?Schat.? Zo begon het telefoontje, dat achteraf onheilspellend bleek te zijn. Zeker als vriendinnen je bellen en direct beginnen te schatten voel je het aan je water. Mannen hebben daar een antenne voor. Zeker als het op het seksuele vlak ligt.
?Schat?, zei ze. ?De string is uit.?
Dat nieuws is op zich al overdonderend. Maar de volgende woorden sloeg bij mij de grond onder mijn voeten vandaan.
?En ik heb ze allemaal weggedonderd.?
Niets eens weggegooid, maar keihard weggedonderd. Daar zit je dan. Heb je jaren moeten lullen als Brugman om dat meisje in die string te krijgen, bepaalt het modebeeld dat de string passé is.
Een ramp!
Want geef toe: lekker naast elkaar lopen en dan ineens je hand in haar jeans en direct op die heerlijke blote billen uitkomen. Een fantastischer gevoel is niet denkbaar. En dan heb ik het niet eens over de rokjes. Nog makkelijker en opwindender. De string mag gerust het kledingstuk van de afgelopen driehonderd eeuwen genoemd worden.
Maar dan ineens: bam, afgelopen, weg ermee. Een aardbeving is er niets bij. Maar wat er dan in plaats komt is een kilometer terug in de tijd. Terug naar de tijd van de grootmoeder van je oma.
De hipster. Vergelijkbaar met de onderbroeken van de vorige eeuw die alleen verkrijgbaar waren in wit en pisgeel. Je haalt het gulpje eraf en je bent er. Niks meer blote billen. Alles bedekt. De burka der onderbroeken.
Een ramp die meer mannen is overkomen. Wij wisten van niets en we zijn niet geraadpleegd. Het kan niet anders dan een feministische daad zijn. Ik verdenk Cisca Dresselhuys, hoofdredactrice van het feministische maandblad Opzij, ervan. Als ze al geen mannen op de redactie wil ? en geloof mij, vrouwen willen dat wel ? dan wil ze ook geen touwtje door haar reet, en met haar de rest van de vrouwen ook niet.
Gelukkig geeft Sloggi de strijd niet op. Ik steun ze!
Fred van Rooij | woord & beeld
