Fred van Rooij | woord & beeld

Dinsdag 20 mei worden De Tegels weer uitgereikt. Ik hoor hersenen kraken. De Tegel is een journalistieke prijs. Volgend jaar worden die voor de tweede keer uitgereikt. Zeg maar de Oscar voor journalisten op het gebied van dag- en weekbladen, televisie, radio en internet/multimedia. Daarnaast is er een Tegel voor een talent. Maar daarvoor mag je niet ouder zijn dan dertig, dus die gaat zeker aan mijn neus voorbij.
    Dat betekent nog acht kansen over. In elke categorie is er een Tegel (ja echt zo?n grijze) voor nieuws en achtergrond. Uiteraard gaat het over het jaar 2007. Als ik eens goed mijn werk van afgelopen jaar doorkijk weet ik niet of er een Tegel inzit. Ik denk zelfs van niet. Ik mis toch wat bij mezelf. Misschien de rust en de nuance ergens. Moet er meer tijd voor nemen, even er van uitgaande dat die tijd er is. Of me misschien iets meer verdiepen. Of toch die tijd? Nou ja, je kunt niet in alles even goed zijn natuurlijk. Volgend jaar weer een kans. Zie hier ineens een goed voornemen.
    Wel iets om eens meer aandacht aan te schenken. Het schrijven. Uiteindelijk toch hetgeen dat de lezer op zijn bord krijgt, in hapklare brokken of niet. Ik kan beter en mijn collega-schrijvers ook. Dat is een overtuiging. Maar we doen het niet. Meestal een gebrek aan een stukje tijd en dat is en blijft jammer. Toch moeten we daar aan trekken willen we een Tegel. Nou ja, misschien niet eens dat. Maar er wel een goed gevoel aan over houden. Het gaat niet om prijzen maar een goed product. Daar hebben de lezers recht op.
    Ach, er is altijd een tweede kans. Elke dag op de top van je kunnen valt ook niet mee. Om de dag moet toch een goede mogelijkheid zijn. Maar een Tegel winnen? Dan moet er nog veel gebeuren aan mijn werk. Hoger plan en zeker een hoger niveau. Geeft niets, is wel een mooi streven. Daarnaast heb ik er nog tijd voor nu. Extra time, net als bij sport. Nee, geen blessuretijd en ook geen bonus. De prijs waar ik dit jaar wel voor in aanmerking kwam ging net aan mijn neus voorbij. Gelukkig maar. Het is een prijs die niemand wil maar veel uitgedeeld wordt.
    De ?Steen? krijgt iedereen een keer. De prijs van het leven. Met naam en begin- en einddatum. Ik verloor nipt. Mooi, dan kan ik me richten op leukere prijzen.