slingeren toch heen en weer.
    Oké, ik moet toegeven dat die verrekte dubbele paspoorten ons ook goede dingen heeft gebracht. Wat was het voor jaar? Ik meen 1980, de Olympische Spelen in Lake Placid. Het Nederlandse ijshockey team werd daar negende. Het beste ooit gepresteerd door de schaatsende Oranjes. Maar hoe kwam dat? In Kijk ten noorden van die Amerikaanse stad ligt Canada. Nu wonen daar veel Canadezen die voorheen Nederlander waren en wiens kinderen Canadees waren maar een Nederlands paspoort konden aanvragen. En die Canadese Nederlanders konden ijshockeyen. Tja, dan is een en een al snel twee.
    Of recenter met die Antillianen die eigenlijk niet bij Nederland horen, vinden althans veel mensen. Maar een Nederlands paspoort kunnen ze aanvragen, met een wipje geregeld. Kijk, en die mannen kunnen verdomd goed honkballen en dat komt Robert Eenhoorn natuurlijk prima uit. We werden niet voor niets vierde op de Spelen. Dus u ziet een dubbel paspoort kan ook zo zijn voordelen hebben. Onze eigen Marco van Basten ronselt Marokkaanse Nederlanders voor zijn eigen elftal. Geef ze een tweede paspoort en kassa, we worden wereldkampioen. Tenzij we tegen Marokko spelen natuurlijk. Dan worden we weer gewoon tweede.
    Misschien moet ik eerlijk zijn majesteit. Het stuit me tegen de borst dat een Limburger ? het spraakgebrek is duidelijk aanwezig toch ? die de godganse dag een carnavalspruik op heeft zoveel ophef maakt over het hebben van twee paspoorten. Kijk eens in uw familie rond. Wijlen uw vader heeft nog geen dag fatsoenlijk Nederlands gesproken en naar het schijnt was hij beste maatjes met ene Adolf, ook van Duitsen bloed, maar afkomstig uit Oostenrijk. Weer iemand met twee paspoorten. Eigenlijk wil ik me niet scharen onder die groep Nederlanders die Geert Wilders zo graag wil. Dan ben ik liever stateloos. Alles beter dan hetzelfde paspoort hebben als die pruikenman. En alleen u, majesteit, kunt mij daarmee helpen. Neem mijn paspoort aan en verbrand het. Ontsla me van mijn verplichtingen Nederlander te zijn. Het Wilhelmus kon ik toch al niet. En van Duitsen bloed wil ik niet zijn. Ik ben Brabander.
§  - posted by Fred -   Columns -   Nog geen reacties - 26 02 07 - 22:46

Ik heb ze niet gezien hier boven de rivieren. Askruisjes, daar doel ik op. Ze schijnen hier namelijk ook het katholieke feest carnaval te vieren. Want dat is carnaval van oorsprong, een katholiek feest. Drie dagen lang genieten van wat het leven te bieden heeft, om daarna veertig dagen te vasten. Naast de vis op vrijdag natuurlijk, want dat doe je als goed katholiek elke week. Precies, vandaar die visboer op vrijdag in het zuiden des lands.
    Vasten doen alleen katholieken, of deden moet ik zeggen. Naast natuurlijk de moslims, maar die vieren geen carnaval en drinken niet, zeggen ze. En niet drinken is natuurlijk ook zonde. Toch een van de geneugtes van het leven.
    Maar geloof me, een katholiek vinden boven de rivieren valt niet mee. Toch vieren de gereformeerden het eeuwen oude feest van carnaval, zeggen ze althans. Ach, ergens in een afgelegen kroeg hoor je wat hoempapa muziek, maar dan houdt het wel op.
    Carnaval moet je ademen, het zit in je katholieke genen en is een onlosmakelijk onderdeel van je leven. Een levensovertuiging. En de woensdag is voor de kerk. Dan haal je een askruisje en loop je snel met gebogen hoofd naar huis.
    Maar dat zag ik dus niet. En ik heb goed rondgekeken. Geen askruisje, geen carnaval, want daar sluit je het mee af.

