Haar ogen verhardden zich en spogen vuur zoals alleen de Etna in haar beste uitbarstingen deed. Met woede en kracht duwde ze de kleine schuifdeur met een ferme klap dicht. De mensen die aan de andere kant van het deurtje zaten keken verbaasd en ontwetend om.
‘Ongelooflijk, dat dit nog bestaat’, klonk haar overspannen stem, terwijl ze met krachtige passen de andere kant opliep. Haar blonde haren hupten achter haar aan.
‘Lieverd’, probeerde ik voorzichtig, maar enige reden was niet te vinden in haar koppie.
‘Dit doet me denken aan de Verenigde Staten en de negers’, brieste terwijl ze de pas er flink in had. ‘Die moesten ook achter in de bus zitten.’
Zoekend speurde ze naar twee lege stoelen, nog steeds ontzet.
‘Dit is klassenjustitie!’
Tja.
Gelijk had ze natuurlijk, maar ik was allang blij dat de Joden, veewagens, Tweede wereldoorlog en Duitsers achterwege bleef in deze woedeuitbarsting.
‘Lieverd’, probeerde ik weer. ‘Die mensen hebben er voor betaald, en dan mag je eerste klasse zitten in de trein.’
Nee, enige reden zat er niet in op dat moment. Feit was wel dat wij moesten staan en er plek genoeg was in de eerste klasse. Alleen om die reden zouden ze het verschil in klassen in de trein moeten afschaffen.
En ja, negers moesten achter in de bus. Maar achter in deze trein zat ook een eerste klassecoupé. Dus haar vergelijking ging enigszins mank.
Maar gelijk heeft ze wel natuurlijk. Alleen was ik nu eens niet degene die zich opwond.