In een spiegel kijken is op zich geen overkomelijk probleem. Zeker als je gefortuneerd bent met een prima uiterlijk. Dan kijk je zelfs met plezier naar je eigen face & body. Anders wordt het als het een virtuele spiegel is. In je ziel kijken is en blijft een lastig gegeven. Zeker voor mij.
Daar zaten we dan. De spiegel stond op de kamer van de maatschappelijk werkster van het revalidatiecentrum. Zij hield hem omhoog en ik mocht kijken.
Terugkijken natuurlijk. Wat is er gebeurd en wat is de invloed daarvan. Slapen bijvoorbeeld. Sinds het hartinfarct heb ik geen nacht meer fatsoenlijk geslapen. Als ik slaap is het licht en is de aardse afwezigheid gespeend met dromen. Continu voor mijn gevoel. Daarnaast lig ik regelmatig wakker en een uitgeslapen gevoel ken ik momenteel niet. Durf ik niet te slapen? Bank om niet meer wakker te worden? Ja, kan hier het antwoord zijn. Nee, is het antwoord. Misschien zit er in mijn hoofd een knopje dat zegt niet meer slapen. Blijf wakker. Onbewust het niet toestaan te diep in slaap te vallen. Lastig, geloof me.
Maar ook kijken naar het nu. Wat doe ik en vooral wat doe ik niet. In gezelschap gaat het leven best. Alleen ? en ook alleen op stap ? is een wezenlijk ander verhaal. Dan kijk ik om me heen, waar ben ik en ben ik niet alleen. Als ik ineens omval, ziet iemand me dan. En ook niet onbelangrijk: kunnen de mensen om me heen reanimeren. Wezenlijk belangrijk als je hart besluit er even mee te stoppen. Vermoeiend.
Maar ik heb ook gekeken naar wie ik ben en wat ik doe. Aan mijn lijf geen polonaise. Ik ken geen stress. Hoe anders is de werkelijkheid. Zeg ik wel vaak genoeg nee. Het antwoord is dus ook nee. Ik ben een binnenvetter met af en toe een uitbarsting. Een lopende vulkaan. Ik wordt dan ook aangemeld voor een ?Omgaan met stresscursus?.
Maar ook de sport krijgt volop de aandacht. Als alles gaat volgens plan wordt het zo?n tien weken dat ik me intensief met mijn lichaam ga bezighouden. Fietsen en fitness als basis. Conditie opbouwen en vooral weer vertrouwen krijgen in mijn lichaam en mijn hart in het bijzonder.
Heb ik er zin in? Ja. Maar het duurt allemaal zolang. Even een hartinfarct krijgen en opknappen en weer aan de slag te gaan is onmogelijk. Ik ben ongeduldig, helemaal waar. Maar ik heb het ook zo druk, of wil het graag druk hebben.
Nee, de rem moet er nog even opblijven.
Fred van Rooij | woord & beeld