Bij nummer drie liet ?ie me alleen. Ik moest nog iets verder. Tien huizen en het oude gemeentehuis, om precies te zijn. ?Je redt het verder wel hè? Vroeg hij nog voor hij me alleen liet om de rest van de weg alleen te lopen. Hij bracht me naar huis omdat ik ziek was geworden. Zesde klas lagere school en een van de weinige keren dat er een griepje onder mijn leden huisde. Opgemerkt door de meester die me naar huis stuurde, onder begeleiding.
    De meester belde niet vooraf of mijn moeder wel thuis was. Niet dat bellen zou helpen. Ik ga er vanuit dat er op school een telefoon was, hoewel ik dat niet zeker weet. Thuis hadden we zeker geen telefoon. Wel de buren en die gebruikten mijn ouders soms. Het kwam regelmatig voor dat de buren aanbelden met de mededeling dat wij telefoon hadden, bij hen dan. Zo ging dat in die tijd.
    De meester wist dat mijn moeder thuis was. Mijn moeder ging namelijk nooit weg, hooguit naar Mientje, de lokale kruidenier. De rest van de boodschappen kwamen aan huis. Op dinsdag en vrijdag Jan de Klein met de groentekar, elke dag bakker Thies (behalve maandag) en ook bijna elke dag de melkboer, Wim. We noemden ze bij de naam en nooit de functie. ?Mam, Wim?, riepen we vaak zat. Dan wist moeder genoeg. Soms riep ze het aantal melk en vla naar ons, wat wij bestelden. Afrekenen hoefde nooit. Later kwam ik erachter dat iedereen de hele week pofte en op zaterdag pas de portemonnee trok. Het zal ook vast wel gebeurd zijn dat er een bedrag doorgeschoven werd naar een volgende zaterdag.
    Het was niet alleen boodschappen doen bij de ventende handelaren. Bij het arriveren van de rijdende boodschappenwagens gingen de deuren in de straat allemaal open. Het was meer een sociaal gebeuren. Het nieuws, net als de roddels, werden uitgewisseld en niemand leek haast te hebben. Daarna trok iedereen zich weer terug in zijn woning om verder te gaan met de dagelijkse schoonmaak. Maandag was de ouderwetse wasdag. Alles ging de in wastobbe en later wasmachine in, en eindigde gezamenlijk aan de waslijn om daarna onder de strijkbout te verdwijnen. En op woensdag draaide elke moeder gehaktballen.
    Kinderopvang, buitenschoolse opvang, vroegschoolse opvang, overblijven. Allemaal woorden die nog niet bestonden. Tijdens de middagpauze stond het brood en, in ons geval, de melk klaar. Huiswerk werd gewoon gemaakt, voor het voetballen. Met tegenzin trouwens. Zondags naar de kerk en daarna naar het voetbalveld. Gewoontes die niet vervelend waren. Op de fiets met moeders naar de grote stad om eens per kwartaal wat kleren te krijgen. De zondagse kleren schoven daarna door naar door de weeks. Op elke zondag was er ook tijd ingeruimd voor familiebezoek.
    Het dorpse leven draaide om inzet voor elkaar. De voetbalclub ? meer was er niet ? had aan vrijwilligers geen gebrek. Nooit kwam er een scheidsrechter niet opdagen en een training aflassen omdat het anders zielig was voor het veld, was helemaal uit den boze. Hiërarchie was er wel. De een was belangrijker dan de ander, maar dat werd volledig geaccepteerd. Problemen werden onderling opgelost, desnoods met een ?belangrijke? bemiddelaar. De wijkagent had het rustig. Het lijkt een kabbelend leventje. Maar schijn bedriegt. Het leven was geregeld en volgens strakke richtlijnen die in een kleine maatschappij als een dorp horen. Voor iedereen was het simpelweg keihard werken. De televisie liet alles zien in zwart en wit en Den Haag was ver weg.
    Toen was er nog sprake van samenleven en samenwerken. Wat de een niet kon, kon de ander wel. Tegenover een dienst stond zonder morren een wederdienst. Zo ging dat in die tijd. Heel wat anders als het Haagse Samen werken en Samen leven van het nieuwe kabinet. Oude tijden herleven nooit, maar dat wil niet zeggen dat vooruitgang altijd een verbetering is. Zolang het ik, ik, ik is wordt het nooit wij, wij, wij. En daarom winnen we ook nooit de wereldcup. Zelfs een tweede plek is niet eens in zicht.

Weer een weeralarm.
Het moet niet veel gekker worden. Het stormt wel eens in Nederland en dat lijkt me een normaal verschijnsel. Net zo goed als het wel eens sneeuwt. Niks niets onder de zon lijkt me. En als er dan eens een keer wat wind staat of wat sneeuw dreigt te vallen, vliegen de waarschuwingen je om de oren. Staan er daarom minder files? Vast niet.
Al die waarschuwingen maken ons minder alert op het leven. Alles wordt geregeld, tot aan de waarschuwingen aan toe. Het moet niet veel gekker worden.
Nee, de Nederlander moet terug naar de natuur. Want langzamerhand veranderen we in een watjesland.
Trouwens, wedden dat er dat er her en der foto?s op weblogs verschijnen met sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw. Daar doe ik natuurlijk niet aan mee, tenzij het tot aan de eerste verdieping van mijn huis komt. Dan wel. Maar één sneeuwbui maakt natuurlijk nog geen winter. Dan moet er heel wat meer gebeuren. Ik wacht af.

Het nieuwe motto van het aanstaande kabinet is: ?Samen werken, samen leven?. Tja? Moet dat niet zijn ?Samenwerken, samenleven? zijn? Aan elkaar geschreven. Volgens mij een evident verschil.
En trouwens? Waarom dat werken eerst en dan pas leven. De boodschap is weer duidelijk. Werken moeten we en als we dat overleven mogen we leven.
Of zie ik het weer zo gek.