Fred van Rooij | woord & beeld

Ik kan natuurlijk niets anders. Het lijkt alsof iedereen zijn zondes openbaar opbiecht. Dus ik moet ook maar met de billen bloot. Het is nu eenmaal zo. Ja inderdaad ook ik. En ik heb er spijt van, veel spijt.
    Al die jaren dat mijn website al bestaat, heb ik steeds iedereen voorgelogen. Ik wilde niet dat het zou uitkomen. Ik schaam me voor mijn verraad tegenover de mensheid. Diep buig ik mij hoofd voor de trouwe lezers. Vergeef me, alsjeblieft.
    Het is namelijk onmogelijk om niet gedrogeerd tot grote prestaties te komen. Ja beste mensen, zelfs ik had het nodig en stort nu mijn wereldse zondes over u uit. Bij elke letter die ik op het digitale papier zette was doping nodig. De fles was mijn grootste vriend. Een krat bier, een fles rode of witte wijn, het maakte me niet uit. Zonder kon ik niet. Mijn allergrootste prestaties kwamen tot stand met een echte single malt Schotse whisky. Strontlazarus schreef ik de teksten waar u zoveel plezier aan beleefde. Op sommige dagen was ik al blij als ik tussen al die toetsen de juiste kon vinden. Het zijn er best wel veel als je dubbel ziet. Wat zeg ik: het was een godswonder dat ik nog kon zitten.
    Maar het is nu voorbij. Nuchter schotel ik vanaf nu u de mooiste woorden gevat in pittige zinnen toe. Als ik tenminste de inspiratie kan vinden. Normaliter zat die in de fles. Tja, en die staat nu bij de glasbak. Leeg welteverstaan, ik ben namelijk jarig.
    Maar goed, ook ik zeg tegen u: es tut mir leit (sorry, ik ken geen Deens).