Fred van Rooij | woord & beeld

Modern
?Al die moderne spullen, wat moet je ermee?? Ik hoor het mijn moeder zo vragen. Ze weet wat een computer is en zal er vast een afgestoft hebben. Maar verder? Niks. Geen toets is aan haar besteed. Een mobiele telefoon? Net zo min iets voor haar. Ze heeft er geen en belt mij alleen mobiel als ik niet thuis ben en het lijkt alsof ik van de aardbodem verdwenen ben. ?Leef je nog?, vraagt ze dan. Het feit dat ik het telefoontje beantwoord moet voldoende antwoord zijn.
    Maar ik sta midden in het leven en ben dus elektronisch verbonden aan datzelfde leven.
    Neem een maandje of drie geleden even als voorbeeld. Twee digitale ontvangers gingen ? het leek wel een afspraak ? nagenoeg tegelijk kaduuk. Een mooie reden om Planet Internet en de KPN te dumpen en over te stappen naar de kabel. Werkt net zo goed, alleen voor minder geld. Ik bespaar u even de ruzie met de internetprovider Planet. Ik kom daar op een later tijdstip vast wel op terug. Nu kostte dat overstappen enige tijd. Daar heb ik alle begrip voor en een tijd zonder televisie moest lukken en gaat zelfs buitengewoon goed. Al is er geen keus natuurlijk.
    Eenmaal de monteur over de vloer zag ik het beeld al verschijnen. IJdele hoop, dat moge duidelijk zijn. Goed ik bel en internet met de kabel. Dat werkt. Maar om het kastje te monteren was er schijnbaar een bepaalde lengte aan kabel nodig die in ieder huis ergens uit de vloer komt. Net als bij mij. Alleen hier was het tekort, begreep ik. Een noodreparatie zorgde voor telefoon en internet. Maar nog even geen tv. Maar goed, dat was ik al ontwend.
    De brave monteur noteerde mijn telefoonnummer en ik zou gebeld worden. De volgende dag zeker of anders de dag daarna. Zal ik er een prijsvraag van maken? Nee, niemand belde, behalve ik om te vragen waarom er niemand belde. Nee, er was niets bekend, maar ze stuurden een formulier en ik datzelfde papier weer terug. De brievenbus kleppert hier regelmatig brieven naar binnen maar geen van Casema, want daarover hebben we het. En dus luister ik trouw naar de radio en dat went. En om eerlijk te zijn: is best leuk ook.
    Maar ik dwaal af. Het ging over moderne elektronica. Nu was ik laatst mijn dierbare mobiel kwijt en nu nog steeds trouwens. Vermoedelijk in andere handen. Balen natuurlijk, maar ach. Nieuwe simkaart aanvragen en een nieuw mobieltje is soms ook leuk als cadeau voor jezelf. Dus ik bestel ? met korting - een prachtige Nokia. Even surfen naar de Postbank, betalen en klaar. Wachten naast de brievenbus. Euh ja, normaliter gaat dat zo. Kinken en kabels natuurlijk. Bij de Postbank moet je, als alles klaarstaat om het geld over te hevelen naar een andere rekening, een code intikken. Makkie. Dus ik wachtte op de code. Normaal hoor ik de code binnenkomen want ik krijg die per sms. Toen viel het kwartje heel even en heel hard. Zonder mobiel geen sms. Dat weet een kind.
    Dan wordt het zoeken naar ouderwetse overschrijvingskaarten. Gelukkig gooi ik nooit wat weg. Maar toch heb ik zorgen. Op die kaarten wordt nog gesproken over guldens en die schijnen al een tijdje passé te zijn. God zegene de greep. Afwachten dus wat meneer Postbank hiervan vindt
    Ondertussen raak ik steeds verder verstoken van de moderne wereld. Gelukkig kan ik nog op Internet, dat is wat. Maar wat als ik het verdom om die Casemamonteur te betalen? Voor frotwerk hoef je mijns inziens niet te betalen. Maar goed, ik vrees het ergste. Ik ben er nog. Maar hoelang is nog is even de vraag.
    Tja, dan heeft mijn moeder een stuk minder zorgen. Misschien ook minder plezier, maar als je niet weet wat je mist, is er niks aan de hand.