Fred van Rooij | woord & beeld

'Hallo', bromt de eik. 'Je bent er nog.'
    De koude, snijdende wind wiegen zijn takken heen en weer. Hij lijkt te knikken.
    Ik knik ook, maar weet niet goed wat te zeggen.
    'Ja', zeg ik dan maar uiteindelijk. 'Ik ben er nog.'
    'Of eigenlijk weer', verbeter ik me ineens.
    'Ik weet het', zegt de oude eik die al veel jaren vanaf dezelfde plek de wereld inkijkt. Zijn wijsheid moet inmiddels oneindig zijn.
    Hij richt zijn blik in de verte.
    'En', vraag ik.
    'Er ligt nog veel toekomst in het verschiet', zegt hij.
    Zijn blik richt zich weer op mij.
    'Ook voor mij', vraag ik tegen beter weten in. 'Is er ook een toekomst voor mij?'
    Glimlachend schudt de grote, oude eik met zijn enorme takken.
    'Iedereen heeft een toekomst', is zijn wijze antwoord. 'Al duurt die maar een seconde.'
    Ik knik en vraag me af hoeveel tijd ik nog heb.
    'Verspil je toekomst niet met gepieker', bromt de eik. 'Loop de toekomst in, er wacht een nieuw jaar.'
    Ik knik maar weer eens en draai me om richting mijn toekomst.
    'Hé', roept de eik me na. 'Besef dat er ook zonder jou een toekomst is.'
    Een gevoel van nederigheid daalt op me neer. Ik kijk naar de eik, zou oud en nog zo vol met toekomst.
Zijn einde is ongewis, net als het mijne. Niet enig gepieker waard.