?Het station is niet ver weg?, zei hij en knikte in de richting van het centraal station van Den Haag. En met wat hij zei had hij gelijk in. Het station gloorde in de volle zon. Niet ver weg vanaf het Malieveld nee. Maar voor me lag een tent. Geschat 35 kilogram zonder luifel. Alles verdeeld over drie dozen. We mochten die meenemen. Wel na betaling overigens, maar het mocht. Later ophalen mocht ook, maar dat zou weer een ritje Amsterdam betekenen. Meenemen dus.
Niet veel later liep ik over Haagse bodem met aan beide schouders een zak vol met tent. Lief achter me met een kleiner stukje tent en de kleine lief met ook iets in zijn handen. Met elke stap dreunde ongeveer 32 kilo samen met mijn 90 kilo op de Haagse grond richting station. Ik voelde me gelijk een olifant. Met elke stap dreunde Den Haag even op haar grondvesten. Sorry daarvoor nog.
Dan trein in, in Leiden eruit, drie perrons verder weer trein in en in Alphen maar weer trein uit. Dan nog een kleine drie kilometer lopen en we waren thuis. Mijn schouders hangen nu nog steeds ter hoogte van mijn heupen.
De goede lezers onder ons begrijpen dat we een nieuwe tent hebben, weer een nieuwe tent dus. Het zomerse basiskamp van [van-rooij.net] is dus vanaf 2007 luxer dan ooit. Gezien de natte moessons van de afgelopen jaren bittere noodzaak, maar ook met enig pijn in mijn hart. Het wachten is nu op de klerenkast en koffiezetapparaat in ons katoenen zomerhuis. ?Het zal je echt bevallen lief?, zei ze en ik geloof haar. Ik moet wel, liefde maakt blind tenslotte.
Een foto? Nee nog niet, de groothoeklens is in bestelling. Een standaardlens is niet genoeg voor deze luxe vierpersoonstent. Tweede paasdag gaan we aan het werk om het geval overeind te krijgen. Foto volgt dus nog.
Oh ja, voor alle duidelijkheid: het is deze keer dus geen trekkerstent, al liep ik ermee te zeulen.
§ - posted by Fred - default - een reactie - 01 04 07 - 22:19
Fred van Rooij | woord & beeld
