?Heb ik je pijn gedaan?? De ambulancebroeder kijkt me diep in mijn ogen aan. ?Ik moest je een keer klappen. Je bent er weer.? De woorden dringen niet echt tot me door. Ik schud voorzichtig met mijn hoofd . Nee, geen pijn, denk ik. Was ik weg dan? Kort ervoor ontwaakte ik uit een gigantische, rommelige droom. Ik kijk op mijn horloge, bijna half twaalf, hoelang lig ik hier al?
Nu moet het verhaal verder gaan, spannend en met een goede afloop. Voor mij dan. Ik overleefde mijn acute hartinfarct. Maar ergens komen de woorden deze keer niet automatisch boven drijven. Meest waarschijnlijk is mijn hartinfarct net even te privé om alle intieme details te delen met Jan en alleman. Het blijkt dat ik zelfs grenzen heb.
Toch is het een verhaal dat best geschreven mag worden, moet worden misschien. Alleen nu even niet. De hele belevenis kan beschreven worden vanuit verschillende oogpunten.
De mijne bijvoorbeeld als lijdend voorwerp. Hoe plotseling een pijn opkomt die je hele borstkast bestrijkt en waar je niets aan kunt doen. Hoe je ook staat, zit of ligt. De pijn is er en beheerst je hele denken op dat moment. Lucht die je met brute kracht in je longen trekt. Oren die zich concentreren op geluid, maar dan specifiek het geluid van de ambulance. Volhouden tot de ambulanceverpleger er is. Dan ben je veilig, toch?
Het verhaal kan ook vanuit het standpunt van mijn collega?s geschreven worden. Zij zagen het gebeuren, hoewel sommige misschien niet de ernst van de situatie beseften. Misschien deed ik dat niet eens. Ik kan verhalen over collega?s die bij me bleven tot de ambulance er was. Of collega?s die angstig moesten afwachten op de gang.
Het verhaal kan ook verteld worden vanuit het oogpunt vanuit mijn vriendin en kinderen. De angst die hun om het hart sloeg. Met spoed naar het VU in Amsterdam. De liefde die zij me gaven na het infarct. Moeilijk in enkele woorden samen te vatten. Maar zo belangrijk.
Sommige verhalen kunnen simpelweg niet verteld worden, zonder volledig te zijn. Welke invalshoek je ook neemt. Dit waargebeurde verhaal laat dat zien. Normaliter lieg ik de waarheid, en lul der vaak zat een punt aan. Fantasie genoeg.
Maar in dit geval is de waarheid puntiger dan fantasie ooit kan zijn. Het is ook te persoonlijk en teveel mensen weten van het hart en de klap. Vrijdag 21 september 2007 had met gemak mijn sterfdag kunnen zijn. Het werd het niet.
Fred van Rooij | woord & beeld
